Zoveel om over te schrijven, zoveel ook niet…..

Ruim een jaar geleden schreef ik mijn laatste blog, misschien ben ik alle lezers kwijt, misschien ook niet. Maar schrijven ontstaat vanuit inspiratie, gaat over gevoel en ervaringen delen, met een bepaald doel natuurlijk. Voor mij was het doel altijd “persoonlijke ontwikkeling”, bewustwording van wat je doet en waarom je het zo doet, het was een verlengstuk van mijn bedrijf “InnerZicht”. Ik kon voorbeelden uit de praktijk bespreekbaar maken met een sausje van mijzelf. 12 maanden verder, 12 maanden  zoeken wat ik nog wel en niet kon delen, ik heb zoveel meegemaakt dit jaar en bij alles dacht ik, dat ga ik niet delen, daar herkennen mensen zichzelf teveel in, daar krijg ik problemen mee etc etc… Ik blokkeerde mijn eigen inspiratie, ik blokkeerde met mijn gedachten (hoofd) mijn eigen gevoel (hart). Kwam grotendeels door mijn toen nog nieuwe bijbaan, ik had bewust gekozen voor een baan bij de politie, in een 24/7 bedrijf, werken in de onregelmatigheid en ook werkelijk iets betekenen voor de medemens.  Leren plannen voor mijn klanten van InnerZicht. Na 10 jaar alleen werken zocht collega’s , kreeg er 100 op 1 afdeling, ik wilde verandering en dat heb ik gekregen! Ik kan niks delen over mijn werk, daar heb ik een belofte voor afgelegd, daar komt al een stukje blokkade vandaan. Het past niet bij mij om een rem op mijn uitspraken te hebben. Dat stuk zal ik dan ook niet aanraken maar een persoonlijk leiderschap traject was dit afgelopen jaar zeker en ik kreeg er nog voor betaald ook! Zo heeft ieder nadeel weer een voordeel. Inmiddels heb ik een vast dienstverband gekregen, het blijft dus een groot onderdeel van mijn leven en laten we eerlijk zijn, in deze tijd waar ik toch ineens minder klanten heb door Covid-19, een mooie zorgeloze basis in mijn leven. Ik hoef nergens aan te kloppen en dat is fijn. Ik werk door, vitaal beroep…. Klanten kunnen nog steeds komen omdat we ruim anderhalve meter uit elkaar kunnen zitten tijdens een gesprek, maar er is op dit moment amper vraag. Eigenwijs als ik ben vind ik video gesprekken niet te doen, ik ben een mens/mens, ik wil in contact in dezelfde ruimte of in gesprek tijdens een wandeling, in het begin zei ik ook dat een gesprek via video kon, maar ik kan er niet aan wennen het haalt voor mij te veel weg. Dus daarom misschien ook minder klanten nu, mensen hebben wel wat anders aan hun hoofd, maar ook best gek want mentaal vergt deze situatie toch wat van je, ik kan me voorstellen dat veel dingen op je af komen, dat warmte en nabijheid wordt gemist, hoofdbrekers over je baan, je gezin en je normale afleiding die je had. Er zijn mensen die echt heel veel tegelijk te verhapstukken krijgen,  we spreken straks echt van vóór 2020 en ná 2020, niets is meer wat het was, daar heb je een schakeling te maken hoor. Iemand zei laatst, we gaan de babyboom straks meemaken, maar ik denk juist dat we veel scheidingen gaan krijgen, scheiden omdat nu alles naar boven komt wat niet goed meer is. Niet alleen in relaties maar ook binnen bedrijven, politiek, natuur en milieu.  We werden gedwongen te stoppen, stil te staan en gaan nu langzaam evalueren en dat is in veel gevallen volgens mij zo gek nog niet…

Fijn dat ik dit weer even met jullie kon delen….hoop dat de inspiratie weer terug is!

Hellen

Niets is wat het lijkt!

De vraag die me bezig blijft houden is het grote verschil tussen onze binnen- en buitenwereld… Als je veel met mensen praat en vooral luistert en tussen de lijntjes leest dan kan ik vaststellen dat er twee werelden zijn. We leven natuurlijk ook in dualiteit, maar tijdens mijn werk mag de scheidingsmuur even weg, mag ik in de coulissen kijken, heb ik meer zicht dan het dagelijks publiek van deze persoon. Ik ontmoet daar onzekerheid, schaamte, twijfel, geheimen, onuitgesproken dromen, leegte, eenzaamheid, angst, verdriet en meer zaken die je als publiek niet te zien krijgt.

Het publiek (familie, vrienden, collega’s, bekenden en vreemden) hoort voornamelijk wat er allemaal goed gaat, soms dat iets zwaar is, succesvol druk, vakanties, en dan natuurlijk de uitzonderlijke schoolprestaties van de kids. En wat vooral in de mode is, is de zin “ik ben echt helemaal mijzelf” (gebleven) Ik gun het je natuurlijk, dat willen we allemaal, onszelf zijn!

Maar (is nee, ik weet het)… we hebben volgens mij allemaal een deel in ons, dat zich niet snel laat zien. Wat we vooral zelf niet willen laten zien, we willen namelijk niet kwetsbaar zijn, te koop lopen met minder goede zaken of zijn bang voor medelijden, we zijn nooit goed genoeg, constant op zoek naar erkenning, onzeker over ons uiterlijk, bang om onze baan te verliezen etc. en inderdaad er zijn ook mensen die zichzelf graag als slachtoffer willen verkopen (En niet ieder mens heeft dat zelf door).  Het is een toneelstuk waar we onszelf in hebben gezet, het publiek wil “echtheid”, helden en heldinnen, de acteurs verkopen dat ze “zichzelf zijn”, u vraagt, wij draaien.

Het zijn dus eigenlijk alleen maar woorden, woorden die iets pretenderen, het publiek tevreden stellend….

Over woorden gesproken, kunnen we die dan wel uitleggen?

Je leest ze, hoort ze, voelt ze, ze zeggen alles, of niets, ze kunnen beschadigen of je diep raken met een prachtig gevoel erbij. Woorden zijn wapens, er ontstaan oorlogen door, worden verdraaid om iets groter te maken dan het is, worden gebruikt om anderen in een slecht daglicht te zetten om jezelf beter of belangrijker te maken, zwendel, verdriet, liefde, compassie, empathie, vullen een leegte en vast veel meer te benoemen bij het woord “woord/en”. Je kunt dus 1 woord, niet 1 ding laten zijn, voor ieder mens zal het een andere betekenis of gevoelswaarde hebben.

Dan heb je ook nog de woorden uit “toneelstukken” van anderen waar we een rol in hebben. Neem de politiek, zij zijn het stuk en wij spelen, naast publiek, de interactieve rol. We denken er niet eens meer over na, en die woorden? Die horen we niet meer of we krijgen ruzie omdat iedereen ze anders interpreteert. En als er iets voor ons bedacht is sjokken we erachteraan omdat we er zogenaamd niet veel aan kunnen doen. Als je er heel bewust over na gaat denken en ziet hoe het een theaterstuk is vol gebakken lucht, leugens en gemanipuleer …. Nou ja… dat dus. Toneelstukken van anderen.

Ook ik stond in toneelstukken van anderen net als iedereen, dacht dan dat het echt was, dat ik een vaste rol had, totdat mijn woorden niet overeen kwamen met het script, waar mijn tekst niet goed werd uitgesproken en werd een blijspel een diepgaande thriller en woorden omgezet naar wapens. Waar woorden naar boven kwamen die verborgen waren gebleven, waaruit bleek dat anderen een toneelstuk, binnen een toneelstuk aan het opvoeren waren. Het woord “bijzonder” is nog voorzichtig uitgedrukt, mensen lijken “zichzelf” totdat ze hun ware aard vanuit verdediging of angst laten zien. Pas dan kun je “echt” ervaren, en is ervaren niet beter dan geloven. Maar ontkomen doen we er niet aan, we kunnen er wel bewust naar gaan kijken. Wie speelt er in mijn stuk? Bij wie heb ik een rol? Wil ik deze rol nog wel etc… Kijken op een diepere laag noem ik dat. In een toneelstuk word je er uitgeschreven, je mag niet meer meedoen omdat je het script niet  speelt volgens regels van anderen en waarschijnlijk doet iedereen hieraan mee.

Woorden kunnen ook manipuleren, iets inpakken, naar de mond gezet worden om iets voor elkaar te krijgen. Woorden kunnen ongelooflijk veel impact hebben en we staan daar denk ik niet genoeg bij stil, en sterker nog, we spreken niet op tijd uit wat de woorden van anderen met ons doen, en dan komen we in de binnenwereld vast te zitten met de impact van de woorden van anderen. Mijn woorden zijn vaak genoeg harder aangekomen dan ik bedoelde, en dat is niet meer terug te draaien. Het is geen veroordeling, het is menselijk, maar het mag van mij wat bewuster worden bij iedereen.

We hebben allemaal hoofdstukken in ons leven die we niet gaan voorlezen, het zou alleen wat echter zijn als we stoppen met te pretenderen dat ‘t zo “echt” is. Niemand is perfect, perfectie bestaat namelijk niet, wat voor jou perfect is hoeft dat voor mij niet te zijn, het is wat je er zelf van maakt, het is geen waarheid. Het zijn persoonlijke waarheden die voor een ander dus een andere waarde heeft.

Jouw toneelstuk maakt je ook geen beter mens (de enige die denkt dat dit wel zo is ben je zelf), succes ook niet, mooie woorden ook niet, het is allemaal uiterlijke schijn. Als jij namelijk alles doet omdat je denkt dat je publiek dat wilt dan val je uiteindelijk door de mand, want als iets niet uit je hart komt kan het anderen ook niet raken. Men prikt uiteindelijk door het spel heen. Het gaat om je persoonlijkheid, je gedrag, hoe jij met anderen omgaat. Daar word je op gewaardeerd, daar worden mensen wel of niet blij van, daar voel je dat met alle gebreken iemand fijn is om mee samen te zijn. Het gaat om gevoel! Verstand bedenkt het script, maar gevoel zou je regisseur moeten zijn. Zonder oordeel over anderen, over hoe het hoort etc. Het is een persoonlijke invulling en niet geschikt voor iedereen. Het gaat om de verbinding hoofd en hart, gebruik je intelligentie om te vertalen wat je hart graag wil, ongeacht andere toneelstukken. Niemand heeft t recht om over jou te oordelen, dat is alleen maar afleiding van hun eigen stuk.

“Niets is wat het lijkt”, het is hoe jij er naar kijkt en wat jij er van maakt. Echt jezelf worden is een levenslange struggle gok ik, mensen die daar dichtbij zijn oordelen niet en maken gewoon eigen keuzes. Ze willen niet bewijzen dat ze gelijk hebben, zijn niet boos, rancuneus of wat dan ook . Er zijn weinig van deze mensen, wonen waarschijnlijk hoog op een berg of zijn al dik met pensioen. Ze hoeven niet te pronken met auto’s, spullen, of praten over hoe geweldig de kinderen het doen. Willen geen erkenning meer van anderen gok ik. Deze mensen zullen nooit zeggen “ik ben zo mijzelf”, ze geven hooguit een glimlach…er is geen bewijsdrang meer.

Tot die tijd willen we dus bijna allemaal geaccepteerd worden, dat er van ons gehouden wordt, dat we er toe doen, erkenning, mensen om je heen waar je kan ontspannen, niet vechten om te blijven staan maar gewoon ontspannen mogen zijn wie je op dat moment bent. We zoeken de eenheid met de ander.

Het begint met te erkennen dat je niet perfect bent en ook niet hoeft te zijn, proberen minder te oordelen of veroordelen van anderen, beseffen dat je met je oordeel anderen kunt beschadigen om jezelf een beter gevoel te geven. Beseffen dat je ook een rol speelt in toneelstukken en kijken of je dat nog fijn vindt. Geef je lichaam ontspanning ipv inspanning door constant in de verdediging te staan. Laat het eens los, kijk wat er gebeurt als je niet meer actief je rol speelt in andermans toneelstuk, wie blijven er over, wat heb je al die tijd hoog willen houden en voor wie? Er zijn op dit moment zoveel jonge mensen die zich afvragen wat ze hier eigenlijk nog doen, ze hebben in hun jonge leven vooral voldaan aan de eisen van hun opvoeders en anderen in de buitenwereld dat ze geen idee hebben wie ze zijn en dat dit een uitzichtloze toestand is.

Dus als iedereen nu eens zou ophouden met persoonlijke perfectie op anderen te leggen dan zou dat een stuk schelen, leef en laat leven en als het goed is ontmoet je dan mensen die “echt” bij je horen, waar je je ontspannen bij voelt, waar je niets hoeft hoog te houden om mee te mogen doen, stop met kopie gedrag, geef jezelf meer ruimte en kijk naar waar jij je van binnen prettig bij voelt, schrijf je uit bij toneelstukken van anderen en begin langzaam met het schrijven van je eigen script….

Hellen

PS voor de vaste lezer: Ik ben aangenomen bij de politie, bij 112, rest mij t halen van een uniform,  binnenkort start de interne opleiding, heb ik dus een duo baan. Zzp-er & dienstverband, ik stap dus in een nieuw te schrijven stuk…. 😊

http://www.innerzicht.nl

 

Verandering!

Verandering, was de rode draad afgelopen weken…. Soms heb je het gevoel dat juist alles stil staat, op slot zit, maar nu lijkt de energie in beweging. Hier gingen de gesprekken in de praktijk vooral over. De één wilde betere communicatie met de omgeving, heeft moeite zich uit te drukken en wil dat veranderen. De ander komt er na 36 jaar werken voor dezelfde baas achter dat hij een beetje opgebrand is, hoe moet hij dit veranderen, iemand die zakelijk een grote stap gaat maken en daar zijn weg in moet vinden en o.a. een scheiding, wat ook de nodige verandering brengt. Gesprekken gaan natuurlijk altijd over verandering, maar toch, het lijkt in de lucht te hangen. Ik heb ‘t trouwens niet over de gedwongen verandering die mensen voor de kiezen krijgen, die waren er natuurlijk ook, een lelijke diagnose, een moeder die haar kind verliest door zelfmoord, ziekte en verlies van wat dan ook… ga er maar aanstaan, gedwongen verandering, dat wat niemand wil.

Ik blijf nu bij de “vrije keus” verandering, durf je nieuwe stappen te zetten als dat van binnen leeft, durf je los te komen van het meedogenloze oordeel van anderen, zelfvertrouwen en wat gebeurt er als je dan verandering wil aanbrengen in je leven? Vragen die behoorlijk bezig houden.  Waar we vaak ook geen antwoord op krijgen omdat ze in de toekomst liggen. Waarom doe ik wat ik doe en voelt dat nog oké? Heel gezond om daar dus af en toe eens op te kauwen. Er is altijd een rode draad in iemands leven en de kunst is om deze te ontrafelen, een soort “must do”  om niet stil te blijven staan. Groei is leven toch 😉  Als je ervoor weg loopt dan trek je die rode draad juist strakker, als je hem kapot trekt ontspruit er weer een nieuwe met nog meer touwen,  maar als je hem ontrafelt krijg je er zelfinzicht voor terug en kun je nieuwe keuzes maken… (ben je er nog?) Verandering dus.

Ook mijn leven ontkomt niet aan verandering, die draad  trekt al een tijd op alle gebieden. Ik ontrafel me suf… vroeger liep ik er voor weg, tegenwoordig durf ik te ontrafelen… Het begint met interne stemmetjes die laten weten dat je eigenlijk wel dit of dat zou willen doen, maar de andere stemmen houden je dan weer op je plek (angst), al jaren vind ik bijvoorbeeld mijn werk best eenzaam, ik wil het niet missen, haal er heel veel voldoening uit, maar ik ben wel veel thuis en alleen in mijn gedachten, ik mis soms collega’s! En ben daarin niet de enige zzp-er. Collega’s geven een andere dynamiek. Ik ontrafel al een tijdje, wat wilde ik vroeger nog meer, ik wilde bij de recherche, maar die schiet ik gelijk in mijn hoofd weer af. (vast te oud, en geen politie achtergrond)  Werk graag met en voor mensen en vaak schoot 112 ook door mijn hoofd,…om lang verhaal korter te maken, ik zit al sinds november in de procedure en het ziet er goed uit, als alles in deze lijn doorgaat dan zit ik over een paar maanden, parttime bij 112 voor de  politie in Driebergen. Makkelijk te combineren, weekend, dag, avond of nachtdiensten, mijn klanten merken er niets van en nieuwe klanten krijgen altijd plek. Ik word er blij van, ik word weer onderdeel van iets groters, krijg collega’s er gratis bij. Als ik naar mijn andere stemmetje had geluisterd had ik die sollicitatie in november nooit gestuurd, had ik de gesprekken en assessments niet gehad, wist ik niet dat ik van de 90, bij de 30 genodigden zat, dat er na gesprekken nog 12 over waren (tot nu toe) en dat ik er nog steeds bij zit. Had ik naar mijn angst geluisterd (welnee die gaan mij toch niet aannemen) dan had ik dit niet meegemaakt en dat is al zo waardevol. Dat ontrafelen heeft zin mensen, en met het aangaan en de moed hebben te luisteren naar je innerlijke stem, nieuwe stappen te zetten, bepaal je zelf weer de koers van de verandering in je leven.

Hellen

http://www.innerzicht.nl

Het is niet te stoppen….

Zo! 2018 eruit en 2019 erin, of we nu willen of niet, het gaat gewoon door. Het is nu 2 januari en dit jaar is niet te stoppen. Vandaag kreeg ik de behoefte om op te ruimen en dingen weg te gooien, helaas was ik op de tweede dag van dit nieuwe jaar al een afspraak vergeten …. Begint goed dacht ik, maar na 10 minuten en al mijn sorry’s was ik klaar voor de afspraak, en kwam alles nog goed.

Na de afspraak was ik dan wel weer mijn opruimwoede kwijt, jammer natuurlijk, maar de dag is nog niet voorbij. En nu kwam ineens de behoefte een blog te schrijven, de vorige ging over kerst, dus tijd voor een nieuwe. Ik dacht aan wat er in 2018 centraal stond, dat was best veel, dus maar bedenken wat ik belangrijk wil gaan vinden in 2019…. En, ik vind daar iets van, door ervaringen in 2018 ontstaan nieuwe zaken voor de toekomst. (Als je weet wat je niet wilt, laat dat gelijk ook zien wat je wel wilt)

In 2018 wilde ik graag “echte” verbindingen, echte gevoelens, emoties, delen, openheid etc… Voor een deel is dat ook gelukt, maar tegelijkertijd ook vreselijk mislukt. Het begon goed, ik was open, maar werd ook glashard pijn gedaan. Noem het naïef maar ik ging er vanuit dat mensen net zo denken als ik, dat mensen niet moedwillig anderen pijn willen doen, dat je eerlijke communicatie hebt, alles bespreekbaar is, maar niet ieder mens staat natuurlijk zo in het leven. Het gevolg van open zijn betekent niet dat je Jan en alleman je hart in kan laten lopen.  Dat deed ik wel, de les; we zijn allemaal anders, en dat is oké (zeg ik nu), je hoeft niet met iedereen door een deur te kunnen.  Ik liep tegen sneaky, gemene, leugenachtige zaken aan waar ik zelf uiteindelijk niet meer de puf voor op kon brengen te vechten voor mijn waarheid, mensen schreeuwen, willen gelijk hebben, weten t beter, luisteren niet meer als ze al een aanname hebben gemaakt, vreselijk echt, ik heb besloten mij nooit meer te gaan verdedigen, 1x vertel ik mijn waarheid en als dat niet gehoord wil worden dan is dat wat het is. (zo grappig dat ik mijn klanten dit al jaren vertel, zelf dus ook weer de schoenmaker bleek met kapotte schoenen) Mijn reis naar Zuid-Afrika was wel “echt”, daar kon ik voelen, zo fijn om met jezelf op reis te gaan.

2019 wil ik dus zo min mogelijk vechten. Take it or leave it, maak je eigen keuzes, daar hoef ik geen deelgenoot van te zijn. Ik laat in 2019 niet meer tegen me schreeuwen, niet door de boze burger, niet door bekenden of onbekenden, niet door mensen die hun waarheid zo vasthouden, niet door kinderen, gewoon niet! Ik word minder naïef maar blijf wel open. Vechten is, als het goed is, niet nodig, vechten is angst, vechten tegen iets terwijl we eigenlijk vóór iets kunnen zijn. Vechten tegen racisme zou vechten voor gelijkheid moeten zijn. Vechten tegen ziekte zou eigenlijk vechten voor gezondheid moeten zijn, daar moet de focus op, niet op wat je niet wilt, maar op wat je wel wilt. Ik deed er zelf aan mee, daar ga ik dus mee proberen te stoppen in 2019.

2019 mag van mij zachter, eerlijker, echter, knokken voor wat je graag wil, niet wegrennen bij iets wat je diep raakt, kwetsbaar durven zijn, blijven staan en het aangaan, blijven communiceren, je gevoelens delen zonder consequenties,  zelfvertrouwen, iets voor een ander doen zonder er iets voor terug te willen, onvoorwaardelijk, en toch ook weer open staan voor anderen met het risico dat t pijn gaat doen. Uit je comfortzone, stappen zetten, groeien, niet voor de ander maar voor jezelf, en dan heeft de ander er ook iets aan want jij zit goed in je vel.

Ik gun je een mooi jaar voor jezelf 😉

 

Hellen

www.innerzicht.nl

 

Kerstborrels en ander ongemak..

En…..daar gaan we weer, december is halverwege en de kerststress komt bij sommige mensen weer naar binnen gewandeld

Als je tot de kerstlovers behoort dan kun je stoppen met lezen, dit gaat over de stress en de minder leuke zaken die rond de feestdagen kunnen hangen…. Laat me je de pret niet ontnemen, fijne dagen gewenst!

Nu heb ik zelf nooit last van kerststress overigens, ik ga vlak voor kerst naar de winkel, irriteer me aan de drukte,  haal wat ik nodig heb en klaar. Ga niet speciaal “dan” naar de kapper en ga ook niet shoppen voor kerstkleding., heb als zzp-er geen kerstborrel en helaas ook geen kerstpakketten 😉 Ik ben eigenlijk ongeschikt kerstmateriaal.

Terug naar mensen die vooral tegen de kerstdagen aanhikken, de kerstborrel, verplicht extra leuk doen met mensen die je de hele dag al om je heen hebt, de bla bla verhalen aanhoren want waar moet je het anders nog over hebben. De borrels die uitlopen op net over het randje gaan bij of met een collega, té veel van alles zeg maar…

Deze periode doet een aanslag op je aanpassingsvermogen, alles moet tip/top in orde, niet alleen voor de familie, maar ook voor schoonfamilie, vrienden of met wie jij dan ook de kerst gaat vieren. Er zijn mensen die hopen dat ze opgeroepen worden voor een spoedklus, ineens terug moeten naar kantoor omdat er crisis is ofzo. Misschien wil je liever het land verlaten, maar dat verlangen, voor je partner of familie ieder jaar weer inslikken. Misschien heb je iemand verloren, iemand die nu een lege stoel achterlaat, daar wil je liever niet zo heftig mee geconfronteerd worden. En dan heb je natuurlijk ook mensen die helemaal alleen zijn, eenzaamheid, ook niet fijn om de feestdagen in te gaan zo in je eentje. Iedereen heeft een eigen verhaal en een eigen gevoel bij deze dagen, en gek genoeg voelen ze veel zwaarder dan gewone doordeweekse dagen…

Het vervelende is alleen dat het lijkt alsof je dat allemaal niet mag voelen of vinden… daardoor wordt de druk nog hoger, vooral laten zien dat alles zo “gezellig MOET” zijn..

Bij MOETEN gaat alles mis, zo ook bij kerst en feestdagen.

De spagaat ontstaat als je in een relatie terechtkomt of vast zit in familiepatronen die zo sterk zijn dat niemand iets anders durft te doen dan de verplichting. Als je vrijgezel bent verlang je misschien juist naar deze stress, of ben je blij dat je helemaal zelf kunt bepalen hoe je deze dagen gaat invullen, het is hoe dan ook een periode waarin je uit je dagelijkse bezigheden wordt gehaald, toch een soort van “verplichting” aangaat om anderen niet voor het hoofd te stoten. Maar ook een periode waar “aardbevingen” voorkomen. (van oude familie spanningen tot scheidingen) Het kan letterlijk een trigger zijn voor veel emoties en verdriet, opgelegde sssssstttt. momentjes, oude pijn, gemis, boosheid, oude koeien etc.  (Ben benieuwd hoeveel mensen weer uitblazen, als te strakke kleding uitgetrokken wordt en denken; ” Zo! dat hebben we weer gehad…”).

Hoe dan ook, geef jezelf een beetje ruimte door minder te vechten tegen waar je voor kiest of inzit. Leg je er bij neer als het niet je ding is. Of kies iets anders,  liever met een dekbed op de bank “a la Bridget Jones” Maar…. hoe harder je vecht tegen wat er is, hoe erger het gaat worden….

Ik wens je in ieder geval fijne dagen toe en bedenk dat je nooit alleen staat in je gevoel..

Hellen

http://www.innerzicht.nl

Wat is waar en waarom dan wel…

Mooie vraag hé… “wat is waar”…zo heb ik er nog één, “wat doe ik hier eigenlijk”. Het zal wel komen door de deuren die weer dicht zijn, de bladeren die vallen of de wintertijd, het mijmeren is weer begonnen 🙂

Ik vroeg een vriendin of ze zich ook wel eens afvroeg waarom ze hier eigenlijk was en aan haar gezicht zag ik duidelijk, ‘oh jee, daar gaan we, Hellen in een diepgaande bui’ 🙂 Ze had gelijk, maar een echt antwoord bleef uit. Ik vroeg het mijn gezinsleden……ook die dachten dat ik regelrecht een depressie in was gevlogen en liepen zuchtend weg. Het zijn geen sexy onderwerpen, ik weet het, maar de vragen spelen wel.

Later sprak ik een vriend, hij zit bij de politie, maakt veel mee, stelt zichzelf vaak de vraag “waar gaat DIT over”… en komt thuis na een heftige dienst met veel bloed, ellende en treurigheid en krijgt de vraag; Hoe was je dienst? Hij antwoordt dan vaak “oh prima”. Maar stelt zichzelf de vraag “waarom doe ik dit” en “waar gaat DIT allemaal over”…

Het grappige is, dat als je de vraag neerlegt, we het overal over hebben behalve over de vraag.  Ja eh, gewoon, je bent er toch, of…je moet het leuk maken voor jezelf of.. leren van jezelf te houden… duh..ik krijg daar dan toch kriebels van, hoezo moet ik speciaal op aarde zijn om dit te doen? Daarnaast gaat het om waarheden die persoonlijk zijn natuurlijk, dus daar kan ik niet echt geïrriteerd op reageren. Het bevredigende antwoord blijft uit… Ik zet mijn gedachtegang even voor je op een rij.  (als je niet bent afgehaakt inmiddels)

We worden geboren, kun je zelf niets aan doen. Dan hangt het er vanaf waar je wieg staat, ook daar, heb je geen invloed op, je gaat wel/niet naar school, pubertijd, ervaringen op veel gebieden (of niet), je moet, moet, moet van alles en als het lukt maak je zelf ook weer een wezentje wat geboren wordt. En dit alles met de op dat moment zijnde liefde van je leven. Dan moet je (jullie) geld verdienen, dat is namelijk om te overleven omdat mensen hebben bedacht dat alles geld moet kosten, soms hebben er ook nog mensen bedacht dat er een boze straffende god is die bepaalt of je in de hemel of de hel komt, je komt dus nog strakker in je overleving te zitten als dat je raakt, dan heb je nog te maken met regels van anderen, opgelegde normen en waarden, schaamte, schuld, kritiek van anderen en af en toe een dag vrij uit de ratelende tredmolen (om je misschien wel vol te zuipen omdat je dit even een ander gevoel geeft. Oké dit klinkt allemaal wat kort door de bocht, je bent geen hamster, maar ik kan nog steeds niet vinden waarom IK/JIJ, hier nu speciaal bent? We hebben namelijk ook allemaal nog eens een andere kijk op zaken en een andere waarheid. (daar ontstaan dan weer ruzie’s, onmin of oorlogen uit etc) … volg je de mijmeringen nog? En, om het nog ingewikkelder te maken, ik geloof in de ziel…naast ons lichaam dus, deze ziel is eeuwig, en heeft herinneringen…. is er ook niet voor niets bij hier op deze aarde.. maar ja….waarom?

En! …… hoe was jou weekend? 😉

 

Hellen

 

De getalenteerde schoenmaker met kapotte schoenen en een deadline…

Ik ben een rasechte deadline werker, komt nog uit mijn omroeptijd denk ik, alles op t laatste moment de uitzending in, druk op de ketel was mijn drijvende werkkracht. Als ’t af was kon ik het loslaten, op naar de volgende uitzending.

Het idiote is dat ik nu nog steeds tegen deadlines aanloop, o.a de 3 maandelijkse btw aangifte, want ik hou t niet bij,  knal alles in een la en tegen de tijd dat ik weer een aangifte moet doen bouwt de spanning zich op, ik moet alles nog in de computer zetten, terugzoeken in agenda, bonnetjes kwijt, bankafschriften uploaden etc… en plannen natuurlijk, want als ik afspraken heb kan ik niet in één keer door.  Zo was mijn plan dat ik vandaag (zondag) de dag zou pakken voor de administratie. Wat denk je wat…. het is nu bijna einde middag en ik zit deze tekst te schrijven want ja…kennelijk is de deadline nog niet dichtbij… (over drie dagen moet betaling binnen zijn)..

Ook het schrijven van een blog, niemand die me zegt wanneer ik ’t moet schrijven, als je het een echte blogger of een commercieel wonder zou vragen dan zou ik dat wekelijks of twee wekelijks moeten doen, zo bouw je een relatie met je lezers etc.. (laatst geschreven blog was 31/8) maar helaas, ik ben niet zo van het “moeten”…

Je zou zeggen dat je dingen die je niet leuk vindt, uitstelt (administratie in mijn geval) en dat je daarom een deadline werker bent, maar dat is niet zo.. mijn werk was echt leuk, ik had gewoon die druk nodig, interne druk die ervoor zorgde dat ik dan niet kon dagdromen of andere dingen kon doen. Het MOEST gewoon af!

Met een blog is dat weer anders, dat is inspiratie, ik kan ineens iets bedenken en hoppa, achter de laptop en schrijven maar.. De laatste maanden best veel inspiratie, maar de onderwerpen die ik zo graag wilde benoemen weerhielden me ook, ik zou echt zoveel willen schrijven, maar er komt steeds een stemmetje dat zegt….doe maar niet, mensen maken er weer iets van, vullen het in…ik voel me meer beperkt dan geïnspireerd de laatste tijd..

Waarop ik van deadline ineens in een ander onderwerp terecht kom, namelijk weerstand, beperkt voelen in wat ik opschrijf…Erg eigenlijk, ik liet me nooit tegenhouden, maar de ervaring leert me dat niet iedereen snapt wat je schrijft, niet aanvoelt hoe je het benoemt, niet inziet dat er onderwerpen van klanten of boeken tussen zitten en er vooral een persoonlijke invulling van maken, een oordeel over heeft, zelfs stempels zet op mijn leven, veroordeling over hoe het is, zonder de werkelijkheid te kennen. Ik ben ook moeder, partner, zus, dochter, schoonzus en schoondochter, dus ja….ook al help ik mensen om zichzelf uit te spreken, in het openbaar (blog) heb ik te maken met anderen waar ik rekening mee moet houden, als ik die verantwoordelijkheid niet zou hebben had ik zeker alles opgeschreven want het zijn onderwerpen en vragen die belangrijk zijn vind ik, waar mensen over na kunnen denken, van een andere kant kunnen belichten.

Ik wil dus van alles, maar het komt er niet direct uit… administratie (geen zin, zo lang mogelijk uitstellen), Schrijven (heel veel zin, maar de inhoud durf ik niet volledig te plaatsen), gelukkig schrijf ik nog wel dagelijks kleine tekstjes voor mijn instagram account (@hellen_kabel)

Ik ben de schoenmaker met kapotte schoenen op dit moment, ik ga blijkbaar van t één naar ’t ander, noem het afleiding, intuïtief of rommelig, angstig, te weinig discipline, lui, of niet gefocust.Ik ervaar het zelf als teveel interesses, gedachten en gevoelens, en die pak ik liever aan dan mijn belastingaangifte 🙂

Maar laten we eerlijk zijn, wat maakt het allemaal uit, niemand heeft er last van, alleen ikzelf en ik heb vandaag toch ineens weer een blog geschreven, de aangifte komt af dat WEET ik zeker, de vraag is alleen wanneer ik dan als een kip zonder kop het ga zitten doen 🙂 Ik heb nog twee dagen.

Fijne dag!

Hellen – InnerZicht

 

 

 

Geen liefde zonder vrijheid…

In 2013,14,15,16,17 schreef ik het ook al en wat blijkt, er is niet veel veranderd, veel scheidingen, enorm veel mensen kampen met relatieproblemen of beginnende scheuren die nog niet volledig duidelijk zijn, maar sudderen. Veel  eenzaamheid binnen de relatie, mensen die aan het veranderen zijn, anders gaan kijken, en zo kan ik wel even doorgaan. Tijd om er weer aandacht aan te besteden, bewustzijn gaat tenslotte over de herhaling die we steeds weer voorgeschoteld krijgen tot het kwartje valt.

Liefde, het meest bezongen en beschreven onderwerp, het mooiste gevoel wat gevoeld kan worden en de drijvende kracht van het leven. Hoe kan het dan toch dat mijn praktijk gevuld is met mensen die ongelukkig zijn, het zwaar hebben met veelal relatieproblemen?

Volgens mij is liefde een levende kracht (energie) die je vol vertrouwen mag (durven) laten stromen, als het niet  stroomt kun je het ook niet voelen, is eigenlijk je leven geblokkeerd. Er gaan dan andere gevoelslagen (emoties) op liggen, we worden meer geautomatiseerd en nemen alles maar voor wat het is. We slepen ons onbewust door het leven, met leuke en minder leuke dingen, maar je voelt niet meer echt dat je leeft. Liefde is namelijk niet te manipuleren of te beperken, het laat zich niet dwingen. Als jij dat liefde noemt dan spelen andere motieven een rol die we liefde noemen, maar gaat over “nodig” hebben. Als liefde echt is, dan VOEL je dat, het stroomt door iedere vezel van je lichaam en ziel, het is er gewoon, heeft geen grenzen of deuren en liefde beperkt zich niet alleen tot de andere mens, het wordt ook gevoeld voor de natuur, kunst, tekst, muziek en dieren, alles wat ons persoonlijk blij maakt. Liefde IS…niets meer en niets minder.

Als je liefde in een relatie wilt houden zal je het dus moeten laten stromen, zonder voorwaarden, zonder kettingen, zonder emotionele chantage of schuldgevoelens. Liefde moet je laten gaan waar het heen wil. Liefde kun je niet afdwingen, niet wegstoppen,….dan wordt liefde namelijk angst. (verlatingsangst, bindingsangst, verantwoordelijkheid te groot, excuus op excuus) En dan is natuurlijk de vraag of je het er kan houden, want als het er niet is dan zul je eerlijk naar jezelf moeten kijken.

Mooi bruggetje, belangrijk ook om liefde voor jezelf te kunnen voelen, als je dat niet doet, stroomt het niet en kan t niet gevoeld en gedeeld worden. Jij groeit als je liefde toelaat, liefde praat, liefde stroomt en groeit, net als jij.  Liefde is dus niet afhankelijk van de ander, maar wel groter en voelbaarder als het mag stromen waar het stroomt, samen met de ander, in verbinding met elkaar.

Hoe vaak hoor je niet de woorden; dat mag ik niet van mijn….. of nou nee hoor dat zou hij/zij nooit goed vinden. Ik moet….van hem/haar etc… Dat is toch raar! Wie is de ander om jou leven te bepalen, dat moet toch een wederzijdse vanzelfsprekendheid zijn vanuit liefde? En wat is je eigen rol? Wat bepaal jij voor je partner? Dat heet dus controle en controle is angst om niet te laten gebeuren wat er gebeurt. “Ik voel me zo alleen want hij/zij is zo vaak weg”. Is dat dan de schuld van de ander? Kijk eens echt waarom jij je zo voelt. Wat heb je zelf nodig, een ander is niet verantwoordelijk voor jouw gevoel. De ander is een geweldige aanvulling en zal graag bij je zijn als jij in je eigen kracht staat, vol vertrouwen in jezelf en in het leven. Je controle voelt dan niet meer voor de ander als een gevangenis, het voelt vrij en prettig om bij elkaar te kunnen zijn.

Er bestaat dus geen liefde zonder vrijheid volgens mij, niet voor jezelf en ook niet voor de ander…

Hellen Kabel

http://www.innerzicht.nl / hellen_kabel op instagram voor dagelijkse tekstjes

Op reis met jezelf…

Tafelberg-Kaapstad Geen idee wat ik nu als titel boven deze blog moest zetten, kan er vele bedenken maar geen enkele dekt de lading. Heb net 13 dagen Zuid-Afrika achter de rug, 13 dagen met grote koffer en kleine rugzak ging ik op pad, in 2010 was ik er ook geweest, niet alleen, en  zoveel gewerkt dat ik de tafelberg zelfs had gemist….! (Om erop te gaan dus). Het land bleef trekken, ik vond het magisch, ontdekte niet alleen een klein stukje Afrika, maar kwam toen ook al een deel van mijzelf tegen dat ik nog niet kende. 8 jaar later, nu dus, de kans om weer te gaan en ik greep hem met alles wat ik had aan. Ik had dit keer een ander doel, ik wilde bij mijzelf op de koffie, mijzelf tegenkomen en even weg uit de dagelijkse setting. Dat is gelukt, ik ben mezelf tegengekomen, ik heb genoten van het magische land, mooie lokale mensen, mooie gesprekken en het vloog voorbij. Nu zit ik hier, achter mijn laptop te bedenken wat ik kan delen waar jullie ook nog iets aan zouden kunnen hebben. Het mijzelf tegenkomen is iets te persoonlijk om te delen, maar wat ik je zeker mee wil geven is dat het heel verhelderend kan zijn om uit je eigen omgeving te stappen en met jezelf eens een bak koffie te drinken, in verbinding te komen met je eigen gedachten en gevoel, waar sta je nu in je leven, waar ben je naar op weg, is er bijsturing nodig en volg je nog je eigen weg of vooral de weg van anderen? Wat doe je met de angst voor veranderingen, waarom denk je dat jij verantwoordelijk bent voor alles en iedereen om je heen? Is je eigen geluk zoeken egoïstisch, ben je raar als je niet met de meute mee wil lopen? Het leverde interessante antwoorden op, van soms zeker weten wat ik wilde, met de daarbij behorende kracht tot uren huilend op een bankje zitten omdat ik me zo eenzaam voelde, medelijden met mezelf omdat ik vast raar ben en omdat niemand me snapt, dus het zal wel aan mij liggen, en toch was het zeer de moeite waard. Ik denk dat het oprecht heel gezond is om dit te doen, alleen…alleen in een totaal andere omgeving. De grootste uitdaging is dan wel om alles wat je met jezelf hebt besproken ook een plek te geven, niet weer mee met de meute omdat het zo zou horen.  Die uitdaging ga ik natuurlijk aan, ik ben bijgetankt en kijk er naar uit echte gesprekken met mensen te voeren, blinde vlekken zichtbaar te maken, zelfvertrouwen terug geven waar ieder mens recht op heeft. Ik ben zelf weer een ervaring rijker die ik iedereen gun 😉

 

Breek jij die muur af of moet ik het even doen?

Het is best lastig als je muren ziet bij anderen, menselijke patronen die ervoor zorgen dat dit mooie mens zichzelf verstopt, de kwetsbaarheid is dieper dan diep begraven. Ze voelden iets aankomen wat eigenlijk mega fijn was, maar de angst en twijfel voor alles wat er dan misschien zou gebeuren,  bouwde ineens een mega muur eromheen.

Dan roep ik van binnen:  “Breek jij die muur af of moet ik het even doen?” Sommige geven schoorvoetend toe dat ze het fijn vinden als ik dat even doe, en er zijn er ook die vinden ‘t lastig toe te geven dat er een muur is. (in het persoonlijke gesprek wel hoor, dus niks aan de hand). En eerlijk is eerlijk, ik gebruik mijn muren ook, maar ze kunnen als een soort rolgordijn op en neer en ik weet dat ik de pijn ook moet voelen om weer verder te kunnen en te groeien.

Het is alleen zo zonde, als je beseft dat jijzelf die muur hebt gebouwd en ook in stand houdt. In eerste instantie bouwen we een muurtje als we pijn hebben ervaren. Deze pijn was nieuw en daar besloten we dat we dit nooit meer wilden voelen, de eerste beschermlaag dus. Logisch hé, heb ik ook gedaan, heb er geen oordeel over, alleen WEET ik dat het ons dan in de loop van het leven, na vele pijnervaringen, ook gaat tegenwerken. Ben je eindelijk bij je diepe gevoel gekomen staat die muur nog steeds omhoog waardoor je geen stap meer durft te zetten.

De muur zorgt er dus voor dat je blijft zitten waar je zit, dat je niet meer naar de eigen innerlijke stem kunt luisteren, en juist die stem is er om je te laten groeien en bloeien, deze helpt je op je weg naar geluk, naar liefde, naar t werk dat bij je past, naar alles wat mensen eigenlijk diep van binnen verlangen. Gezien, gehoord en erkend worden en vooral je geliefd voelen, er toe doen.

Hoe kan zich dit ontwikkelen als we alles met kettingen of muren hebben beschermd? Juist…niet!

Ook hier sta je dus weer voor een keuze….durf ik die muur te ontmantelen? Want hier is durven en moed wel op zijn plaats, je hebt namelijk niet veel ervaring met de nu nog kwetsbare jij in de wereld.. Wat zullen anderen wel niet zeggen of vinden, straks vinden ze me een zacht ei, de foute man/vrouw, de egoïst omdat ik mijn gevoel meer ga volgen, etc. etc..  Gedachten die proberen ervoor te zorgen dat je achter die muur blijft hebben het grootste woord! Je wordt alleen al bij de gedachte om eerlijk jezelf te kunnen zijn, totaal klein gemaakt. (Door jezelf) Alle normen en waarden, alles wat je geleerd hebt, alles wat iedereen vindt, het oordeel over hoe dingen moeten zijn welk pad jij volgens de ander moet lopen, die worden allemaal op je afgevuurd in je hoofd en dat zorgt er dan weer voor dat je blijft zitten waar je zit en blijft doen wat je deed. Angst voor het nieuwe, onbekende, maar waarschijnlijk oh zo bevrijdende luisteren naar jezelf en gelukkig zijn, is dus de reden waarom je terugschiet naar het oude patroon. Je loopt weg voor je gevoel, je stopt je kop in het zand, je duwt weg want het geeft GEVOEL. Het laat je voelen wat je eigenlijk echt wilt.

Raar toch, dat we onszelf dan weer in een oud patroon duwen waarin we voelen dat het niet fijn is, niet meer klopt, of niet meer werkt. Zijn het dan de omstandigheden die je gevangen houden of is het die eigen gebouwde muur? Ik denk het laatste.. en ik hoop dat er ooit een dag komt dat je de moed hebt om voor jezelf te kiezen en die muren volledig in puin durft te slaan. Mee te gaan op wat je ook voelt, en laten we nu eerlijk zijn, dat gevoel is er toch ook niet voor niets? Het geeft je de mogelijkheid om te gaan slopen, want jezelf voelen en volgen geeft ook een immense kracht, ik wens je succes en mocht het niet lukken…….. bel me, ik help je graag met het afbreken! 😊

 

Hellen

www.innerzicht.nl

Instagram :  hellen_kabel  – voor dagelijkse InnerZicht quotes