Over signalen gesproken, daar lag ik ineens… op de eerste hulp

Soms moet je even met je neus op de feiten worden gegooid om weer beter naar jezelf (lichaam) te luisteren.  Zo lag ik gisteravond (dinsdag) om 22.30 op de eerste hulp in Utrecht… wat eraan vooraf ging waren dagen met een overslaand hartritme (signalen), ik liep door, zuchtte het weg, verzon allemaal excuusjes in mijn hoofd, is niks joh, vooral niet naar de dokter…. Tot ik een klant aan de lijn had (geen toeval ;-)) we waren in gesprek en toen dat klaar was zei ik “mag ik jou iets vragen, ik heb al dagen hartkloppingen die ik wegzucht, maar nu gaat het ook nog pijn doen, wat zou jij doen”? Klant, Internist van beroep, zei: onmiddellijk serieus nemen, naar de eerste hulp, niet morgen maar nu! Ik werd zelfs aangemeld, zo lief. Ik stapte in mijn auto en reed naar Utrecht, kreeg er spontaan nog meer zenuwen van, maar ik ging. Lang verhaal kort… veel te hoge bloeddruk maar mijn hart was oké.

Ik lag in mijn eentje, moest wachten op uitslagen van hart/long foto, bloed, hartfilmpje, en moest blijven liggen omdat ik aan draadjes vastlag voor de monitor, zo kon ik dus anderhalf uur nadenken over hoe dat nou zoal bij mensen werkt. Die dag sprak ik met een klant die burn-out-achtige klachten heeft en 2 dagen minder is gaan werken (voor mij staat een burn-out voor heel lang dingen doen die je niet fijn vindt of teveel voor je zijn, over je eigen grenzen gaan, x op x). De worsteling is groot om toe te geven aan wat je voelt, maar uiteindelijk gaat je lichaam dwars liggen en uit zich dan in fysieke klachten. De signalen voordat de klachten komen zijn er echt geweest, van binnen voeren we die gesprekken met onszelf echt wel, maar die zijn anders dan die we naar buiten toe uitspreken of doen. En daar zit ook het probleem. Van binnen horen we van onszelf de waarheid die bij ons past, de stemmetjes die zeggen of iets wel of niet handig is, die ons laten weten dat we moe zijn, dat we ergens nee of juist ja tegen moeten zeggen, die stemmen, die zijn juist zo mega belangrijk voor ons lichaam. Maar wat doen we vooral, we doen het tegenovergestelde in de buitenwereld. Ik voelde dondersgoed dat ik niet goed bezig was, ik weet heel goed wat ik zou willen of moeten veranderen, maar in de buitenwereld stap ik dapper verder met mijn kop in het zand. Mensen vinden mij heel relaxed, zo rustig, rustgevend zelfs, maar van binnen ben ik dat echt niet hoor. Wel als ik aan het werk ben, maar zeer zeker niet in mijn eigen binnenwereld. Ik kan en weet wel hoe het moet, dat voordeel kan ik dan snel inzetten, maar ook ik ga tegen die stem in. Mijn lichaam zegt dus iets anders dan dat ik  in de buitenwereld laat zien.  De burn-out mevrouw is nu minder uren aan het werk, maar voelt zich ook schuldig, wil niet als een watje te boek staan, wil zich niet aanstellen, geen oordeel van een ander hebben, maar thuis zit ze met tintelende handen, moe, algeheel ellendig. Van binnen voelt ze dat het misschien beter is om even helemaal los te zijn van haar werk, en toch gedraagt ze zich anders, ze gaat door. Rare wezens wij mensen ….

Mijn probleem zit niet bij mijn werk gelukkig, het zit in mij, ik weet wat het is…ik ga er natuurlijk mee aan de slag, zorg dat die bloeddruk naar beneden raast zodat ik binnen 2 weken weer van een pilletje af ben. Deze eerste hulp ervaring bracht mij weer een mooi inzicht en ook de vraag waarom het zo moeilijk blijft om je werkelijke waarheid uit te spreken en ernaar te handelen. Denk als de mens dat kan, de zorgkosten een stuk naar beneden kunnen. De les…. Luister naar de signalen van je lichaam, ze proberen je iets duidelijk te maken, ontrafel het en breng een verandering tot stand, vindt je lichaam fijn en jij uiteindelijk ook..…

Hellen

Het is niet te stoppen….

Zo! 2018 eruit en 2019 erin, of we nu willen of niet, het gaat gewoon door. Het is nu 2 januari en dit jaar is niet te stoppen. Vandaag kreeg ik de behoefte om op te ruimen en dingen weg te gooien, helaas was ik op de tweede dag van dit nieuwe jaar al een afspraak vergeten …. Begint goed dacht ik, maar na 10 minuten en al mijn sorry’s was ik klaar voor de afspraak, en kwam alles nog goed.

Na de afspraak was ik dan wel weer mijn opruimwoede kwijt, jammer natuurlijk, maar de dag is nog niet voorbij. En nu kwam ineens de behoefte een blog te schrijven, de vorige ging over kerst, dus tijd voor een nieuwe. Ik dacht aan wat er in 2018 centraal stond, dat was best veel, dus maar bedenken wat ik belangrijk wil gaan vinden in 2019…. En, ik vind daar iets van, door ervaringen in 2018 ontstaan nieuwe zaken voor de toekomst. (Als je weet wat je niet wilt, laat dat gelijk ook zien wat je wel wilt)

In 2018 wilde ik graag “echte” verbindingen, echte gevoelens, emoties, delen, openheid etc… Voor een deel is dat ook gelukt, maar tegelijkertijd ook vreselijk mislukt. Het begon goed, ik was open, maar werd ook glashard pijn gedaan. Noem het naïef maar ik ging er vanuit dat mensen net zo denken als ik, dat mensen niet moedwillig anderen pijn willen doen, dat je eerlijke communicatie hebt, alles bespreekbaar is, maar niet ieder mens staat natuurlijk zo in het leven. Het gevolg van open zijn betekent niet dat je Jan en alleman je hart in kan laten lopen.  Dat deed ik wel, de les; we zijn allemaal anders, en dat is oké (zeg ik nu), je hoeft niet met iedereen door een deur te kunnen.  Ik liep tegen sneaky, gemene, leugenachtige zaken aan waar ik zelf uiteindelijk niet meer de puf voor op kon brengen te vechten voor mijn waarheid, mensen schreeuwen, willen gelijk hebben, weten t beter, luisteren niet meer als ze al een aanname hebben gemaakt, vreselijk echt, ik heb besloten mij nooit meer te gaan verdedigen, 1x vertel ik mijn waarheid en als dat niet gehoord wil worden dan is dat wat het is. (zo grappig dat ik mijn klanten dit al jaren vertel, zelf dus ook weer de schoenmaker bleek met kapotte schoenen) Mijn reis naar Zuid-Afrika was wel “echt”, daar kon ik voelen, zo fijn om met jezelf op reis te gaan.

2019 wil ik dus zo min mogelijk vechten. Take it or leave it, maak je eigen keuzes, daar hoef ik geen deelgenoot van te zijn. Ik laat in 2019 niet meer tegen me schreeuwen, niet door de boze burger, niet door bekenden of onbekenden, niet door mensen die hun waarheid zo vasthouden, niet door kinderen, gewoon niet! Ik word minder naïef maar blijf wel open. Vechten is, als het goed is, niet nodig, vechten is angst, vechten tegen iets terwijl we eigenlijk vóór iets kunnen zijn. Vechten tegen racisme zou vechten voor gelijkheid moeten zijn. Vechten tegen ziekte zou eigenlijk vechten voor gezondheid moeten zijn, daar moet de focus op, niet op wat je niet wilt, maar op wat je wel wilt. Ik deed er zelf aan mee, daar ga ik dus mee proberen te stoppen in 2019.

2019 mag van mij zachter, eerlijker, echter, knokken voor wat je graag wil, niet wegrennen bij iets wat je diep raakt, kwetsbaar durven zijn, blijven staan en het aangaan, blijven communiceren, je gevoelens delen zonder consequenties,  zelfvertrouwen, iets voor een ander doen zonder er iets voor terug te willen, onvoorwaardelijk, en toch ook weer open staan voor anderen met het risico dat t pijn gaat doen. Uit je comfortzone, stappen zetten, groeien, niet voor de ander maar voor jezelf, en dan heeft de ander er ook iets aan want jij zit goed in je vel.

Ik gun je een mooi jaar voor jezelf 😉

 

Hellen

www.innerzicht.nl