breek de muur af & kom naar buiten!

VOOR DIE LIEVE, STOERE, STERKE JIJ!

Dat we allemaal iets om ons heen bouwen als we onze veilige zone verlaten is oké, niet iedereen hoeft de mooie diamant te zien die je van binnen bent, maar zodra het schilletje vanwege pijnvermijding inmiddels een 3 laags stenen muur is geworden gaat het enorm tegen je werken. Dat weet je natuurlijk zelf ook wel, maar de angst is te groot om die muur af te breken. Al die rotzooi die er dan uit gaat komen is té veel! té Donker, té diep! Ga ik niet aan beginnen hoor, dit vechten achter mijn veilige muur is beter dan volledig in elkaar storten 🙂 “ Ik red het wel, ben het gewend”.

Onzin!
Weet je hoe hard je eigenlijk werkt om dat ding als een schijnveiligheid om je heen te vervoeren? Weet je hoeveel energie je kwijtraakt? (nee niet de opgeslagen vetcellen, die houden de muur mede omhoog, die raak je helaas niet kwijt, die helpen je alleen maar groeien) Weet je hoeveel lichter het kan zijn? Nee, dat weet je niet anders had je het allang gedaan. Hoe dikker de muren, hoe zwaarder je leven…je buitenwereld weerspiegeld je binnenwereld. Het gevecht om jezelf zo weg te cijferen om overeind te blijven brengt je alleen maar dieper in de ellende. (en dat weet je zelf als geen ander)
Je bent vergeten hoe het is om naar jezelf te luisteren, dat is eigenlijk alles. Het is vertroebeld, je hoort het niet meer, je voelt jezelf niet meer, je negeert jezelf.

Niet gezien, niet gehoord en niet erkend!

Stel dat je dat ziet bij het kindje van de buren? Je zou je zorgen maken, in protest komen, gaan alle alarmbellen bij je af, je belt de kinderbescherming om het kind te helpen dat geestelijk verwaarloosd wordt. En wat doe je zelf? Spiegeltje, spiegeltje… 🙂
Hoe lang kun je leven zonder jezelf? Om te leven heb je toch juist jezelf het hardste nodig! Zonder jezelf red je het echt niet…denk daar eens aan.
En de angst voor de afgrond is echt een illusie, die zit in je hoofd, die stem houdt je muur dik en omhoog, die schreeuwt “dit is veilig”….
Wat je aandacht geeft groeit…dus een muur opbouwen is hard werken, is focus op de angst en de overleving. Probeer eens je focus te verleggen om een keer ,misschien, heel misschien jezelf best aardig te vinden en als het verdriet dan omhoog komt vind dat dan even oké, als je het even laat krijgt het ruimte, het stroomt en jij hebt de kracht (jij zeker) om het kraantje weer even dicht te doen. Ontluchten, net als bij een verwarming, jij hebt de sleutel!! Tuurlijk lijkt het eng, maar ergens diep in jezelf weet je dat dit je enige redding is, weer een beetje lucht en licht in je leven, dat verdien jij ook! Nou lieve stoere, sterke JIJ….begin! Je bent het waard!

Liefs, Hellen http://www.innerzicht.nl