Hierbij verklaar ik de midlife voor geopend….

Als je midlife opzoekt komt er officieel deze verklaring bij:

“De midlife(crisis), is een psychologisch verzamelbegrip voor de psychologische ontwikkelingsfase van mensen tussen de 35 en 50 jaar. Vaak wordt men op deze leeftijd geconfronteerd met zingevingsvraagstukken en wordt men daardoor uit balans gebracht”

Als ik dat lees dan zit ik al vanaf mijn geboorte in de midlife, de pubertijd is een midlife en wanneer spreek je over “je middenleven” als je doodgaat op je 51e? Dan had je hem dus rond je 25e? Volgens mij heeft iedere leeftijd een psychologische ontwikkelingsfase. En hoezo uit balans brengen? Misschien is dat wel nodig om in balans te blijven. Het is vooral een woord om als excuus te gebruiken voor de diepste gevoelens van de mens. Oké ik vlak natuurlijk de hormonale huishouding niet uit hoor, maar als we daar nu induiken ben ik nog wel even bezig. Ik sla dus de lichamelijke processen even over. Ik wil me beperken tot de binnenwereld, mijn bedrijf heet natuurlijk niet voor niets “InnerZicht”…

Is het waarheid? Nee, het is mijn waarheid, mijn gedachtewereld, mijn ervaring in al mijn gesprekken met mensen, ieder heeft tenslotte zijn eigen waarheid en daar wil ik buiten blijven, ik wil alleen iets aanreiken om naar zaken anders te kijken om je waarheid misschien iets te nuanceren.

Even terug naar het hokje midlife, zoals ik al zei, ik zit daar volgens mij mijn hele leven al.. Als kind vroeg ik me al af wat ik hier eigenlijk deed, wat de reden was dat ik hier was, in welk toneelstuk ik zat en niet kunnen geloven dat je werd geboren om weer dood te gaan en dat was het dan. Als kind begon mijn zoektocht, kwam ook voort uit een gemis van iets, ik was altijd op zoek…. nogal een midlife dus. Op een bepaald moment in je leven kom je onbewust toch in een systeem terecht, het leven neemt t over, je doet de dingen op een soort automatische piloot. Je krijgt een baan, je hebt een relatie, je wil ergens wonen, je wilt genieten van je vrije tijd etc.. Voor je het weet duwt het leven je in een ander hokje, je moet volwassen worden, keuzes voor de toekomst maken, zorgen voor later, de vraag of je kinderen zou willen (als dat lukt want ook dat is voor veel mensen niet vanzelfsprekend) de banden van het hokje gaan steeds strakker staan. (dat zie je zelf op dat moment niet meer, je zit er middenin en het hoort bij ’t proces van onze westerse wereld, bijna iedereen loopt dezelfde route. Die route staat redelijk vast, hij gaat bijna automatisch en je diepste zijn wordt  het zwijgen opgelegd. Heel soms komt er iets omhoog (intuïtie), om snel weer weggestopt te worden, je loopt namelijk het pad van “hoe het hoort”. Dan zijn er ook nog mensen die je daar haarscherp aan blijven herinneren als je eens van je pad afwijkt. De twijfel aan jezelf en wat je voelt is geboren, je slaapt dus liever even verder. De pubertijd is een prachtig voorbeeld van niet willen slapen in de wereld van routine, uitbreken dat is wat het gevoel schreeuwt en als je de kans hebt gehad om te mogen puberen weet ik zeker dat je daar een wijzer mens van werd. De midlife is precies het zelfde, de slapende vulkaan wordt wakker gemaakt, doodeng natuurlijk, in je gevoelswereld zet het alles op scherp, maar heb je dan de ballen om daarnaar te luisteren? Wat doe je met die kolkende massa in je lijf? Ik gok dat veel mensen hoge bloeddruk pillen slikken om deze massa te laten voor wat het is. Ik gok dat veel mensen hartklachten krijgen omdat “je hart luchten of delen” niet is wat je als veilig ervaart. Het is natuurlijk ook verdomde onveilig om naar jezelf te luisteren, dit vertelt je dingen die je eigenlijk niet wilt horen, het past namelijk niet in de geplande route van wat we “leven” noemen. De te sterke “overlevers” gaan ook zeker niet luisteren, ze kijken wel uit, “dit krijgt mij niet klein”, gewoon doorgaan. Maar zou het niet zo kunnen zijn dat de innerlijke overlevers die je vroeger vanuit pijn hebt opgebouwd eindelijk met ontslag mogen? Ze hebben je gered ooit, maar je hebt ze nu niet meer nodig, je kan zelf nadenken, voelen, beslissen…. Jij gaat nu over jezelf en niemand anders. Hoe zou het zijn als je wel degelijk naar je gevoel mag luisteren en ernaar mag en kan handelen? Hoe gelukkig kun je zijn als je mag doen wat je voelt? Niet wat je denkt dat “goed” is, maar gewoon luisteren naar die stem die misschien een stuk wijzer is dan al die lessen die je van je ouders of scholing hebt geleerd? Ik heb dat altijd in de auto, als t zonnetje maar een beetje schijnt, ook in de winter, muziek aan, zonnebril op en voelen dat je door wilt rijden naar een mooie plek om daar met iemand heerlijk in de zon dagen te filosoferen over het leven. Totaal gevoel van vrijheid, liefde, leven, doen wat je hart je ingeeft. Hoe fijn zou het zijn om alles wat je voelt te mogen ontdekken en uitleven? Wie drijft dit gevoel dan? Zeker niet je hoofd, daar ben ik wel uit, je hoofd verzint allemaal excuses waarom het juist niet kan. Het is mijn diepste wijsheid, mijn ziel die spreekt, die laat me voelen dat er meer wegen zijn. Wat verwarring geeft is de keuze, of je je kop in het zand steekt, of je gevoel durft te volgen. Alsof je uit elkaar gereten wordt soms, wat een heftigheid brengt dit met zich mee, wat een innerlijke strijd, want diep van binnen weet je hoe het zit.

Ik ben er wel achter dat alle shit die je niet hebt opgeruimd hoe dan ook een keer boven komt, bij de 1 eerder dan bij de ander, maar luisteren zal je…. Je lichaam gaat zich ertegenaan bemoeien als je maar niet wilt luisteren en als we blijven slapen, kijken we alleen naar het lichaam en vergeten we die stem diep van binnen. Soms moet ik lachen om mijzelf als ik weer diep verdrietig stukken ga schrijven aan mijzelf. Soms stopt het bij 2 kantjes omdat ik word afgeleid, maar dan volgt er binnen een paar weken wel weer een diep geraakt gevalletje wat er weer voor zorgt dat je diep verdrietig weer door kunt schrijven en dan heb je er ineens 5….

De mensen of gebeurtenissen die ons diep raken zijn eigenlijk de wakkermakers, misschien onbewust, maar ze zorgen er voor dat je weer diep bij jezelf aan mag komen. Het dwingt je…. Het is pijnlijk, mooi, diep als je het wil voelen. Als je ’t niet wil voelen dan gebeuren er vast andere zaken in je leven die je dwingen, de keus is aan jou wat je ermee wilt doen, maar ik denk dat blijven slapen veel zwaarder is dan wakker zijn. Mijn advies is dan ook om met de stroom mee te gaan op de energieën die je ervaart, je ziel wil nu eenmaal groeien, anders gaat ie dood. Je komt mensen niet voor niets tegen in je leven. (mijn klanten zijn vaak ook weer mijn spiegel) Meestromen betekent niet hals over kop je leven omgooien, maar onderzoeken wat het wil, welke route je ook kan nemen, waar je wensen liggen, je kracht en je onzekerheden. Al is het maar 1 klein stapje wat je maakt, er komt altijd een antwoord op en zo groei je verder, niet onbewust chips etend voor de tv, maar bewust je plek in het leven ontdekken, en die avonturen kunnen mooier zijn dan welk tv programma dan ook!

Een lange blog, en zeker niet compleet, maar voor nu even genoeg….ik stap zo in de auto, zonnebril op, muziekje aan en kijken wat en waar de dag me brengt….. Ik ben wakker 😊

 

Hellen

www.innerzicht.nl

 

 

 

 

Loslaten!

Na een oproepje op Instagram (hellen_kabel) met de vraag “Wat wil jij loslaten” , en de afgelopen periode meerdere mensen gesproken te hebben over dit thema werd het weer tijd voor een blog.

Wat wilde men o.a. loslaten; een ouder (dementie), cocaïne gebruik, burn-out, drank misbruik, kind (er ging er één uit huis), en een intense liefde die ineens was gestopt.

Ga er maar aanstaan…., maar het goede nieuws is dat het kan als je de diepere laag van niet kunnen loslaten snapt. Dat ga ik je proberen uit te leggen, het maakt ’t niet minder moeilijk of minder pijnlijk, maar je bent er misschien een stuk sneller doorheen dan je gewend bent.

Het eerste wat opvalt, dat we het onderwerp benoemen, zie hierboven, en dat is gelijk de eerste valkuil. Het gaat namelijk niet om die dingen of mensen, we willen graag van het gevoel af wat het ons geeft als het er niet meer is.

Pijn….. het is vreselijk pijnlijk, een verscheurd gevoel in je lijf, zelfs misselijkheid komt voor, het voelt als een knoop in je maag, het is wat de hele dag door je hoofd gaat, het leid je af van werk en gezin, de pijn is de boosdoener, die willen we niet meer, dat willen we loslaten.

Waar komt die pijn vandaan? De persoon of ’t middel dat je niet los kan laten gaf je een gevoel…het tegenover gestelde gevoel van pijn. Als je pijn hebt en je duikt diep in je verslaving voel je iets anders dan de schreeuwende pijn, het lijkt dus de oplossing want je voelt je goed.

In de liefde gaat het ook om het gevoel maar is iets ingewikkelder, de liefde gaf je vleugels, er was iemand die om je gaf, je prettig vond, om je heen wilde hebben, erkende en zelfs nog meer…..laten we eerlijk zijn, wie wil dat niet. Het gevoel van een magnetisch trektouw tussen jou en de ander, hoe bijzonder magisch en intens is dat? Heel erg, tot één van de twee stopt. De ander blijft in verscheurde pijn, en onwetendheid van wat er is gebeurd achter en dan begint de strijd van het loslaten. Als je aan iemand gaat vastklampen komt het nooit meer goed, is beklemmend en dat wil niemand. Het laat je zien waar jouw lege plekken zitten, waar jij nog niet genoeg op jezelf vertrouwt, waar jij onverwerkte stukken hebt liggen, loslaten van pijn gaat dus over jezelf….. Als een vriendin met liefdesverdriet zit dan zeg je heel snel; Nou zeg, je wil toch geen kerel die kennelijk niet bij jou wil zijn? Laat t los, je bent meer waard dan dat, loop niet als een hondje achter hem aan, hij wil niet!! Allemaal waar, maar niet als je in diepe pijn zit. Het is de angst die grip krijgt, afwijzing, alleen zijn, niet goed genoeg zijn, liefde missen etc. …..

Je kunt twee dingen doen, de fles pakken en verdoven of kijken wat je echt mist…. Loslaten gaat dus over angst. Angst dat je kind, dat uit huis gaat, iets overkomt omdat jij er niet bij bent, angst dat er nooit meer iemand van je gaat houden, angst dat je niet goed genoeg bent, dat je alleen bent etc..

Heftig, dus  kijk waar dit gevoel van gemis je werkelijk aanraakt, welke overtuigingen er zitten die waarschijnlijk helemaal niet waar zijn, pas dan kun je ook gaan loslaten. Dan besef je ook dat je alleen maar mensen en dingen wilt die ECHT zijn, die de verbinding met je willen omdat het wederzijds is, niet afhankelijkheid, maar wederzijdse verbinding.

Loslaten is makkelijker gezegd dan gedaan, maar hoe eerder het inzicht, hoe eerder je de draad weer kunt oppakken….. ik wens iedereen die in de loslaatfase zit mooie inzichten en veel sterkte… Komt goed!

Hellen

http://www.innerzicht .nl