En ineens overviel het me….

Een prachtig gesprek, wil ’t graag met je delen omdat het volgens mij voor veel mensen herkenbaar is.

Een sterke, spontane vrouw stapt de praktijk binnen, ze straalt zelfvertrouwen uit, warmte en openheid. Zo’n heerlijk mens waar je graag bij in de buurt bent, voelt goed zeg maar 😉

Als ze zit en het gesprek begint zie ik ineens haar kwetsbaarheid, alsof ik door een muur mag kijken, ik zie haar gevecht, haar pijn en verdriet en ik vraag haar hoe het “echt” met haar gaat. Ze haalt haar schouders op en zegt, “ach…gaat goed hoor, niks te klagen, maar voel me niet helemaal in mijn hum.”

Als ik doorvraag komen langzaam de tranen, ze snapt zichzelf niet, ze voelt zich leeg, eenzaam, verdrietig en eigenlijk heel klein. Ze is onzeker, alle positieve stempels die ze van iedereen krijgt voelt ze zelf niet.  Ze weet niet precies waar het vandaan kwam, maar ineens overviel het haar en ze raakt het niet kwijt. Alsof er een klein verdrietig meisje in haar zit, niet stil te krijgen, mist liefde en enorme armen om haar heen. “De sterke vrouw die iedereen normaal ziet en er is voor de buitenwereld, staat mijlenver af van wat ik zelf voel” ….. eenzaam, ongeliefd en de gedachte; Wat doe ik hier eigenlijk en voor wie?

Ons gesprek blijft natuurlijk vertrouwelijk, maar ik denk dat er heel veel mannen en vrouwen rondlopen die dit gevoel herkennen. En wat doe je ermee hé, je hele omgeving ziet je als die leuke sterkte, warme, open vrouw. De vrouw die alles aankan. Volgens mij heb ik er jaren geleden ook een blog over geschreven, het blijft actueel. Het is ’t verhaal van de “overlever”, altijd klaar staan voor anderen, lief doen, het goed willen doen, erkenning krijgen eigenlijk. Mensen die erkenning en liefde gemist hebben in hun leven blijven onbewust zoeken naar dit gevoel. Dat maakt mensen sterk en zelfverzekerd van buiten en daarom wilde ik dit met je delen. Mocht je het herkennen pak dan eens pen en papier, schrijf van je af wat er van binnen leeft, wat voel je? Wat denk je eigenlijk echt? Leef je nog wel ’t leven wat JIJ wil leven of sukkel je door omdat het zo hoort of omdat t nu eenmaal zo is? Wacht je eigenlijk nog iedere dag op die aai over je bol, onvoorwaardelijke liefde en erkenning?  Schrijf, schrijf, schrijf…laat al die emoties die van binnen leven via je vingers of pen naar buiten stromen als je niemand in je omgeving hebt met wie je dit kan of durft te delen. Neem een mooi boekje en maak dat even je beste liefste maatje. Schrijf 😉 (En als je bang bent dat iemand het leest, gooi het dan daarna weer weg, lieve mensen, laat het stromen, het moet eruit!)

Dit wilde ik even met je delen J

Hellen

www.innerzicht.nl