Geheimen..

Waar een theezakje, met de tekst “welke geheimen draag jij met je mee” al niet goed voor is, een mooie trigger voor een nieuwe blog.

De mensen die hier in de praktijk komen delen ook geheimen, ik heb geheimhouding, zowel in de praktijk als voor mijn werk bij de politie. Het woord geheim heeft iedere keer een andere lading, en, waarom zijn er eigenlijk geheimen? In de politiek heb je de commissie stiekem, ook hier gaat ’t over geheimen. Iets wat het delen niet mogelijk maakt is dus geheim. Maar als je er lang over nadenkt vraag ik me af waarom dat nodig is, is het terecht dat we geheimen hebben? Waarom deel je niet gewoon, waarom geen open kaart, wat zou er dan kunnen gebeuren? Angst zit altijd achter het geheim, angst om de veroordeling die dan volgt, angst om dingen kwijt te raken, angst om alleen te komen staan, angst voor opstand, om iemand te kwetsen, angst is dus de grond voor geheimen.

Dan komt nogmaals bij mij de vraag omhoog “waarom”.

Het tegenovergestelde van geheim is openheid. Als alles gewoon open is scheelt dat veel stress, pijn in je buik, achterom kijken, op je hoede zijn, liegen, onthouden en natuurlijk angst.

Weet je hoeveel mannen en vrouwen er een geheime dame of heer op na houden (ik heb de echte cijfers niet, die zijn wel te vinden en vaak meer dan gemeten), weet je hoeveel ellende dat oplevert als dat uit komt, weet je hoeveel pubers in de problemen zitten omdat ze hun ware gevoelens niet met hun ouders durven delen en in hun geheime wereld leven uit angst dat ouders niet meer van ze houden of ze niet zullen accepteren. En zo kun je nog veel meer voorbeelden bedenken. Neem bv. seksuele geaardheid, mannen die op parkeerplaatsen met kinderzitjes in de auto seks met andere mannen vinden. Allemaal omdat ’t geheim moet blijven. Neem vreemdgaan ’t is van alle tijden, maar veroorzaakte bij de eerste corona lockdown een hoop stress vanwege de heimelijke relaties op ’t werk., ’t stiekem afspreken onderweg, noem ’t maar op, alles kwam onder druk voor deze groep. Telefoons die thuis ineens door partners worden gecontroleerd (angst) en soms met succes. Als de ene partner de andere wil controleren wat voor relatie heb je dan? Geen gezonde volgens mij en mag je jezelf afvragen of je dat wel wilt. Makkelijk praten ik snap ’t maar toch, wie wil in ongezonde, ongelukkige situaties blijven. Niemand natuurlijk, maar die verdomde angst. Angst en onzekerheid over de toekomst….

Nogmaals, waarom? Ik begrijp dat angst de hoofdrol speelt maar waarom kun je niet gewoon tegen je partner zeggen dat het niet meer goed is, dat je gevoelens hebt voor een ander, dat het op is? Waarom leugens en bedrog? Is het geluk van jezelf dan zo weinig waard? Is openheid dan zo beangstigend, is de confrontatie met andere meningen zo eng? Waar zijn we toch zo bang voor? Voor mensen met een grote bek? Voor uitsluiting, stempels, afwijzing, angst om alleen over te blijven, niet geliefd te zijn, geen baan meer, waar ga ik wonen of geld?

Ik heb de antwoorden ook niet hoor, maar wat ik hoor is dat de oneerlijkheid, de leugen,  zwaarder weegt dan de openheid. Dat de pijn misschien net zo erg is, maar erger wordt door de leugens, van bazen, partners, ouders, politiek etc. Ouders die de geaardheid van hun kinderen aanvoelden maar afwachtte tot kind er zelf mee kwam met alle gevolgen van dien. De angst voor wat er dan gaat gebeuren is groter dan het gebeuren zelf.

Als je eerlijk bent kan het juist een opluchting zijn, ruimte geven, verandering in gang zetten, die opluchting en ruimte is groter dan de moeilijke momenten en pijn die gepaard gaan met oneerlijkheid. Ga de confrontatie met jezelf maar aan, word open, lucht je hart, deel je geheim met iemand die er verantwoordelijk mee om kan gaan. Maar gooi het open! Ga voor de ruimte en de adem die het je geeft in deze benauwende tijden, bespreek wat zo zwaar weegt, ga het aan! Er is overal een oplossing voor, echt, altijd! Is het comfortabel? Vast niet in het begin, maar uiteindelijk wel want je hoeft je niet meer beperkt te voelen, je accepteert de consequenties van je openheid, je gaat het aan. Als je ouders je geaardheid niet kunnen accepteren dan nog kun jij met jezelf leven en krijg je mensen om je heen die je wel accepteren voor wie je bent. Als je vreemdgaat ga dan het gesprek met je partner aan, wees open en eerlijk, praat en accepteer de consequenties, misschien gaat t hierdoor juist wel beter worden of kies je voor jezelf en gun je jezelf een beter of fijner leven met of zonder een nieuwe partner. Wees als directie van een bedrijf open over waar jullie over nadenken, over de koers, over wat je verwacht en wat er gebeurt als mensen niet mee kunnen of willen. Wees open als politiek over een koers en accepteer weerstand ipv manipuleren om je zin door te drijven. Alles wat niet echt is sneuvelt uiteindelijk toch, het is uitstel van pijn of confrontatie, maar uitstel is nooit afstel…..dus kies je voor angst of voor openheid? Deze gedachten spinsels wilde ik even met jullie delen. Ik wens je een mooie dag of avond … En geloof en vertrouw dat er altijd mensen zijn die naar je willen luisteren, zonder oordeel, zonder uitsluiting, gewoon naar je verhaal willen luisteren waardoor je weer even opgelucht kan ademhalen.

Hellen

Midlifecrisis, wanneer dan, hoe dan en dan?

Ik schreef er al eerder over, maar na de afgelopen weken liep ik er zelf knalhard weer tegenaan, maakte dingen mee, sprak met mensen waardoor de drang naar schrijven erover weer omhoog kwam. Nog even de officiële verklaring;

“De midlife(crisis), is een psychologisch verzamelbegrip voor de psychologische ontwikkelingsfase van mensen tussen de 35 en 50 jaar. Vaak wordt men op deze leeftijd geconfronteerd met zingevingsvraagstukken en wordt men daardoor uit balans gebracht”

Toen ik dat voor het eerst las wist ik dat ik al vanaf mijn geboorte in de midlife was beland, de pubertijd is een midlife en wanneer spreek je over “je middenleven” als je doodgaat op je 51e? Dan had je hem dus rond je 25e? Volgens mij heeft iedere leeftijd een psychologische ontwikkelingsfase. Het is vooral een woord om als excuus te gebruiken voor de diepste gevoelens van de mens. Oké ik vlak natuurlijk de hormonale huishouding niet uit hoor, maar sla de lichamelijke processen even over. Ik wil me beperken tot de binnenwereld, mijn bedrijf heet natuurlijk niet voor niets “InnerZicht”.

Even terug naar het hokje midlife, zoals ik al zei, ik zit daar volgens mij mijn hele leven al.  Als kind vroeg ik me al af wat ik hier eigenlijk deed, wat de reden was dat ik hier ben en in welk toneelstuk ik zat, niet kunnen geloven dat je werd geboren om weer dood te gaan en dat was het dan. Als kind begon mijn zoektocht, kwam ook voort uit een gemis van iets, ik was altijd op zoek…. nogal een midlife dus. Op een bepaald moment in je leven kom je onbewust toch in een systeem terecht, het leven neemt t over, je doet de dingen op een soort automatische piloot. Je krijgt een baan, je hebt een relatie, je wil ergens wonen, je wilt genieten van je vrije tijd etc. Voor je het weet duwt het leven je in een ander hokje, je moet volwassen worden, keuzes voor de toekomst maken, zorgen voor later, de vraag of je kinderen zou willen (als dat lukt want ook dat is voor veel mensen niet vanzelfsprekend) de banden van het hokje gaan steeds strakker staan. (dat zie je zelf op dat moment niet meer, je zit er middenin en het hoort bij ’t proces van onze westerse wereld, bijna iedereen loopt dezelfde route. Die route staat redelijk vast, hij gaat bijna automatisch en je diepste zijn wordt  het zwijgen opgelegd. Heel soms komt er iets omhoog (intuïtie), om snel weer weggestopt te worden, je loopt namelijk het pad van “hoe het hoort”. Dan zijn er ook nog mensen die je daar haarscherp aan blijven herinneren als je eens van je pad afwijkt. De twijfel aan jezelf en je gevoelen is geboren, je slaapt dus liever even verder. De pubertijd is een prachtig voorbeeld van niet willen slapen in de wereld van routine, uitbreken dat is wat het gevoel schreeuwt en als je de kans hebt gehad om te mogen puberen weet ik zeker dat je daar een wijzer mens van werd. De midlife is precies het zelfde, de slapende vulkaan wordt wakker, doodeng natuurlijk, in je gevoelswereld zet het alles op scherp, maar heb je dan de ballen om daarnaar te luisteren? Wat doe je met die kolkende massa in je lijf? Ik gok dat veel mensen hoge bloeddruk pillen slikken om deze massa te laten voor wat het is. Ik gok dat veel mensen hartklachten krijgen omdat “je hart luchten” niet is wat je als veilig ervaart. Het is natuurlijk ook verdomde onveilig om naar jezelf te luisteren, dit vertelt je dingen die je eigenlijk niet wilt horen, het past namelijk niet in de geplande route van wat we “leven” noemen. De te sterke “overlevers” gaan ook zeker niet luisteren, ze kijken wel uit, “dit krijgt mij niet klein”, gewoon doorgaan. Maar zou het niet zo zijn dat de overlevers die je vroeger vanuit pijn hebt opgebouwd eindelijk met ontslag mogen? Ze hebben je gered ooit, maar je hebt ze nu niet meer nodig, je kan zelf nadenken, voelen, beslissen…. Jij gaat nu over jezelf en niemand anders. Hoe zou het zijn als je wel degelijk naar je gevoel mag luisteren en ernaar kan handelen? Hoe gelukkig kun je zijn als je mag doen wat je voelt? Niet wat je denkt dat “goed” is, maar gewoon luisteren naar die stem die misschien een stuk wijzer is dan al die lessen die je van je ouders of scholing hebt geleerd?  Hoe fijn zou het zijn om alles wat je voelt te mogen ontdekken en uitleven? Heel fijn, gok ik.

Afgelopen week ging ik met een vriendin mee naar haar vers demente moeder. Ik ken moeders al 25 jaar, een vrouw met een leven in dienst van anderen, nooit echt bewuste keuzes voor zichzelf gemaakt, ze was wel vrolijk hoor daar niet van, maar zoals ik ’t altijd zag leefde ze niet vanuit haarzelf maar vanuit “hoe het hoort”, wat ze altijd had geleerd. Ze was net over naar een verpleeghuis, we gingen nog iets in haar oude huis ophalen en daar overviel ’t me. Ik stond in het half lege huis, haar huis, het huis wat nu verkocht gaat worden, met spullen die voor haar waarschijnlijk enige vorm van betekenis had, waar straks haar kinderen de boel leegruimen en weggooien. Dat was ’t dan, een deel van ’t leven, spullen hebben geen enkele waarde meer, het zijn maar spullen, ze was nu op een plek waar ze nooit meer weggaat, ja in een kist waarschijnlijk, in een andere “dementie” met als enig uitzicht de dood.

Dat raakte me diep, wat is de betekenis van het leven dan eigenlijk, wat is toch de bedoeling van dit alles, en moeten we dan alleen maar dingen gaan doen die ons blij maken? Genoeg stof om weer over na te denken dus. En misschien is dat ook wel de grootste valkuil….nadenken. (p.s. ik vind ouder worden echt niet tof, in je hoofd blijf je gewoon 30, maar de tijd tikt rustig door, en ja, ik vind daar iets van)

liefs,

Hellen

http://www.innerzicht.nl

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Misschien is deze wel voor jou…

Er lopen inmiddels behoorlijk wat mensen vast. Jij niet? Mooi, dan kun je deze blog overslaan.

Dit gaat over gierende, ongeleide emoties, van diep verdriet tot weglopen richting verslavingen als drank, seks, pillen of juist jezelf terugtrekken in je veilige schulp. De confrontatie met jezelf, de heftige energieën. Je oude leventje On hold, intimiteit en aanraking is niet vanzelfsprekend meer. Doemscenario’s de hele dag via de media, zinloosheid op sociale media, onzekere toekomst want je weet het niet. Je hebt over veel dingen geen controle meer en waar je wel controle over hebt is soms behoorlijk ingewikkeld. Lijkt wel of alles nu omhoog komt, of je mega kwetsbaar wordt.

Waarschijnlijk ben ik voorbeelden vergeten, laat ’t me weten. Voor de buitenwereld zijn we stoer, gaan we met de stroom mee, maar misschien ben jij wel die persoon die een diepe eenzaamheid ervaart, eenzaam met je eigen gedachten, je ego, je hart en je groot houden naar je omgeving. Van binnen loop je vast en je hoeft me niet te geloven maar je bent echt niet alleen, of het je troost weet ik natuurlijk niet, maar wat ik je wil zeggen is dat je het voor jezelf best mag toegeven.

Blijf niet in alle eenzaamheid in je hoofd vechten tegen gevoelens die je nu ervaart, want hoe harder je vecht, hoe meer je vastloopt. Ik snap ook dat je niet wilt zeuren, je wil niet als zwak worden weggezet, maar om wie gaat dit nu? van wie mag je niet vertellen hoe je je voelt? Wie oordeelt over jou? Vaak kom je erachter dat dit “niet kunnen”, “niet mogen”, uit jezelf komt, en dat is onterecht. Jij hebt het recht, net als ieder ander om te voelen wat je voelt. Het is een recht! Het zou alleen verdomde jammer zijn als je erin verdrinkt! Daar ben je te dierbaar voor, dat verdien je niet. Laat, als je er zo bang voor bent, mensen er een oordeel over hebben, dat zijn dan zeker niet jouw mensen, liever kwijt dan rijk toch? En nee, niemand kan waar jij mee loopt voor je oplossen, er lopen geen ridders of toverfeeën rond die je gelukkig maken, geluk komt van binnen naar buiten, niet andersom. Je kunt hooguit het geluk vergroten met die ridders en toverfeeën, maar de basis zit in jou.

Misschien moet je even zoeken maar weet dat er mensen zijn die echt voor je verhaal open staan, ze zijn niet bang voor jouw weggestopte emoties en schaduwkanten. Iedereen worstelt wel eens met zijn gevoel en verstand, teveel nadenken over je probleem maakt het vaak ingewikkelder.

Ik wil je vragen, om te proberen te accepteren wat je voelt, het aan te horen van jezelf zoals jij ook naar je beste vrienden zou luisteren, mensen op te zoeken die je vertrouwt, geef je gevoel de ruimte, schrijf ’t ongecensureerd op, kijk er met liefde en compassie naar i.p.v. het te bestrijden.

Besluit alle zorgen en denkproblemen, eenzaamheid, verdriet of wat het ook is, weg te geven, geef het in gedachten weg, aan de aarde, de kosmos, maakt niet uit, geef het in gedachten even weg en bedenk daarbij dat je het nu niet hoeft op te lossen, niet hoeft te snappen of te weten, het is er en het mag nu weg. Door de ruimte die er nu ontstaat kun je weer even op adem komen, minder de zwaarte voelen. Misschien wel lachen om jezelf hoe ingewikkeld je het soms kan maken. Hoe dan ook het VOELT direct alsof je een zware boomstam van je nek hebt gehaald. Je krijgt weer lucht en ziet dat het licht is buiten. Je ziet het weer…je ademt weer en zet weer stapjes de betere kant op. Controle is een illusie weet je nog? Jij bent het waard, waard om hier te zijn en ik weet zeker dat je in alle onzekerheid je plekje weer gaat vinden zolang je het maar ruimte geeft en er een beetje lief voor bent….

Fijne dag!

Hellen

Triggers en andere ongemakken…

In gesprek met een klant over o.a. zijn boosheid was de inspiratie voor deze blog.  Hij werd van binnen zo vreselijk boos om een voor mij, klein ding. Hij besefte zelf ook dat de boosheid die hij voelde niet in proportie stond tot de gebeurtenis.  Persoonlijk leiderschap gaat over het kennen van jezelf en het gebruiken van de triggers om inzicht te krijgen en te groeien. Of het nu boosheid, angst, verdriet, vastklampen of blijheid is, emoties ontstaan omdat je iets herkent, er wordt iets aangeraakt in jou wat reageert. Bijna nooit direct herkenbaar voor jezelf, jij zit namelijk middenin die emotie en bent niet meer vatbaar om te kijken waar dit werkelijk vandaan komt. Nooit het werkelijke voorval van dat moment maar de opeenstapeling van al deze triggers bepalen de heftigheid van de emotie.

Oud in een nieuw jasje dus… daarom is de waarheid vinden in gebeurtenissen ook zo moeilijk tussen 2 mensen of groepen of wat dan ook, we hebben namelijk allemaal onze eigen waarheid. Opeenstapeling van je eigen gevoelens en ervaringen met een sausje van de gebeurtenis.

De enige manier om dan te leren (als je dat wilt natuurlijk) is om pas op de plaats te maken en eerlijk naar jezelf te kijken, naar de geraaktheid onder de daadwerkelijke gebeurtenis.

In dit geval ging het over erkenning van wat hij doet. Hij voelde zich miskend en dat ging natuurlijk dieper dan het voorval en legde o.a. bloot dat niet erkend worden veel ouder was dan dit moment. Door dat dan weer voor jezelf te erkennen ben je de volgende x gewaarschuwd voor je jezelf weer helemaal uit het lood slaat.

De buitenwereld laat je vaak glashard zien waar je zelf staat, waar erger je je aan, waar word je blij van, wat kan eigenlijk niet maar zou je wel willen…. Als je bij dit soort zaken vaker stilstaat en jezelf de vraag stelt “waarom doe ik eigenlijk wat ik doe” dan kun je een behoorlijke groeispurt gaan ervaren. Enige regel: Eerlijkheid naar jezelf, voordeel daarvan is dat je ook eerlijker naar anderen wordt, je kunt jezelf niet meer zo goed negeren. Wat eenmaal bewust is geworden kan nooit meer onbewust zijn. Dat helpt. Makkelijk? Nee, zeker niet, maar verzuipen in emoties die niet altijd duidelijk zijn is zeker geen fijner alternatief. Geen verborgen agenda’s voor jezelf, geen kop in ’t zand technieken maar glashard in de spiegel van je buitenwereld kijken en je afvragen of je op de weg zit waar je ook wil zijn.

En als de conclusies glashard zijn ga ze dan eens opschrijven, koop een mooi schrijfboekje en begin met je persoonlijk leiderschap reis en maak er een reisverslag van. (leuk voor later ook).

Succes!

Hellen

Zoveel om over te schrijven, zoveel ook niet…..

Ruim een jaar geleden schreef ik mijn laatste blog, misschien ben ik alle lezers kwijt, misschien ook niet. Maar schrijven ontstaat vanuit inspiratie, gaat over gevoel en ervaringen delen, met een bepaald doel natuurlijk. Voor mij was het doel altijd “persoonlijke ontwikkeling”, bewustwording van wat je doet en waarom je het zo doet, het was een verlengstuk van mijn bedrijf “InnerZicht”. Ik kon voorbeelden uit de praktijk bespreekbaar maken met een sausje van mijzelf. 12 maanden verder, 12 maanden  zoeken wat ik nog wel en niet kon delen, ik heb zoveel meegemaakt dit jaar en bij alles dacht ik, dat ga ik niet delen, daar herkennen mensen zichzelf teveel in, daar krijg ik problemen mee etc etc… Ik blokkeerde mijn eigen inspiratie, ik blokkeerde met mijn gedachten (hoofd) mijn eigen gevoel (hart). Kwam grotendeels door mijn toen nog nieuwe bijbaan, ik had bewust gekozen voor een baan bij de politie, in een 24/7 bedrijf, werken in de onregelmatigheid en ook werkelijk iets betekenen voor de medemens.  Leren plannen voor mijn klanten van InnerZicht. Na 10 jaar alleen werken zocht collega’s , kreeg er 100 op 1 afdeling, ik wilde verandering en dat heb ik gekregen! Ik kan niks delen over mijn werk, daar heb ik een belofte voor afgelegd, daar komt al een stukje blokkade vandaan. Het past niet bij mij om een rem op mijn uitspraken te hebben. Dat stuk zal ik dan ook niet aanraken maar een persoonlijk leiderschap traject was dit afgelopen jaar zeker en ik kreeg er nog voor betaald ook! Zo heeft ieder nadeel weer een voordeel. Inmiddels heb ik een vast dienstverband gekregen, het blijft dus een groot onderdeel van mijn leven en laten we eerlijk zijn, in deze tijd waar ik toch ineens minder klanten heb door Covid-19, een mooie zorgeloze basis in mijn leven. Ik hoef nergens aan te kloppen en dat is fijn. Ik werk door, vitaal beroep…. Klanten kunnen nog steeds komen omdat we ruim anderhalve meter uit elkaar kunnen zitten tijdens een gesprek, maar er is op dit moment amper vraag. Eigenwijs als ik ben vind ik video gesprekken niet te doen, ik ben een mens/mens, ik wil in contact in dezelfde ruimte of in gesprek tijdens een wandeling, in het begin zei ik ook dat een gesprek via video kon, maar ik kan er niet aan wennen het haalt voor mij te veel weg. Dus daarom misschien ook minder klanten nu, mensen hebben wel wat anders aan hun hoofd, maar ook best gek want mentaal vergt deze situatie toch wat van je, ik kan me voorstellen dat veel dingen op je af komen, dat warmte en nabijheid wordt gemist, hoofdbrekers over je baan, je gezin en je normale afleiding die je had. Er zijn mensen die echt heel veel tegelijk te verhapstukken krijgen,  we spreken straks echt van vóór 2020 en ná 2020, niets is meer wat het was, daar heb je een schakeling te maken hoor. Iemand zei laatst, we gaan de babyboom straks meemaken, maar ik denk juist dat we veel scheidingen gaan krijgen, scheiden omdat nu alles naar boven komt wat niet goed meer is. Niet alleen in relaties maar ook binnen bedrijven, politiek, natuur en milieu.  We werden gedwongen te stoppen, stil te staan en gaan nu langzaam evalueren en dat is in veel gevallen volgens mij zo gek nog niet…

Fijn dat ik dit weer even met jullie kon delen….hoop dat de inspiratie weer terug is!

Hellen

Niets is wat het lijkt!

De vraag die me bezig blijft houden is het grote verschil tussen onze binnen- en buitenwereld… Als je veel met mensen praat en vooral luistert en tussen de lijntjes leest dan kan ik vaststellen dat er twee werelden zijn. We leven natuurlijk ook in dualiteit, maar tijdens mijn werk mag de scheidingsmuur even weg, mag ik in de coulissen kijken, heb ik meer zicht dan het dagelijks publiek van deze persoon. Ik ontmoet daar onzekerheid, schaamte, twijfel, geheimen, onuitgesproken dromen, leegte, eenzaamheid, angst, verdriet en meer zaken die je als publiek niet te zien krijgt.

Het publiek (familie, vrienden, collega’s, bekenden en vreemden) hoort voornamelijk wat er allemaal goed gaat, soms dat iets zwaar is, succesvol druk, vakanties, en dan natuurlijk de uitzonderlijke schoolprestaties van de kids. En wat vooral in de mode is, is de zin “ik ben echt helemaal mijzelf” (gebleven) Ik gun het je natuurlijk, dat willen we allemaal, onszelf zijn!

Maar (is nee, ik weet het)… we hebben volgens mij allemaal een deel in ons, dat zich niet snel laat zien. Wat we vooral zelf niet willen laten zien, we willen namelijk niet kwetsbaar zijn, te koop lopen met minder goede zaken of zijn bang voor medelijden, we zijn nooit goed genoeg, constant op zoek naar erkenning, onzeker over ons uiterlijk, bang om onze baan te verliezen etc. en inderdaad er zijn ook mensen die zichzelf graag als slachtoffer willen verkopen (En niet ieder mens heeft dat zelf door).  Het is een toneelstuk waar we onszelf in hebben gezet, het publiek wil “echtheid”, helden en heldinnen, de acteurs verkopen dat ze “zichzelf zijn”, u vraagt, wij draaien.

Het zijn dus eigenlijk alleen maar woorden, woorden die iets pretenderen, het publiek tevreden stellend….

Over woorden gesproken, kunnen we die dan wel uitleggen?

Je leest ze, hoort ze, voelt ze, ze zeggen alles, of niets, ze kunnen beschadigen of je diep raken met een prachtig gevoel erbij. Woorden zijn wapens, er ontstaan oorlogen door, worden verdraaid om iets groter te maken dan het is, worden gebruikt om anderen in een slecht daglicht te zetten om jezelf beter of belangrijker te maken, zwendel, verdriet, liefde, compassie, empathie, vullen een leegte en vast veel meer te benoemen bij het woord “woord/en”. Je kunt dus 1 woord, niet 1 ding laten zijn, voor ieder mens zal het een andere betekenis of gevoelswaarde hebben.

Dan heb je ook nog de woorden uit “toneelstukken” van anderen waar we een rol in hebben. Neem de politiek, zij zijn het stuk en wij spelen, naast publiek, de interactieve rol. We denken er niet eens meer over na, en die woorden? Die horen we niet meer of we krijgen ruzie omdat iedereen ze anders interpreteert. En als er iets voor ons bedacht is sjokken we erachteraan omdat we er zogenaamd niet veel aan kunnen doen. Als je er heel bewust over na gaat denken en ziet hoe het een theaterstuk is vol gebakken lucht, leugens en gemanipuleer …. Nou ja… dat dus. Toneelstukken van anderen.

Ook ik stond in toneelstukken van anderen net als iedereen, dacht dan dat het echt was, dat ik een vaste rol had, totdat mijn woorden niet overeen kwamen met het script, waar mijn tekst niet goed werd uitgesproken en werd een blijspel een diepgaande thriller en woorden omgezet naar wapens. Waar woorden naar boven kwamen die verborgen waren gebleven, waaruit bleek dat anderen een toneelstuk, binnen een toneelstuk aan het opvoeren waren. Het woord “bijzonder” is nog voorzichtig uitgedrukt, mensen lijken “zichzelf” totdat ze hun ware aard vanuit verdediging of angst laten zien. Pas dan kun je “echt” ervaren, en is ervaren niet beter dan geloven. Maar ontkomen doen we er niet aan, we kunnen er wel bewust naar gaan kijken. Wie speelt er in mijn stuk? Bij wie heb ik een rol? Wil ik deze rol nog wel etc… Kijken op een diepere laag noem ik dat. In een toneelstuk word je er uitgeschreven, je mag niet meer meedoen omdat je het script niet  speelt volgens regels van anderen en waarschijnlijk doet iedereen hieraan mee.

Woorden kunnen ook manipuleren, iets inpakken, naar de mond gezet worden om iets voor elkaar te krijgen. Woorden kunnen ongelooflijk veel impact hebben en we staan daar denk ik niet genoeg bij stil, en sterker nog, we spreken niet op tijd uit wat de woorden van anderen met ons doen, en dan komen we in de binnenwereld vast te zitten met de impact van de woorden van anderen. Mijn woorden zijn vaak genoeg harder aangekomen dan ik bedoelde, en dat is niet meer terug te draaien. Het is geen veroordeling, het is menselijk, maar het mag van mij wat bewuster worden bij iedereen.

We hebben allemaal hoofdstukken in ons leven die we niet gaan voorlezen, het zou alleen wat echter zijn als we stoppen met te pretenderen dat ‘t zo “echt” is. Niemand is perfect, perfectie bestaat namelijk niet, wat voor jou perfect is hoeft dat voor mij niet te zijn, het is wat je er zelf van maakt, het is geen waarheid. Het zijn persoonlijke waarheden die voor een ander dus een andere waarde heeft.

Jouw toneelstuk maakt je ook geen beter mens (de enige die denkt dat dit wel zo is ben je zelf), succes ook niet, mooie woorden ook niet, het is allemaal uiterlijke schijn. Als jij namelijk alles doet omdat je denkt dat je publiek dat wilt dan val je uiteindelijk door de mand, want als iets niet uit je hart komt kan het anderen ook niet raken. Men prikt uiteindelijk door het spel heen. Het gaat om je persoonlijkheid, je gedrag, hoe jij met anderen omgaat. Daar word je op gewaardeerd, daar worden mensen wel of niet blij van, daar voel je dat met alle gebreken iemand fijn is om mee samen te zijn. Het gaat om gevoel! Verstand bedenkt het script, maar gevoel zou je regisseur moeten zijn. Zonder oordeel over anderen, over hoe het hoort etc. Het is een persoonlijke invulling en niet geschikt voor iedereen. Het gaat om de verbinding hoofd en hart, gebruik je intelligentie om te vertalen wat je hart graag wil, ongeacht andere toneelstukken. Niemand heeft t recht om over jou te oordelen, dat is alleen maar afleiding van hun eigen stuk.

“Niets is wat het lijkt”, het is hoe jij er naar kijkt en wat jij er van maakt. Echt jezelf worden is een levenslange struggle gok ik, mensen die daar dichtbij zijn oordelen niet en maken gewoon eigen keuzes. Ze willen niet bewijzen dat ze gelijk hebben, zijn niet boos, rancuneus of wat dan ook . Er zijn weinig van deze mensen, wonen waarschijnlijk hoog op een berg of zijn al dik met pensioen. Ze hoeven niet te pronken met auto’s, spullen, of praten over hoe geweldig de kinderen het doen. Willen geen erkenning meer van anderen gok ik. Deze mensen zullen nooit zeggen “ik ben zo mijzelf”, ze geven hooguit een glimlach…er is geen bewijsdrang meer.

Tot die tijd willen we dus bijna allemaal geaccepteerd worden, dat er van ons gehouden wordt, dat we er toe doen, erkenning, mensen om je heen waar je kan ontspannen, niet vechten om te blijven staan maar gewoon ontspannen mogen zijn wie je op dat moment bent. We zoeken de eenheid met de ander.

Het begint met te erkennen dat je niet perfect bent en ook niet hoeft te zijn, proberen minder te oordelen of veroordelen van anderen, beseffen dat je met je oordeel anderen kunt beschadigen om jezelf een beter gevoel te geven. Beseffen dat je ook een rol speelt in toneelstukken en kijken of je dat nog fijn vindt. Geef je lichaam ontspanning ipv inspanning door constant in de verdediging te staan. Laat het eens los, kijk wat er gebeurt als je niet meer actief je rol speelt in andermans toneelstuk, wie blijven er over, wat heb je al die tijd hoog willen houden en voor wie? Er zijn op dit moment zoveel jonge mensen die zich afvragen wat ze hier eigenlijk nog doen, ze hebben in hun jonge leven vooral voldaan aan de eisen van hun opvoeders en anderen in de buitenwereld dat ze geen idee hebben wie ze zijn en dat dit een uitzichtloze toestand is.

Dus als iedereen nu eens zou ophouden met persoonlijke perfectie op anderen te leggen dan zou dat een stuk schelen, leef en laat leven en als het goed is ontmoet je dan mensen die “echt” bij je horen, waar je je ontspannen bij voelt, waar je niets hoeft hoog te houden om mee te mogen doen, stop met kopie gedrag, geef jezelf meer ruimte en kijk naar waar jij je van binnen prettig bij voelt, schrijf je uit bij toneelstukken van anderen en begin langzaam met het schrijven van je eigen script….

Hellen

PS voor de vaste lezer: Ik ben aangenomen bij de politie, bij 112, rest mij t halen van een uniform,  binnenkort start de interne opleiding, heb ik dus een duo baan. Zzp-er & dienstverband, ik stap dus in een nieuw te schrijven stuk…. 😊

http://www.innerzicht.nl

 

Verandering!

Verandering, was de rode draad afgelopen weken…. Soms heb je het gevoel dat juist alles stil staat, op slot zit, maar nu lijkt de energie in beweging. Hier gingen de gesprekken in de praktijk vooral over. De één wilde betere communicatie met de omgeving, heeft moeite zich uit te drukken en wil dat veranderen. De ander komt er na 36 jaar werken voor dezelfde baas achter dat hij een beetje opgebrand is, hoe moet hij dit veranderen, iemand die zakelijk een grote stap gaat maken en daar zijn weg in moet vinden en o.a. een scheiding, wat ook de nodige verandering brengt. Gesprekken gaan natuurlijk altijd over verandering, maar toch, het lijkt in de lucht te hangen. Ik heb ‘t trouwens niet over de gedwongen verandering die mensen voor de kiezen krijgen, die waren er natuurlijk ook, een lelijke diagnose, een moeder die haar kind verliest door zelfmoord, ziekte en verlies van wat dan ook… ga er maar aanstaan, gedwongen verandering, dat wat niemand wil.

Ik blijf nu bij de “vrije keus” verandering, durf je nieuwe stappen te zetten als dat van binnen leeft, durf je los te komen van het meedogenloze oordeel van anderen, zelfvertrouwen en wat gebeurt er als je dan verandering wil aanbrengen in je leven? Vragen die behoorlijk bezig houden.  Waar we vaak ook geen antwoord op krijgen omdat ze in de toekomst liggen. Waarom doe ik wat ik doe en voelt dat nog oké? Heel gezond om daar dus af en toe eens op te kauwen. Er is altijd een rode draad in iemands leven en de kunst is om deze te ontrafelen, een soort “must do”  om niet stil te blijven staan. Groei is leven toch 😉  Als je ervoor weg loopt dan trek je die rode draad juist strakker, als je hem kapot trekt ontspruit er weer een nieuwe met nog meer touwen,  maar als je hem ontrafelt krijg je er zelfinzicht voor terug en kun je nieuwe keuzes maken… (ben je er nog?) Verandering dus.

Ook mijn leven ontkomt niet aan verandering, die draad  trekt al een tijd op alle gebieden. Ik ontrafel me suf… vroeger liep ik er voor weg, tegenwoordig durf ik te ontrafelen… Het begint met interne stemmetjes die laten weten dat je eigenlijk wel dit of dat zou willen doen, maar de andere stemmen houden je dan weer op je plek (angst), al jaren vind ik bijvoorbeeld mijn werk best eenzaam, ik wil het niet missen, haal er heel veel voldoening uit, maar ik ben wel veel thuis en alleen in mijn gedachten, ik mis soms collega’s! En ben daarin niet de enige zzp-er. Collega’s geven een andere dynamiek. Ik ontrafel al een tijdje, wat wilde ik vroeger nog meer, ik wilde bij de recherche, maar die schiet ik gelijk in mijn hoofd weer af. (vast te oud, en geen politie achtergrond)  Werk graag met en voor mensen en vaak schoot 112 ook door mijn hoofd,…om lang verhaal korter te maken, ik zit al sinds november in de procedure en het ziet er goed uit, als alles in deze lijn doorgaat dan zit ik over een paar maanden, parttime bij 112 voor de  politie in Driebergen. Makkelijk te combineren, weekend, dag, avond of nachtdiensten, mijn klanten merken er niets van en nieuwe klanten krijgen altijd plek. Ik word er blij van, ik word weer onderdeel van iets groters, krijg collega’s er gratis bij. Als ik naar mijn andere stemmetje had geluisterd had ik die sollicitatie in november nooit gestuurd, had ik de gesprekken en assessments niet gehad, wist ik niet dat ik van de 90, bij de 30 genodigden zat, dat er na gesprekken nog 12 over waren (tot nu toe) en dat ik er nog steeds bij zit. Had ik naar mijn angst geluisterd (welnee die gaan mij toch niet aannemen) dan had ik dit niet meegemaakt en dat is al zo waardevol. Dat ontrafelen heeft zin mensen, en met het aangaan en de moed hebben te luisteren naar je innerlijke stem, nieuwe stappen te zetten, bepaal je zelf weer de koers van de verandering in je leven.

Hellen

http://www.innerzicht.nl

Over signalen gesproken, daar lag ik ineens… op de eerste hulp

Soms moet je even met je neus op de feiten worden gegooid om weer beter naar jezelf (lichaam) te luisteren.  Zo lag ik gisteravond (dinsdag) om 22.30 op de eerste hulp in Utrecht… wat eraan vooraf ging waren dagen met een overslaand hartritme (signalen), ik liep door, zuchtte het weg, verzon allemaal excuusjes in mijn hoofd, is niks joh, vooral niet naar de dokter…. Tot ik een klant aan de lijn had (geen toeval ;-)) we waren in gesprek en toen dat klaar was zei ik “mag ik jou iets vragen, ik heb al dagen hartkloppingen die ik wegzucht, maar nu gaat het ook nog pijn doen, wat zou jij doen”? Klant, Internist van beroep, zei: onmiddellijk serieus nemen, naar de eerste hulp, niet morgen maar nu! Ik werd zelfs aangemeld, zo lief. Ik stapte in mijn auto en reed naar Utrecht, kreeg er spontaan nog meer zenuwen van, maar ik ging. Lang verhaal kort… veel te hoge bloeddruk maar mijn hart was oké.

Ik lag in mijn eentje, moest wachten op uitslagen van hart/long foto, bloed, hartfilmpje, en moest blijven liggen omdat ik aan draadjes vastlag voor de monitor, zo kon ik dus anderhalf uur nadenken over hoe dat nou zoal bij mensen werkt. Die dag sprak ik met een klant die burn-out-achtige klachten heeft en 2 dagen minder is gaan werken (voor mij staat een burn-out voor heel lang dingen doen die je niet fijn vindt of teveel voor je zijn, over je eigen grenzen gaan, x op x). De worsteling is groot om toe te geven aan wat je voelt, maar uiteindelijk gaat je lichaam dwars liggen en uit zich dan in fysieke klachten. De signalen voordat de klachten komen zijn er echt geweest, van binnen voeren we die gesprekken met onszelf echt wel, maar die zijn anders dan die we naar buiten toe uitspreken of doen. En daar zit ook het probleem. Van binnen horen we van onszelf de waarheid die bij ons past, de stemmetjes die zeggen of iets wel of niet handig is, die ons laten weten dat we moe zijn, dat we ergens nee of juist ja tegen moeten zeggen, die stemmen, die zijn juist zo mega belangrijk voor ons lichaam. Maar wat doen we vooral, we doen het tegenovergestelde in de buitenwereld. Ik voelde dondersgoed dat ik niet goed bezig was, ik weet heel goed wat ik zou willen of moeten veranderen, maar in de buitenwereld stap ik dapper verder met mijn kop in het zand. Mensen vinden mij heel relaxed, zo rustig, rustgevend zelfs, maar van binnen ben ik dat echt niet hoor. Wel als ik aan het werk ben, maar zeer zeker niet in mijn eigen binnenwereld. Ik kan en weet wel hoe het moet, dat voordeel kan ik dan snel inzetten, maar ook ik ga tegen die stem in. Mijn lichaam zegt dus iets anders dan dat ik  in de buitenwereld laat zien.  De burn-out mevrouw is nu minder uren aan het werk, maar voelt zich ook schuldig, wil niet als een watje te boek staan, wil zich niet aanstellen, geen oordeel van een ander hebben, maar thuis zit ze met tintelende handen, moe, algeheel ellendig. Van binnen voelt ze dat het misschien beter is om even helemaal los te zijn van haar werk, en toch gedraagt ze zich anders, ze gaat door. Rare wezens wij mensen ….

Mijn probleem zit niet bij mijn werk gelukkig, het zit in mij, ik weet wat het is…ik ga er natuurlijk mee aan de slag, zorg dat die bloeddruk naar beneden raast zodat ik binnen 2 weken weer van een pilletje af ben. Deze eerste hulp ervaring bracht mij weer een mooi inzicht en ook de vraag waarom het zo moeilijk blijft om je werkelijke waarheid uit te spreken en ernaar te handelen. Denk als de mens dat kan, de zorgkosten een stuk naar beneden kunnen. De les…. Luister naar de signalen van je lichaam, ze proberen je iets duidelijk te maken, ontrafel het en breng een verandering tot stand, vindt je lichaam fijn en jij uiteindelijk ook..…

Hellen

Het is niet te stoppen….

Zo! 2018 eruit en 2019 erin, of we nu willen of niet, het gaat gewoon door. Het is nu 2 januari en dit jaar is niet te stoppen. Vandaag kreeg ik de behoefte om op te ruimen en dingen weg te gooien, helaas was ik op de tweede dag van dit nieuwe jaar al een afspraak vergeten …. Begint goed dacht ik, maar na 10 minuten en al mijn sorry’s was ik klaar voor de afspraak, en kwam alles nog goed.

Na de afspraak was ik dan wel weer mijn opruimwoede kwijt, jammer natuurlijk, maar de dag is nog niet voorbij. En nu kwam ineens de behoefte een blog te schrijven, de vorige ging over kerst, dus tijd voor een nieuwe. Ik dacht aan wat er in 2018 centraal stond, dat was best veel, dus maar bedenken wat ik belangrijk wil gaan vinden in 2019…. En, ik vind daar iets van, door ervaringen in 2018 ontstaan nieuwe zaken voor de toekomst. (Als je weet wat je niet wilt, laat dat gelijk ook zien wat je wel wilt)

In 2018 wilde ik graag “echte” verbindingen, echte gevoelens, emoties, delen, openheid etc… Voor een deel is dat ook gelukt, maar tegelijkertijd ook vreselijk mislukt. Het begon goed, ik was open, maar werd ook glashard pijn gedaan. Noem het naïef maar ik ging er vanuit dat mensen net zo denken als ik, dat mensen niet moedwillig anderen pijn willen doen, dat je eerlijke communicatie hebt, alles bespreekbaar is, maar niet ieder mens staat natuurlijk zo in het leven. Het gevolg van open zijn betekent niet dat je Jan en alleman je hart in kan laten lopen.  Dat deed ik wel, de les; we zijn allemaal anders, en dat is oké (zeg ik nu), je hoeft niet met iedereen door een deur te kunnen.  Ik liep tegen sneaky, gemene, leugenachtige zaken aan waar ik zelf uiteindelijk niet meer de puf voor op kon brengen te vechten voor mijn waarheid, mensen schreeuwen, willen gelijk hebben, weten t beter, luisteren niet meer als ze al een aanname hebben gemaakt, vreselijk echt, ik heb besloten mij nooit meer te gaan verdedigen, 1x vertel ik mijn waarheid en als dat niet gehoord wil worden dan is dat wat het is. (zo grappig dat ik mijn klanten dit al jaren vertel, zelf dus ook weer de schoenmaker bleek met kapotte schoenen) Mijn reis naar Zuid-Afrika was wel “echt”, daar kon ik voelen, zo fijn om met jezelf op reis te gaan.

2019 wil ik dus zo min mogelijk vechten. Take it or leave it, maak je eigen keuzes, daar hoef ik geen deelgenoot van te zijn. Ik laat in 2019 niet meer tegen me schreeuwen, niet door de boze burger, niet door bekenden of onbekenden, niet door mensen die hun waarheid zo vasthouden, niet door kinderen, gewoon niet! Ik word minder naïef maar blijf wel open. Vechten is, als het goed is, niet nodig, vechten is angst, vechten tegen iets terwijl we eigenlijk vóór iets kunnen zijn. Vechten tegen racisme zou vechten voor gelijkheid moeten zijn. Vechten tegen ziekte zou eigenlijk vechten voor gezondheid moeten zijn, daar moet de focus op, niet op wat je niet wilt, maar op wat je wel wilt. Ik deed er zelf aan mee, daar ga ik dus mee proberen te stoppen in 2019.

2019 mag van mij zachter, eerlijker, echter, knokken voor wat je graag wil, niet wegrennen bij iets wat je diep raakt, kwetsbaar durven zijn, blijven staan en het aangaan, blijven communiceren, je gevoelens delen zonder consequenties,  zelfvertrouwen, iets voor een ander doen zonder er iets voor terug te willen, onvoorwaardelijk, en toch ook weer open staan voor anderen met het risico dat t pijn gaat doen. Uit je comfortzone, stappen zetten, groeien, niet voor de ander maar voor jezelf, en dan heeft de ander er ook iets aan want jij zit goed in je vel.

Ik gun je een mooi jaar voor jezelf 😉

 

Hellen

www.innerzicht.nl