Zoveel om over te schrijven, zoveel ook niet…..

Ruim een jaar geleden schreef ik mijn laatste blog, misschien ben ik alle lezers kwijt, misschien ook niet. Maar schrijven ontstaat vanuit inspiratie, gaat over gevoel en ervaringen delen, met een bepaald doel natuurlijk. Voor mij was het doel altijd “persoonlijke ontwikkeling”, bewustwording van wat je doet en waarom je het zo doet, het was een verlengstuk van mijn bedrijf “InnerZicht”. Ik kon voorbeelden uit de praktijk bespreekbaar maken met een sausje van mijzelf. 12 maanden verder, 12 maanden  zoeken wat ik nog wel en niet kon delen, ik heb zoveel meegemaakt dit jaar en bij alles dacht ik, dat ga ik niet delen, daar herkennen mensen zichzelf teveel in, daar krijg ik problemen mee etc etc… Ik blokkeerde mijn eigen inspiratie, ik blokkeerde met mijn gedachten (hoofd) mijn eigen gevoel (hart). Kwam grotendeels door mijn toen nog nieuwe bijbaan, ik had bewust gekozen voor een baan bij de politie, in een 24/7 bedrijf, werken in de onregelmatigheid en ook werkelijk iets betekenen voor de medemens.  Leren plannen voor mijn klanten van InnerZicht. Na 10 jaar alleen werken zocht collega’s , kreeg er 100 op 1 afdeling, ik wilde verandering en dat heb ik gekregen! Ik kan niks delen over mijn werk, daar heb ik een belofte voor afgelegd, daar komt al een stukje blokkade vandaan. Het past niet bij mij om een rem op mijn uitspraken te hebben. Dat stuk zal ik dan ook niet aanraken maar een persoonlijk leiderschap traject was dit afgelopen jaar zeker en ik kreeg er nog voor betaald ook! Zo heeft ieder nadeel weer een voordeel. Inmiddels heb ik een vast dienstverband gekregen, het blijft dus een groot onderdeel van mijn leven en laten we eerlijk zijn, in deze tijd waar ik toch ineens minder klanten heb door Covid-19, een mooie zorgeloze basis in mijn leven. Ik hoef nergens aan te kloppen en dat is fijn. Ik werk door, vitaal beroep…. Klanten kunnen nog steeds komen omdat we ruim anderhalve meter uit elkaar kunnen zitten tijdens een gesprek, maar er is op dit moment amper vraag. Eigenwijs als ik ben vind ik video gesprekken niet te doen, ik ben een mens/mens, ik wil in contact in dezelfde ruimte of in gesprek tijdens een wandeling, in het begin zei ik ook dat een gesprek via video kon, maar ik kan er niet aan wennen het haalt voor mij te veel weg. Dus daarom misschien ook minder klanten nu, mensen hebben wel wat anders aan hun hoofd, maar ook best gek want mentaal vergt deze situatie toch wat van je, ik kan me voorstellen dat veel dingen op je af komen, dat warmte en nabijheid wordt gemist, hoofdbrekers over je baan, je gezin en je normale afleiding die je had. Er zijn mensen die echt heel veel tegelijk te verhapstukken krijgen,  we spreken straks echt van vóór 2020 en ná 2020, niets is meer wat het was, daar heb je een schakeling te maken hoor. Iemand zei laatst, we gaan de babyboom straks meemaken, maar ik denk juist dat we veel scheidingen gaan krijgen, scheiden omdat nu alles naar boven komt wat niet goed meer is. Niet alleen in relaties maar ook binnen bedrijven, politiek, natuur en milieu.  We werden gedwongen te stoppen, stil te staan en gaan nu langzaam evalueren en dat is in veel gevallen volgens mij zo gek nog niet…

Fijn dat ik dit weer even met jullie kon delen….hoop dat de inspiratie weer terug is!

Hellen

Geen liefde zonder vrijheid…

In 2013,14,15,16,17 schreef ik het ook al en wat blijkt, er is niet veel veranderd, veel scheidingen, enorm veel mensen kampen met relatieproblemen of beginnende scheuren die nog niet volledig duidelijk zijn, maar sudderen. Veel  eenzaamheid binnen de relatie, mensen die aan het veranderen zijn, anders gaan kijken, en zo kan ik wel even doorgaan. Tijd om er weer aandacht aan te besteden, bewustzijn gaat tenslotte over de herhaling die we steeds weer voorgeschoteld krijgen tot het kwartje valt.

Liefde, het meest bezongen en beschreven onderwerp, het mooiste gevoel wat gevoeld kan worden en de drijvende kracht van het leven. Hoe kan het dan toch dat mijn praktijk gevuld is met mensen die ongelukkig zijn, het zwaar hebben met veelal relatieproblemen?

Volgens mij is liefde een levende kracht (energie) die je vol vertrouwen mag (durven) laten stromen, als het niet  stroomt kun je het ook niet voelen, is eigenlijk je leven geblokkeerd. Er gaan dan andere gevoelslagen (emoties) op liggen, we worden meer geautomatiseerd en nemen alles maar voor wat het is. We slepen ons onbewust door het leven, met leuke en minder leuke dingen, maar je voelt niet meer echt dat je leeft. Liefde is namelijk niet te manipuleren of te beperken, het laat zich niet dwingen. Als jij dat liefde noemt dan spelen andere motieven een rol die we liefde noemen, maar gaat over “nodig” hebben. Als liefde echt is, dan VOEL je dat, het stroomt door iedere vezel van je lichaam en ziel, het is er gewoon, heeft geen grenzen of deuren en liefde beperkt zich niet alleen tot de andere mens, het wordt ook gevoeld voor de natuur, kunst, tekst, muziek en dieren, alles wat ons persoonlijk blij maakt. Liefde IS…niets meer en niets minder.

Als je liefde in een relatie wilt houden zal je het dus moeten laten stromen, zonder voorwaarden, zonder kettingen, zonder emotionele chantage of schuldgevoelens. Liefde moet je laten gaan waar het heen wil. Liefde kun je niet afdwingen, niet wegstoppen,….dan wordt liefde namelijk angst. (verlatingsangst, bindingsangst, verantwoordelijkheid te groot, excuus op excuus) En dan is natuurlijk de vraag of je het er kan houden, want als het er niet is dan zul je eerlijk naar jezelf moeten kijken.

Mooi bruggetje, belangrijk ook om liefde voor jezelf te kunnen voelen, als je dat niet doet, stroomt het niet en kan t niet gevoeld en gedeeld worden. Jij groeit als je liefde toelaat, liefde praat, liefde stroomt en groeit, net als jij.  Liefde is dus niet afhankelijk van de ander, maar wel groter en voelbaarder als het mag stromen waar het stroomt, samen met de ander, in verbinding met elkaar.

Hoe vaak hoor je niet de woorden; dat mag ik niet van mijn….. of nou nee hoor dat zou hij/zij nooit goed vinden. Ik moet….van hem/haar etc… Dat is toch raar! Wie is de ander om jou leven te bepalen, dat moet toch een wederzijdse vanzelfsprekendheid zijn vanuit liefde? En wat is je eigen rol? Wat bepaal jij voor je partner? Dat heet dus controle en controle is angst om niet te laten gebeuren wat er gebeurt. “Ik voel me zo alleen want hij/zij is zo vaak weg”. Is dat dan de schuld van de ander? Kijk eens echt waarom jij je zo voelt. Wat heb je zelf nodig, een ander is niet verantwoordelijk voor jouw gevoel. De ander is een geweldige aanvulling en zal graag bij je zijn als jij in je eigen kracht staat, vol vertrouwen in jezelf en in het leven. Je controle voelt dan niet meer voor de ander als een gevangenis, het voelt vrij en prettig om bij elkaar te kunnen zijn.

Er bestaat dus geen liefde zonder vrijheid volgens mij, niet voor jezelf en ook niet voor de ander…

Hellen Kabel

http://www.innerzicht.nl / hellen_kabel op instagram voor dagelijkse tekstjes

Loslaten!

Na een oproepje op Instagram (hellen_kabel) met de vraag “Wat wil jij loslaten” , en de afgelopen periode meerdere mensen gesproken te hebben over dit thema werd het weer tijd voor een blog.

Wat wilde men o.a. loslaten; een ouder (dementie), cocaïne gebruik, burn-out, drank misbruik, kind (er ging er één uit huis), en een intense liefde die ineens was gestopt.

Ga er maar aanstaan…., maar het goede nieuws is dat het kan als je de diepere laag van niet kunnen loslaten snapt. Dat ga ik je proberen uit te leggen, het maakt ’t niet minder moeilijk of minder pijnlijk, maar je bent er misschien een stuk sneller doorheen dan je gewend bent.

Het eerste wat opvalt, dat we het onderwerp benoemen, zie hierboven, en dat is gelijk de eerste valkuil. Het gaat namelijk niet om die dingen of mensen, we willen graag van het gevoel af wat het ons geeft als het er niet meer is.

Pijn….. het is vreselijk pijnlijk, een verscheurd gevoel in je lijf, zelfs misselijkheid komt voor, het voelt als een knoop in je maag, het is wat de hele dag door je hoofd gaat, het leid je af van werk en gezin, de pijn is de boosdoener, die willen we niet meer, dat willen we loslaten.

Waar komt die pijn vandaan? De persoon of ’t middel dat je niet los kan laten gaf je een gevoel…het tegenover gestelde gevoel van pijn. Als je pijn hebt en je duikt diep in je verslaving voel je iets anders dan de schreeuwende pijn, het lijkt dus de oplossing want je voelt je goed.

In de liefde gaat het ook om het gevoel maar is iets ingewikkelder, de liefde gaf je vleugels, er was iemand die om je gaf, je prettig vond, om je heen wilde hebben, erkende en zelfs nog meer…..laten we eerlijk zijn, wie wil dat niet. Het gevoel van een magnetisch trektouw tussen jou en de ander, hoe bijzonder magisch en intens is dat? Heel erg, tot één van de twee stopt. De ander blijft in verscheurde pijn, en onwetendheid van wat er is gebeurd achter en dan begint de strijd van het loslaten. Als je aan iemand gaat vastklampen komt het nooit meer goed, is beklemmend en dat wil niemand. Het laat je zien waar jouw lege plekken zitten, waar jij nog niet genoeg op jezelf vertrouwt, waar jij onverwerkte stukken hebt liggen, loslaten van pijn gaat dus over jezelf….. Als een vriendin met liefdesverdriet zit dan zeg je heel snel; Nou zeg, je wil toch geen kerel die kennelijk niet bij jou wil zijn? Laat t los, je bent meer waard dan dat, loop niet als een hondje achter hem aan, hij wil niet!! Allemaal waar, maar niet als je in diepe pijn zit. Het is de angst die grip krijgt, afwijzing, alleen zijn, niet goed genoeg zijn, liefde missen etc. …..

Je kunt twee dingen doen, de fles pakken en verdoven of kijken wat je echt mist…. Loslaten gaat dus over angst. Angst dat je kind, dat uit huis gaat, iets overkomt omdat jij er niet bij bent, angst dat er nooit meer iemand van je gaat houden, angst dat je niet goed genoeg bent, dat je alleen bent etc..

Heftig, dus  kijk waar dit gevoel van gemis je werkelijk aanraakt, welke overtuigingen er zitten die waarschijnlijk helemaal niet waar zijn, pas dan kun je ook gaan loslaten. Dan besef je ook dat je alleen maar mensen en dingen wilt die ECHT zijn, die de verbinding met je willen omdat het wederzijds is, niet afhankelijkheid, maar wederzijdse verbinding.

Loslaten is makkelijker gezegd dan gedaan, maar hoe eerder het inzicht, hoe eerder je de draad weer kunt oppakken….. ik wens iedereen die in de loslaatfase zit mooie inzichten en veel sterkte… Komt goed!

Hellen

http://www.innerzicht .nl

De sleutel voor 2018…

Terugkijkend kan ik concluderen dat 2017, zeker het laatste half jaar, een pittige klus was. Niet alleen voor mijzelf, maar voor veel mensen om me heen, zowel privé als binnen mijn klantenkring. Het was vaak “even slikken en weer doorgaan”, want je moet wel. Als ’t voor jou niet zo is, dan kun je stoppen met lezen, dan schrijf ik deze blog gelukkig niet voor jou 😉

Relaties, leegte, verlangens en afscheid, waren wel de woorden die het meest voorkwamen en daar ben ik eens goed op gaan broeden. Persoonlijke leegte, niet durven uitspreken wat je werkelijk voelt en blijven doorlopen omdat verandering zo verdomde eng is. Angst voor het onbekende, mensen pijn doen, de toekomst, geld, huizen, alleen achterblijven, kinderen of bedrijven hebben, waren de grootste kettingen die angst op zijn plek hielden. Terwijl verandering, verlangen, passie, gezien, gehoord en erkend worden, vrijheid en willen delen in gelijkwaardigheid aan de deur bleven kloppen. Een borrelende vulkaan die we zo goed mogelijk onder controle bleven houden. Zo kan ik wat ik zag het beste omschrijven.

 

Waarom doen we niet gewoon wat we graag willen of voelen?

Op weg naar volwassenheid is onbewust onze “natuurlijke kracht”, ons bestaansrecht misschien wel uit handen gegeven, we misten het vertrouwen dat we oké waren door welke ervaringen dan ook. Op deze manier hoopten we op goedkeuring, erkenning, op liefde, gezien en gehoord worden, op respect, maar vooral op veiligheid, geborgenheid en liefde. We hebben ons aangepast. En deep down was er altijd weer die stem die zei; Hallo….kom eens terug, ik mis je! (de stem van je gevoel die we inmiddels goed kunnen negeren.) We hebben vanuit het verleden al heel snel geleerd dat voelen niet de fijnste weg kon zijn, voelen kan namelijk ook pijn doen en pijn wil je niet voelen omdat het ons ook laat zien wat we missen. Dus stopten we het gevoel wat pijnlijk was weg. We liepen zo weg bij wie we waren. Eigenlijk om te overleven dacht je, je deed het om jezelf te helpen onbewust. Je hoofd nam over en je maakte keuzes die minder pijnlijk leken. Alles opgelost, ik voel geen pijn en leef mijn leven volgens de regels van anderen of volgens de regels van mijn interne overlever. Er zijn mensen die daardoor juist alleen maar op zoek gaan naar geluksmomenten zonder werkelijk de verbinding met t gevoel meer aan te gaan. (seks, drugs, alcohol, snelle bevrediging die we dan verwarren met geluk en echt voelen, het is tijdelijk en heeft steeds meer nodig om je goed te blijven voelen). Maar dat is weer een ander onderwerp anders wordt t te lang 😉

Tijd om wakker te worden in 2018 en de angst in de ogen te kijken.

Gevoel heeft een functie! Het praat tegen je, kan geen denkfouten maken, gevoel is puur en echt en….het is juist je persoonlijke TomTom! De meest succesvolle mensen handelen vanuit gevoel, t hoofd gebruiken ze heel wijs erbij. Gevoel brengt je naar je werkelijke Passie, naar je doel, naar je wensen,  je vervulling, blijdschap, liefde en geluk. Het brengt je naar je diepste verlangen……het brengt je naar echte verbindingen..

Zie de mens als een kreeft, de kreeft heeft een pantser, zonder pantser gaat ie dood. Veel mensen leven als een kreeft, vastgrijpend aan zogenaamde “veiligheden”, niet in staat om echt voor zichzelf te kiezen. Met de volgende vragen aan jezelf ben je al aardig op weg naar de sleutel, neem ze eens met jezelf door en kijk of het een verschuiving teweegbrengt. De sleutel voor 2018 zit in de deur van “Bewustzijn”!

Wat zijn de herinneringen uit je verleden die bepalend zijn voor je gedrag en houding van nu? Wat bescherm je nog steeds wat eigenlijk niet meer nodig is omdat je volwassen bent? (als je vader je sloeg als je een grote mond had, durf je dan nu jezelf nog wel uit te spreken? Ik denk het niet, maar je bent nu volwassen en men slaat je niet als je zegt wat er echt in je leeft, jij moet dat inzien, jij moet de keuze maken en je beseffen dat de volwassen jij zelfs als ze wel komen, klappen aan kan, jij bent niet meer het kind van toen). Zie je de wereld vanuit je angst of vanuit de volwassen jij die echt alles aankan 😉

Beetje lange blog, valt nog zoveel over te vertellen…. Wie weet de volgende x…

Heb je vragen stuur ze gerust naar info@innerzicht.nl

Hellen

 

Best Pittig! Baan kwijt, burn-out en scheiding…..(ingehaald door de werkelijkheid)

Het lijkt wel of alle onderste stenen boven komen drijven in deze tijd, veel mensen hebben het best pittig,  niet meer kunnen functioneren met al die maskers die je in de loop van je leven hebt opgezet. (onbewust om jezelf staande te houden of niet te voelen wat je voelde) Het is alleen best lullig dat dit opgebouwde onbewuste gedrag je nu dan naar de afgrond brengt en je soms oprecht niet meer weet hoe je daarmee om moet gaan.

Misschien raakte je je baan kwijt, ga je scheiden of heb je een heftige burn-out. Wat het ook is, het wordt hoogtijd om eens bewuster naar jezelf te kijken ipv in de slachtofferrol te stappen. (die rol is niet aan te raden, hij is namelijk veel erger dan je eigen kracht weer vinden). Ik neem de voorbeelden even met je door om een beeld te schetsen.

BAAN VERLIES….

Je hebt gestudeerd, moest en zou bv huisarts worden, de omgeving steunde je, je ouders waren trots en je begon te werken zoals van je verwacht werd. Na jaren van ploeteren, administratie, lobbyisten van de farmaceutische industrie, eeuwig niet echt ziek zijnde, vaste patiënten, tijdnood, nog meer administratie werd je er aardig zat van. Je vond ‘t niet meer leuk, maar ja, je was huisarts, daar had je voor geleerd, daarom was iedereen trots op je, daardoor kon je leuk wonen en had je partner inmiddels ’t vak van huisman/vrouw gekozen. Je gaat maar door, tegen jezelf in, niet meer luisterend naar je eigen wensen en klachten, naar die stem die het altijd goed met je voorheeft. Door en doorgaan…….tot….. ja ’t bruggetje is er al…..

BURN-OUT….

Je lazert zo een burn-out in…. Ook wel fijn dat het een naam heeft, dan heb je in ieder geval wat, je bent je baan even kwijt, je hebt rust nodig, een legitiem thuiszit verhaal. Maar we weten natuurlijk best waar dit deepdown vandaan kwam. We hebben jaren met maskers geleefd en niet naar onszelf geluisterd. Je bent het leven van anderen gaan leven met al je verantwoordelijkheden.  Je verdriet over je gevangenis niet meer gevoeld, je ongelukkig zijn weggestopt maar bovenal jezelf verloren……en of t nog niet genoeg is….je partner en jij gaan scheiden, ook jullie zijn elkaar kwijtgeraakt….

SCHEIDEN…

De partner trekt het ook niet meer.. Als je samen verliefd op elkaar wordt is dat het mooiste wat je kan overkomen, een fijner gevoel is er volgens mij niet! En hoe vaak zie je dan kleine dingen, waar je je normaal zonder de roze wolk aan zou storen, door de vingers…. Iets later in de verliefde fase kan het door je gedachten gaan dat je die storende zaken vast wel kan veranderen, of…jij doet het allemaal wel even want dat gaat sneller of je kan dat gewoon beter vind je. Het is tot nu toe allemaal nog in je voordeel. De echte gesprekken samen komen vast, echt luisteren en elkaar aanvoelen ook wel. Maar dan…..de verliefdheid wordt een echte relatie, een huwelijk, er komen misschien kinderen en voor je het weet denk je nergens meer over na en zit je in een molentje alsof je een hamster bent, op weg naar….ja…waar ga je ook alweer naar toe? Waar ben jij eigenlijk zelf nog? Wat waren je dromen, je passie, je talenten, je vrienden? Je doet nog steeds alles voor die ander, want dat ging nu eenmaal sneller, je ging zelfs nog meer doen om je niet zo te ergeren aan al die zaken die je ooit door de vingers zag…. En erger nog, de ander verwacht het nu ook van je! Maakt er misschien schandelijk misbruik van…en jij? Jij rent maar door of je verstopt je in andere zaken en doet eigenlijk niet meer mee…De verbinding met je partner is er ook allang niet meer, jullie lopen gewoon door in je eigen wereldje, gewoon omdat het nu eenmaal zo is…  Conclusie: Uitgeput, opgebrand, en huwelijk naar de kloten …

Heftig hé! Jezelf gewoon kwijtgeraakt omdat je dacht dat je alles onder controle had en het vast weer heel leuk zou worden. En nu is de vraag…hoe kan je nog verder leven zonder jezelf… Is wat ooit zo makkelijk leek, nu nog steeds oké voor mij? Nee…nee…nee… in dit bovenstaande verhaal.

Je hebt over je grenzen laten lopen, je hebt alles uit handen gegeven, de ander of anderen boven jezelf gesteld, met goede bedoelingen natuurlijk, om alles te voorkomen waar je nu middenin zit. Hoe bizar is dat? Je denkt het goed te doen, maar je grootste angsten zijn inmiddels werkelijkheid geworden.  AU….een pijnlijke conclusie…

Je gedrag om je eigen pijn te voorkomen heeft je juist veel pijn gegeven, de onderste steen komt boven. Goed voor jezelf zorgen, jezelf uitspreken, in verbinding blijven met jezelf is helaas de enige echte weg. Je hart spreekt en als je daar tegenin blijft gaan breekt ie een keer. Eerlijkheid naar jezelf en de ander waar je een verbinding mee hebt, blijft de enige weg. Communiceren vanuit wie je bent, niet vanuit wat anderen van je vinden of verwachten. Niet leven vanuit schuldgevoel of t voorkomen van pijn. Een moeilijke opgave, maar wel de beste en enige weg om weer gewoon, gelukkig met jezelf (en dus anderen) door een deur te gaan. Liefde eerst voor jezelf is essentieel voor ’t zorgen of liefhebben van de ander.

Het is gelukkig nooit te laat om jezelf weer in de armen te sluiten, soms samen, soms alleen, soms in je oude baan, soms in een nieuwe, maar het is echt nooit te laat om weer met jezelf verder te gaan en je niks meer door anderen te laten ontnemen. Blijf trouw aan jezelf….weet dat je nooit alleen staat en dat het een leerzame fase in je leven is. Niet het einde, maar misschien wel een prachtig nieuw begin! 🙂

Hellen

www.innerzicht.nl

Vraagje: Waar ben JIJ eigenlijk naar op weg?

Ik zit op een terras en staar wat voor me uit, dan vraag ik me af waar iedereen toch naar op weg is. Mensen lopen, snel of langzaam, fietsers, auto’s, iedereen gaat ergens heen, zelfs de wolken drijven voorbij en dan besef ik ineens “waar ben ik naar op weg”, Ik leef, werk, slaap, eet, heb soms plezier, voel me goed, soms ronduit ruk, dan weer vol energie, dan weer leeg….

Raar eigenlijk dat leven, wat is t doel? Waarom ben ik hier en waar ga ik heen?  Je gaat volgens mij van A naar B, je wordt geboren en je gaat uiteindelijk dood. De één nog in de moederbuik, de ander wordt 105. We hebben er  geen invloed op, we doen wat we denken dat goed is, we leven bewust of volledig onbewust. De één leeft van vakantie naar vakantie en sleept zich in de tussentijd door het leven heen, de ander neemt een afslag, gooit zijn leven om en begint even opnieuw in de hoop dat t beter voelt. Even los van de mensen die zich moedwillig laten afglijden, ook al is dat volgens mij ook alleen maar een wanhoopsdaad….. waar gaan we heen? Deze week kwam het bericht van het overlijden van een jonge vent die ik ken, 2 kindjes, leuke vrouw, net vakantie gevierd en een infectie in zijn been maakte anno 2017 een eind aan zijn leven? Hoe dan? Waarom dan? Kon dat niet anders? En zo hebben veel mensen een eigen verhaal. We hebben er dus geen controle over, we kunnen het niet voorkomen.

We gaan van A naar B en kunnen een zijweg nemen, gaan rechtdoor, maar uiteindelijk ga je naar B. Ben je vrij in keuze? Ja, volgens mij wel, maar veel mensen zitten gevangen in hun eigen route. Hoe ouder je wordt hoe meer verantwoording je hebt, vooral naar anderen, die wil je niet teleurstellen, te vriend houden, de erkenning krijgen, geen pijn doen, geen schuldgevoel opbouwen of je bent te bang om bij jezelf te komen, egoïst te worden.

Conclusie; Je eigen weg van A naar B wordt een weg met vele draadjes naar anderen. Je eigen vrijheid zit alleen nog in je hoofd en af en toe een dag dat je het ervaart. De gesprekken met mijn klanten gaan vaak  over het “ik” in de wereld. Ervaringen en omstandigheden, verbindingen of geen verbindingen. Je niet meer gezien, gehoord en erkend voelen maar er niets aan durven doen omdat de lijntjes zo strak staan naar verantwoordelijkheden, angst, gemis aan zelfvertrouwen, oude pijn, niet goed genoeg zijn, maskers en andere zaken.

Als je naar het nieuws kijkt zijn mensen op de vlucht (waarheen?), we lopen lijkt wel allemaal naar iets toe, een beter gevoel misschien wel. Is dan de drijfveer van het bestaan een “goed gevoel” hebben?  Verslaving is ook een roes, op weg naar een goed gevoel, niet meer hoeven voelen wat je voelt, benevelen van wat er echt is. Raar hé … Volgens mij zoeken we verbinding, een gevoel dat je er mag zijn, dat je er toe doet, dat er iemand blij is dat jij er bent. Delen en erkend worden, onvoorwaardelijke liefde misschien wel. Stoppen met vechten tegen wat er is, is misschien wel de rustige weg naar bestemming B….. Je eigen wereld vullen met goede gevoelens om de weg dragelijk te maken, je verantwoordelijkheid niet bij anderen leggen maar weer bij jezelf?

Dit is geen blog met antwoorden, dit was een blog met gedachtespinsels. Als jij t wel weet waar je op weg naar toe bent dan wil ik dat graag weten, mail gerust naar hellen.kabel@innerzicht.nl en ik maak er een samenvatting van die ik weer in een volgende blog anoniem zal publiceren J

Fijne dag!

Het “ik”, maakt je leven zuur!

Wat kan het “denken”  je leven toch zuur maken! Hoeveel complimenten je ook krijgt, als jij anders over jezelf bent gaan denken staat het vast.  (in je hoofd) Het bedachte “ik” is dus de grote boosdoener van je onzeker voelen. Geldt natuurlijk ook omgekeerd,  voor narcistische gedrag, en mensen die zichzelf geweldig vinden zonder zelfreflectie, maar die lezen dit denk ik niet 😉

In een normale situatie,  word je geboren vol vertrouwen!  Je krijgt eten als je honger hebt, als je geluk hebt voel je  warmte en de liefde van mensen om je heen. Daarna ontdek je het woordje “ik”  en gaat er een nieuwe wereld voor je open. Je durft veel, krijgt veel en iedereen vindt je schattig!  Onzekerheid staat niet op de agenda. Je vindt jezelf geweldig! IK BEN IK en die is goed.

Dan gaat de buitenwereld zich met je  bemoeien en gaat vertellen dat het heel egoïstisch is om aan jezelf te denken. “Doe maar normaal hoor”,  je bent niet bijzonder!! De eerste deukjes worden opgelopen, je kan jezelf niet meer vertrouwen, je goed voelen is dus niet oké, niet veilig want de buitenwereld weet het vast beter. Gedachten als:  Ik hou mijn mond maar, laat mezelf niet meer zien, zeg maar niet wat ik voel, worden heel gewoon. En dan is er ook nog angst, die komt vanzelf een keer om de hoek kijken, je bent bang dat je alleen gelaten wordt, dat je niet lief genoeg bent, want je ouders gaan misschien wel scheiden om jou! pffff best heftig allemaal, als je mazzel hebt kom je daar redelijk doorheen en werkt angst vooral als een waarschuwing systeem. (dat is de bedoeling).

Onzekerheid ontstaat dus onder invloed  van anderen en wat jij denkt dat de buitenwereld van je vindt. Mensen maken je dan onzeker, pesten, uitlachen, afkeuren en ga zo maar door. Dit kan zijn eigen leven gaan leiden, je gaat het geloven en er bovenop komt nog eens een portie van jezelf.   Je bent niet leuk , mooi, slank, stoer, sexy genoeg en de relatie met “ik” is vanaf dit moment verbroken. Je gaat jezelf eigenlijk los zien van alles, van je denken en je voelen.  De buitenwereld bepaalt vanaf nu.

Voorbeeldje: Wat ben ik stom zeg! Dat doe ik nou altijd! (niet echt aardig als je bedenkt dat je dit tegen een kind zou zeggen,( klinkt als; oh wat ben jij stom zeg, dat doe je nu altijd, komt nooit meer goed met  jou). Word je bewust en zeg sorry tegen jezelf, zoals je tegen een ander zou doen als je hem of haar pijn doet. Probeer het gewoon opnieuw, vertrouw op jezelf, ga om met “ik” zoals je met een geliefde omgaat. Daarmee gaat de energie omhoog i.p.v. naar beneden. Je voelt je iets beter  en uiteindelijk ga je van denken naar voelen en ga je de link zien tussen denken en voelen. Geloof me, als jij je slecht voelt, denk je ook slecht over jezelf. ECHT WAAR

Wil je van je onzekerheden afkomen?  Ga dan weer een relatie met jezelf aan!

Als je de relatie met jezelf hebt versterkt durf je ook  meer, je mag fouten maken, want je weet dat je je best doet. Je vertrouwt jezelf beter en de onzekerheid speelt geen grote rol meer, je hebt nl steun, steun van jezelf en die is noodzakelijk! Alleen jij kunt jezelf versterken.

Tot slot, bedenk dat je niet de enige bent, weet dat de grootste schreeuwers, pesters, roddelaars en oordelers  het meest onzeker zijn! Zij proberen zich beter te voelen over de rug van een ander. Ga zo maar eens naar de buitenwereld kijken, naar al die schreeuwers, betweters  en opscheppers.  En als je dan mag kiezen, wie wil jij dan zijn? 🙂

Hellen Kabel – http://www.innerzicht.nl

 

Oude Jassen uit!

Heb jij zaken los te laten? Vastgeroeste overtuigingen, die eigenlijk niet meer zijn dan gedachten die je ooit in je leven hebt vastgezet. Heb je fysieke klachten die na medisch onderzocht te zijn, blijven sluimeren?
Heb je twijfels of angsten waar je nu wel eens van verlost wil worden? Overweeg dan een “jassentechniek” sessie. Sinds afgelopen december ben ik erkend therapeut geworden op het gebied van loslaten…. Loslaten betekent niet goedkeuren, loslaten betekent dat je er bewust van bent, het kan accepteren om het daarna los te laten zodat het je niet meer blokkeert. Oude ballast mag je wegdoen, net als het legen van je vuilnisbak. Wil je meer weten over wat Jassentechniek is en wat het voor je kan betekenen neem dan een kijkje op de website van de bedenker waar ik ben opgeleid. (Jassentechniek.nl) . Trek die oude jassen uit in 2015! Voor vragen neem gerust contact met me op! info@innerzicht.nl
foto (3)

Wat doe jij? Zwijgen om de goede vrede te bewaren of uitspreken van wat er is?

Graag jouw mening!

Je mond houden om de goede vrede te bewaren, waarom doe je het en wat levert het je op?
Ben benieuwd naar je reactie onderaan het onderwerp!

Ik kom in mijn praktijk mensen tegen die het moeilijk vinden “hun” waarheid te spreken, vaak angstig voor hoe de ander zal reageren. Hij of zij zwijgt liever dan de knuppel ergens in het hoenderhok te gooien (vanuit eerlijke intentie). Ik snap dat in eerste instantie nooit, want waarom mag je niet zeggen wat je dwars zit? Binnenhouden is zeker niet gezond. Als ik er dan later over nadenk moet ik bekennen dat ik het zelf ook doe, ik kies om te zwijgen, want wat levert mij het op of wat heeft het mij in het verleden opgeleverd? Niet veel, er zijn namelijk ook weer mensen die jouw waarheid niet willen horen, niet willen weten hoe jij er over denkt, en als je dan vanuit je eigen eerlijkheid jouw waarheid zegt worden mensen boos of geïrriteerd! Er wordt zelfs gemanipuleerd of zo gedraaid dat jij uiteindelijk de gebeten hond bent, dus ja, wat levert het je dan op? Als men je niet wil horen waarom zou je die moeite dan nog doen. (jij bent vanaf dat moment ook niet meer geïnteresseerd in die ander, die ander heeft je nl nogal gekwetst)

Niet uitspreken van wat je voelt of meemaakt is dan misschien de makkelijkste weg om de goede vrede te bewaren en niet bestaande mooie plaatjes hoog te houden, maar het voelt dan voor jou ook niet goed, je vindt het oneerlijk of je voelt je niet gezien, gehoord. Iemand zegt eigenlijk, jij doet er voor mij niet toe! Ik ben niet geïnteresseerd in jouw verhaal, jouw mening, jouw beleving van een situatie. Hoe dan ook, ik kom er ook niet zo uit wat de beste keus is. Ik hou graag van benoemen wat er is, in alle eerlijkheid bezien vanuit mijzelf natuurlijk, ik kan alleen maar vanuit mezelf spreken. Wat de ander er dan mee doet is niet aan mij, je hoopt dat ze je serieus nemen, geloven in je oprechtheid, maar als ze kiezen voor iets anders is dat natuurlijk ook hun recht. Alleen is de sfeer is dan toch weg, ben je nog meer een moeilijk mens geworden of een buitenbeentje in een groep. Het oordeel is natuurlijk allang gemaakt anders zouden mensen je serieus nemen, zien en horen. Ik snap de mensen die dit doen dus wel, maar vraag me wel af of neppe vrede niet erger is. Eerlijkheid duurt het langst en vreet niet aan je, oneerlijkheid wel, dus…..
Wat vind jij?

mond dichtKies jij wel eens voor “zwijgen” om de goede vrede te bewaren en zelf maagpijn krijgen of toch altijd voor het uitspreken van wat er is?

Praat ook mee op http://www.facebook.com/InnerZicht

Workshop: No Nonsens Mindfulness !

BZLiOuEIYAA22JyMinder zorgen                       Meer laten waar het hoort

Minder werkdruk                                        Meer tijd
Minder stress                                                                              Meer ontspanning
Minder gedachten                                                                                                                     Meer mogen “zijn”

Het gaat in het leven niet om Timemanagement, maar om gedachten -management!
Mindfulness betekent “aandacht” geven aan datgene wat je aan het doen bent. Of dat nu op je werk of in huis is, de vraag blijft: Waar ben je met je aandacht? Ik durf te zeggen: voor 99% in het verleden of in de toekomst. Mindful bezig zijn betekent ook: zonder oordeel! Dat is ook een lastige, maar als het werkt is het een stuk rustiger in je leven. Oordelen kost veel negatieve energie en dat vreet aan een mens 🙂
“Actie als het nodig is, accepteren en omarmen als je er even niets aan kunt doen!”

Wat gaan we doen.
• Eerst even tot rust komen.
• Verhalen uit de praktijk en er direct iets mee doen
• Bespreken van de do’s en dont’s
• We laten vooral het moment aangeven wat er nodig is

Wanneer kan deze workshop mij helpen?
• Bij stress, malende gedachten, slapeloosheid, werkdruk, stress in het gezin, stress in de relatie, concentratieproblemen, overgewicht, emotionele schommelingen, algeheel ongelukkig voelen, bewuster in het leven staan, bij vasthouden aan het verleden, zorgen maken, geen verantwoordelijkheid nemen, burn-out klachten, kleine fysieke ongemakken, onzekerheid, meer willen voelen, van denken naar voelen, etc.… Lees, voel en beslis 🙂

No Nonsens Mindfulness dus! Waarom moeilijk doen als het ook Mindful kan!

Tijdsduur: 2 ½ uur Kosten: 75,- pp min.3 max.5 personen per workshop

Deze workshop kan ook individueel, in company of als bedrijfsworkshop gegeven worden. Voor vragen hierover: info@innerzicht.nl