Breek jij die muur af of moet ik het even doen?

Het is best lastig als je muren ziet bij anderen, menselijke patronen die ervoor zorgen dat dit mooie mens zichzelf verstopt, de kwetsbaarheid is dieper dan diep begraven. Ze voelden iets aankomen wat eigenlijk mega fijn was, maar de angst en twijfel voor alles wat er dan misschien zou gebeuren,  bouwde ineens een mega muur eromheen.

Dan roep ik van binnen:  “Breek jij die muur af of moet ik het even doen?” Sommige geven schoorvoetend toe dat ze het fijn vinden als ik dat even doe, en er zijn er ook die vinden ‘t lastig toe te geven dat er een muur is. (in het persoonlijke gesprek wel hoor, dus niks aan de hand). En eerlijk is eerlijk, ik gebruik mijn muren ook, maar ze kunnen als een soort rolgordijn op en neer en ik weet dat ik de pijn ook moet voelen om weer verder te kunnen en te groeien.

Het is alleen zo zonde, als je beseft dat jijzelf die muur hebt gebouwd en ook in stand houdt. In eerste instantie bouwen we een muurtje als we pijn hebben ervaren. Deze pijn was nieuw en daar besloten we dat we dit nooit meer wilden voelen, de eerste beschermlaag dus. Logisch hé, heb ik ook gedaan, heb er geen oordeel over, alleen WEET ik dat het ons dan in de loop van het leven, na vele pijnervaringen, ook gaat tegenwerken. Ben je eindelijk bij je diepe gevoel gekomen staat die muur nog steeds omhoog waardoor je geen stap meer durft te zetten.

De muur zorgt er dus voor dat je blijft zitten waar je zit, dat je niet meer naar de eigen innerlijke stem kunt luisteren, en juist die stem is er om je te laten groeien en bloeien, deze helpt je op je weg naar geluk, naar liefde, naar t werk dat bij je past, naar alles wat mensen eigenlijk diep van binnen verlangen. Gezien, gehoord en erkend worden en vooral je geliefd voelen, er toe doen.

Hoe kan zich dit ontwikkelen als we alles met kettingen of muren hebben beschermd? Juist…niet!

Ook hier sta je dus weer voor een keuze….durf ik die muur te ontmantelen? Want hier is durven en moed wel op zijn plaats, je hebt namelijk niet veel ervaring met de nu nog kwetsbare jij in de wereld.. Wat zullen anderen wel niet zeggen of vinden, straks vinden ze me een zacht ei, de foute man/vrouw, de egoïst omdat ik mijn gevoel meer ga volgen, etc. etc..  Gedachten die proberen ervoor te zorgen dat je achter die muur blijft hebben het grootste woord! Je wordt alleen al bij de gedachte om eerlijk jezelf te kunnen zijn, totaal klein gemaakt. (Door jezelf) Alle normen en waarden, alles wat je geleerd hebt, alles wat iedereen vindt, het oordeel over hoe dingen moeten zijn welk pad jij volgens de ander moet lopen, die worden allemaal op je afgevuurd in je hoofd en dat zorgt er dan weer voor dat je blijft zitten waar je zit en blijft doen wat je deed. Angst voor het nieuwe, onbekende, maar waarschijnlijk oh zo bevrijdende luisteren naar jezelf en gelukkig zijn, is dus de reden waarom je terugschiet naar het oude patroon. Je loopt weg voor je gevoel, je stopt je kop in het zand, je duwt weg want het geeft GEVOEL. Het laat je voelen wat je eigenlijk echt wilt.

Raar toch, dat we onszelf dan weer in een oud patroon duwen waarin we voelen dat het niet fijn is, niet meer klopt, of niet meer werkt. Zijn het dan de omstandigheden die je gevangen houden of is het die eigen gebouwde muur? Ik denk het laatste.. en ik hoop dat er ooit een dag komt dat je de moed hebt om voor jezelf te kiezen en die muren volledig in puin durft te slaan. Mee te gaan op wat je ook voelt, en laten we nu eerlijk zijn, dat gevoel is er toch ook niet voor niets? Het geeft je de mogelijkheid om te gaan slopen, want jezelf voelen en volgen geeft ook een immense kracht, ik wens je succes en mocht het niet lukken…….. bel me, ik help je graag met het afbreken! 😊

 

Hellen

www.innerzicht.nl

Instagram :  hellen_kabel  – voor dagelijkse InnerZicht quotes

 

Is het waar dat zwijgen beter is dan uitspreken?

De laatste weken staan de meeste gesprekken die ik voer in het teken van communiceren.. niet alleen in de praktijk, maar het valt me ook in mijn eigen leven op dat mensen soms liever afhaken dan het gesprek aan gaan. Raar vind ik dat, oprecht raar…. Nu ben ik misschien geboren met een gen dat niet bang is om alles bespreekbaar te maken, inclusief mijn eigen gevoelens, maar als ik er dieper induik dan kan ik niet anders dan tot de conclusie komen dat het om (persoonlijke) angst gaat. Ik pik er een paar voor je uit.

Angst je baan te verliezen als je ergens tegenin gaat, die kom ik hier geregeld tegen. Je weet dat er zaken niet kloppen, soms zelfs met een heel team, en niemand durft er iets van te zeggen. Meestal als ik er naar vraag is het van ; ja, je kent dat wel er is hier een enorme hiërarchie, je gaat niet een stapje hoger met je verhaal. Maar als je dieper gaat is iedereen in het team bang om zijn/haar baan te verliezen. En waar zit die angst? Inderdaad, in jezelf, als je met elkaar zaken aan de orde wil stellen is er niets aan de hand, als je met goede argumenten komt, geen persoonlijke emoties meeneemt, is er niemand die niet naar jullie of je wil luisteren. Om een eerlijke mening is nog nooit iemand ontslagen en zo wel, dan wil je niet voor dit bedrijf werken toch? Vaak is het persoonlijke angst die maakt dat je niet spreekt.

Angst iemand pijn te doen, die komt veel voor, en is ook mooi natuurlijk, maar de vraag is of het waar is? Als je eerlijk bent, dan kan dat voor de ander heel hard zijn of pijnlijk, maar je gooit wel iets open, je hoeft niet voor een ander te denken, je kunt namelijk niet weten wat een ander denkt of voelt. Dus ook hier geldt, vanuit je eigen hart spreken is belangrijk en een ander leert daar ook weer van, of had het allang door maar wachtte nog steeds op de bevestiging. Je doet mensen juist pijn als je ineens stil blijft, weg loopt, niets meer deelt. Een ander is echt niet gek J Dus ook hier kun je vanaf vandaag mee stoppen. Spreek uit….

Angst voor het onbekende, je durft niet te delen omdat je zelf nog niet weet wat het gaat brengen als je het wel deelt. Je voelt dus van alles van binnen, maar spreekt het niet uit. Gewoonweg bang voor de consequenties die je nog niet kunt overzien. Twijfel aan je eigen gevoelens, bang voor afwijzing, angst om alleen te zijn in je gevoel. Angst dat als je dingen toelaat je het helemaal niet aankan. Angst, angst en nog eens angst. Maar angst is een signaal, het is niet de bedoeling dat angst je klein houdt, als je voelt dat je iets moet doen of iets wil zeggen doe het dan!! Alleen jij staat tussen jezelf en iets nieuws. Je creëert je eigen gevangenis, je kunt er echt niemand anders verantwoordelijk voor stellen. Laten we proberen vanaf vandaag angst eens los te laten, wat kan er nu werkelijk gebeuren? Vraag het jezelf steeds af…. Is het WAAR wat ik denk? Is het 100% waar? Weet ik dat zeker of denk ik dat alleen? En zo kun je stap voor stap al je excuses overboord gooien en langzaam eerlijk gaan uitspreken wat je vindt of voelt. En geloof mij…. het is een bevrijding als je van jezelf eerlijk mag uitspreken, je hebt alleen iets meer vertrouwen nodig om het te doen. Fijne dag nog 🙂

Hellen Kabel

http://www.innerzicht.nl

Laat jij je leven bepalen door je onzekerheden?

In “echte” gesprekken met mensen hoor ik vaak dat ze niet genoeg zelfvertrouwen hebben, dat ze te onzeker zijn om bepaalde dingen te doen. Zonde! Je wordt natuurlijk niet onzeker geboren, als baby schreeuw je als je honger hebt, je huilt als je een schone broek wilt en je lacht als je blij bent. Conclusie daarvan is dat je dus in de loop van je leven onzekerheden opbouwt.

Dat is natuurlijk geweldig nieuws, want alles wat je hebt geleerd, kun je ook weer afleren of veranderen.

In onze jonge jaren kan er sprake zijn geweest van het ontvangen van veel kritiek, misschien van ouders, leraren, familie en vrienden.  De nadruk lag misschien op negatieve aspecten, de dingen die we (nog) niet goed konden.

Heb je daar dan nog last van als volwassen mens? Ja, want het blijkt dat je het, als je volwassen bent, vooral gaat omzetten in zelfkritiek!

Omdat we in ons leven teleurgesteld werden, kritiek kregen of misschien wel gepest werden zijn we onbewust gaan geloven dat die dingen waar waren of we besloten het luikje “pijn” dicht te gooien en er met een grote boog omheen te lopen.  Als je jezelf inhoudt of klein maakt, krijg je misschien minder kritiek over je heen. Daar komt de belemmering om de hoek kijken! Je mag dus niet meer “zijn” wie je werkelijk bent. Je hebt je aangepast om niet gekwetst te worden. Logisch allemaal, maar niet handig hoor!

Er is namelijk ook iets in je dat schreeuwt om gezien en gehoord te worden, aandacht te krijgen, liefde te voelen, iets groots wil doen, betekenis hebben en ga zo maar door. Dat maakt dus dat je met jezelf in conflict bent. Je wil wel maar je durft niet meer omdat de stem van je kritische zelf je constant onderuit haalt. Daarnaast kun je door je omgeving alleen maar gekwetst worden als je ergens denkt te geloven dat het waar is wat ze zeggen (vaak onbewust). Zoals je weet zijn gedachten krachten, gebruik ze dan ook!

Als jij gelooft dat je iets niet kan, geloof me, dan krijg je ook alles te zien waaruit blijkt dat je het niet kan. Omdraaien dus! Stap uit die slachtoffer positie en neem zelf de leiding! Bewustwording, daar draait het om, wie ben je werkelijk? En dan bedoel ik niet de persoon die men vindt dat je moet zijn. Als jij jezelf gelooft, gelooft de buitenwereld je ook! Je buitenwereld weerspiegelt alleen maar je binnenwereld.