Niets is wat het lijkt!

De vraag die me bezig blijft houden is het grote verschil tussen onze binnen- en buitenwereld… Als je veel met mensen praat en vooral luistert en tussen de lijntjes leest dan kan ik vaststellen dat er twee werelden zijn. We leven natuurlijk ook in dualiteit, maar tijdens mijn werk mag de scheidingsmuur even weg, mag ik in de coulissen kijken, heb ik meer zicht dan het dagelijks publiek van deze persoon. Ik ontmoet daar onzekerheid, schaamte, twijfel, geheimen, onuitgesproken dromen, leegte, eenzaamheid, angst, verdriet en meer zaken die je als publiek niet te zien krijgt.

Het publiek (familie, vrienden, collega’s, bekenden en vreemden) hoort voornamelijk wat er allemaal goed gaat, soms dat iets zwaar is, succesvol druk, vakanties, en dan natuurlijk de uitzonderlijke schoolprestaties van de kids. En wat vooral in de mode is, is de zin “ik ben echt helemaal mijzelf” (gebleven) Ik gun het je natuurlijk, dat willen we allemaal, onszelf zijn!

Maar (is nee, ik weet het)… we hebben volgens mij allemaal een deel in ons, dat zich niet snel laat zien. Wat we vooral zelf niet willen laten zien, we willen namelijk niet kwetsbaar zijn, te koop lopen met minder goede zaken of zijn bang voor medelijden, we zijn nooit goed genoeg, constant op zoek naar erkenning, onzeker over ons uiterlijk, bang om onze baan te verliezen etc. en inderdaad er zijn ook mensen die zichzelf graag als slachtoffer willen verkopen (En niet ieder mens heeft dat zelf door).  Het is een toneelstuk waar we onszelf in hebben gezet, het publiek wil “echtheid”, helden en heldinnen, de acteurs verkopen dat ze “zichzelf zijn”, u vraagt, wij draaien.

Het zijn dus eigenlijk alleen maar woorden, woorden die iets pretenderen, het publiek tevreden stellend….

Over woorden gesproken, kunnen we die dan wel uitleggen?

Je leest ze, hoort ze, voelt ze, ze zeggen alles, of niets, ze kunnen beschadigen of je diep raken met een prachtig gevoel erbij. Woorden zijn wapens, er ontstaan oorlogen door, worden verdraaid om iets groter te maken dan het is, worden gebruikt om anderen in een slecht daglicht te zetten om jezelf beter of belangrijker te maken, zwendel, verdriet, liefde, compassie, empathie, vullen een leegte en vast veel meer te benoemen bij het woord “woord/en”. Je kunt dus 1 woord, niet 1 ding laten zijn, voor ieder mens zal het een andere betekenis of gevoelswaarde hebben.

Dan heb je ook nog de woorden uit “toneelstukken” van anderen waar we een rol in hebben. Neem de politiek, zij zijn het stuk en wij spelen, naast publiek, de interactieve rol. We denken er niet eens meer over na, en die woorden? Die horen we niet meer of we krijgen ruzie omdat iedereen ze anders interpreteert. En als er iets voor ons bedacht is sjokken we erachteraan omdat we er zogenaamd niet veel aan kunnen doen. Als je er heel bewust over na gaat denken en ziet hoe het een theaterstuk is vol gebakken lucht, leugens en gemanipuleer …. Nou ja… dat dus. Toneelstukken van anderen.

Ook ik stond in toneelstukken van anderen net als iedereen, dacht dan dat het echt was, dat ik een vaste rol had, totdat mijn woorden niet overeen kwamen met het script, waar mijn tekst niet goed werd uitgesproken en werd een blijspel een diepgaande thriller en woorden omgezet naar wapens. Waar woorden naar boven kwamen die verborgen waren gebleven, waaruit bleek dat anderen een toneelstuk, binnen een toneelstuk aan het opvoeren waren. Het woord “bijzonder” is nog voorzichtig uitgedrukt, mensen lijken “zichzelf” totdat ze hun ware aard vanuit verdediging of angst laten zien. Pas dan kun je “echt” ervaren, en is ervaren niet beter dan geloven. Maar ontkomen doen we er niet aan, we kunnen er wel bewust naar gaan kijken. Wie speelt er in mijn stuk? Bij wie heb ik een rol? Wil ik deze rol nog wel etc… Kijken op een diepere laag noem ik dat. In een toneelstuk word je er uitgeschreven, je mag niet meer meedoen omdat je het script niet  speelt volgens regels van anderen en waarschijnlijk doet iedereen hieraan mee.

Woorden kunnen ook manipuleren, iets inpakken, naar de mond gezet worden om iets voor elkaar te krijgen. Woorden kunnen ongelooflijk veel impact hebben en we staan daar denk ik niet genoeg bij stil, en sterker nog, we spreken niet op tijd uit wat de woorden van anderen met ons doen, en dan komen we in de binnenwereld vast te zitten met de impact van de woorden van anderen. Mijn woorden zijn vaak genoeg harder aangekomen dan ik bedoelde, en dat is niet meer terug te draaien. Het is geen veroordeling, het is menselijk, maar het mag van mij wat bewuster worden bij iedereen.

We hebben allemaal hoofdstukken in ons leven die we niet gaan voorlezen, het zou alleen wat echter zijn als we stoppen met te pretenderen dat ‘t zo “echt” is. Niemand is perfect, perfectie bestaat namelijk niet, wat voor jou perfect is hoeft dat voor mij niet te zijn, het is wat je er zelf van maakt, het is geen waarheid. Het zijn persoonlijke waarheden die voor een ander dus een andere waarde heeft.

Jouw toneelstuk maakt je ook geen beter mens (de enige die denkt dat dit wel zo is ben je zelf), succes ook niet, mooie woorden ook niet, het is allemaal uiterlijke schijn. Als jij namelijk alles doet omdat je denkt dat je publiek dat wilt dan val je uiteindelijk door de mand, want als iets niet uit je hart komt kan het anderen ook niet raken. Men prikt uiteindelijk door het spel heen. Het gaat om je persoonlijkheid, je gedrag, hoe jij met anderen omgaat. Daar word je op gewaardeerd, daar worden mensen wel of niet blij van, daar voel je dat met alle gebreken iemand fijn is om mee samen te zijn. Het gaat om gevoel! Verstand bedenkt het script, maar gevoel zou je regisseur moeten zijn. Zonder oordeel over anderen, over hoe het hoort etc. Het is een persoonlijke invulling en niet geschikt voor iedereen. Het gaat om de verbinding hoofd en hart, gebruik je intelligentie om te vertalen wat je hart graag wil, ongeacht andere toneelstukken. Niemand heeft t recht om over jou te oordelen, dat is alleen maar afleiding van hun eigen stuk.

“Niets is wat het lijkt”, het is hoe jij er naar kijkt en wat jij er van maakt. Echt jezelf worden is een levenslange struggle gok ik, mensen die daar dichtbij zijn oordelen niet en maken gewoon eigen keuzes. Ze willen niet bewijzen dat ze gelijk hebben, zijn niet boos, rancuneus of wat dan ook . Er zijn weinig van deze mensen, wonen waarschijnlijk hoog op een berg of zijn al dik met pensioen. Ze hoeven niet te pronken met auto’s, spullen, of praten over hoe geweldig de kinderen het doen. Willen geen erkenning meer van anderen gok ik. Deze mensen zullen nooit zeggen “ik ben zo mijzelf”, ze geven hooguit een glimlach…er is geen bewijsdrang meer.

Tot die tijd willen we dus bijna allemaal geaccepteerd worden, dat er van ons gehouden wordt, dat we er toe doen, erkenning, mensen om je heen waar je kan ontspannen, niet vechten om te blijven staan maar gewoon ontspannen mogen zijn wie je op dat moment bent. We zoeken de eenheid met de ander.

Het begint met te erkennen dat je niet perfect bent en ook niet hoeft te zijn, proberen minder te oordelen of veroordelen van anderen, beseffen dat je met je oordeel anderen kunt beschadigen om jezelf een beter gevoel te geven. Beseffen dat je ook een rol speelt in toneelstukken en kijken of je dat nog fijn vindt. Geef je lichaam ontspanning ipv inspanning door constant in de verdediging te staan. Laat het eens los, kijk wat er gebeurt als je niet meer actief je rol speelt in andermans toneelstuk, wie blijven er over, wat heb je al die tijd hoog willen houden en voor wie? Er zijn op dit moment zoveel jonge mensen die zich afvragen wat ze hier eigenlijk nog doen, ze hebben in hun jonge leven vooral voldaan aan de eisen van hun opvoeders en anderen in de buitenwereld dat ze geen idee hebben wie ze zijn en dat dit een uitzichtloze toestand is.

Dus als iedereen nu eens zou ophouden met persoonlijke perfectie op anderen te leggen dan zou dat een stuk schelen, leef en laat leven en als het goed is ontmoet je dan mensen die “echt” bij je horen, waar je je ontspannen bij voelt, waar je niets hoeft hoog te houden om mee te mogen doen, stop met kopie gedrag, geef jezelf meer ruimte en kijk naar waar jij je van binnen prettig bij voelt, schrijf je uit bij toneelstukken van anderen en begin langzaam met het schrijven van je eigen script….

Hellen

PS voor de vaste lezer: Ik ben aangenomen bij de politie, bij 112, rest mij t halen van een uniform,  binnenkort start de interne opleiding, heb ik dus een duo baan. Zzp-er & dienstverband, ik stap dus in een nieuw te schrijven stuk…. 😊

http://www.innerzicht.nl

 

Wat is waar en waarom dan wel…

Mooie vraag hé… “wat is waar”…zo heb ik er nog één, “wat doe ik hier eigenlijk”. Het zal wel komen door de deuren die weer dicht zijn, de bladeren die vallen of de wintertijd, het mijmeren is weer begonnen 🙂

Ik vroeg een vriendin of ze zich ook wel eens afvroeg waarom ze hier eigenlijk was en aan haar gezicht zag ik duidelijk, ‘oh jee, daar gaan we, Hellen in een diepgaande bui’ 🙂 Ze had gelijk, maar een echt antwoord bleef uit. Ik vroeg het mijn gezinsleden……ook die dachten dat ik regelrecht een depressie in was gevlogen en liepen zuchtend weg. Het zijn geen sexy onderwerpen, ik weet het, maar de vragen spelen wel.

Later sprak ik een vriend, hij zit bij de politie, maakt veel mee, stelt zichzelf vaak de vraag “waar gaat DIT over”… en komt thuis na een heftige dienst met veel bloed, ellende en treurigheid en krijgt de vraag; Hoe was je dienst? Hij antwoordt dan vaak “oh prima”. Maar stelt zichzelf de vraag “waarom doe ik dit” en “waar gaat DIT allemaal over”…

Het grappige is, dat als je de vraag neerlegt, we het overal over hebben behalve over de vraag.  Ja eh, gewoon, je bent er toch, of…je moet het leuk maken voor jezelf of.. leren van jezelf te houden… duh..ik krijg daar dan toch kriebels van, hoezo moet ik speciaal op aarde zijn om dit te doen? Daarnaast gaat het om waarheden die persoonlijk zijn natuurlijk, dus daar kan ik niet echt geïrriteerd op reageren. Het bevredigende antwoord blijft uit… Ik zet mijn gedachtegang even voor je op een rij.  (als je niet bent afgehaakt inmiddels)

We worden geboren, kun je zelf niets aan doen. Dan hangt het er vanaf waar je wieg staat, ook daar, heb je geen invloed op, je gaat wel/niet naar school, pubertijd, ervaringen op veel gebieden (of niet), je moet, moet, moet van alles en als het lukt maak je zelf ook weer een wezentje wat geboren wordt. En dit alles met de op dat moment zijnde liefde van je leven. Dan moet je (jullie) geld verdienen, dat is namelijk om te overleven omdat mensen hebben bedacht dat alles geld moet kosten, soms hebben er ook nog mensen bedacht dat er een boze straffende god is die bepaalt of je in de hemel of de hel komt, je komt dus nog strakker in je overleving te zitten als dat je raakt, dan heb je nog te maken met regels van anderen, opgelegde normen en waarden, schaamte, schuld, kritiek van anderen en af en toe een dag vrij uit de ratelende tredmolen (om je misschien wel vol te zuipen omdat je dit even een ander gevoel geeft. Oké dit klinkt allemaal wat kort door de bocht, je bent geen hamster, maar ik kan nog steeds niet vinden waarom IK/JIJ, hier nu speciaal bent? We hebben namelijk ook allemaal nog eens een andere kijk op zaken en een andere waarheid. (daar ontstaan dan weer ruzie’s, onmin of oorlogen uit etc) … volg je de mijmeringen nog? En, om het nog ingewikkelder te maken, ik geloof in de ziel…naast ons lichaam dus, deze ziel is eeuwig, en heeft herinneringen…. is er ook niet voor niets bij hier op deze aarde.. maar ja….waarom?

En! …… hoe was jou weekend? 😉

 

Hellen

 

Mijmeringen aan zee….

Al weken voel ik dan ik naar zee wil, al weken stel ik het uit… Ik heb iets met water, geen idee waarom, water, vooral de zee dus, doet iets met mij. Het geeft rust, maar vooral de ruimte om in mijzelf te keren, te dagdromen, te mijmeren. Niemand die je stoort als je met je kont op t natte zand zit, hooguit een overenthousiaste hond die even nieuwsgierig hallo komt zeggen. Als ik in die staat verkeer krijg ik wonderlijke inzichten, beelden en aha momenten. Ik begrijp mijzelf weer, ik leef, geniet, en soms zie ik, vanuit mijn perspectief, het heel groot, moeilijk uit te leggen, alsof je ineens door hebt hoe alles werkt….

Ik vroeg me af waarom “ik” mijzelf in de weg stond als ik voelde dat ik naar de zee wilde en het dus niet deed? Wat is dat dan? In mijn werk breng ik mensen juist weer terug naar het vertrouwen vooral naar jezelf te luisteren, dat daar je antwoorden liggen, dat je meer jezelf als wegwijzer mag gebruiken, de regie weer pakken over je leven. Kijk mij nou… ik voel van alles en laat mijn hoofd toch de spelbreker zijn hierin.

Mijmerend aan zee, alleen het geluid van de golven, de rest sloot ik uit, alsof je met je ogen open in een heerlijke meditatie zit, zat ik daar dus gister, het verliep als volgt;

Als ik mijn gedachten (zelfspraak, angst, schuld, onzekerheid, denken voor anderen etc) de overhand laat nemen kom ik nooit waar ik heen wil… Ik heb mijn hoofd ook nodig natuurlijk, mijn intelligentie, mijn analytische vermogen, mijn planning etc… mijn hoofd is dus verdomde handig. Maar als dat hoofd zich met mijn gevoel gaat bemoeien dan gaat het dus mis. Het blokkeert vanuit de emotie… Iedereen heeft emoties, de basis emotie is angst…, vanuit die persoonlijke angst (de inhoud is bij ieder mens anders) ontstaan de emoties die we beter kennen, verdriet, woede, boosheid, paniek tot aan lichamelijke klachten die ons op onze plek houden… Maar de basis is hoe dan ook angst! (ook al denken we nergens bang voor te zijn). Mijn gedachten worden dus geregeerd vanuit oude patronen en de angst om dingen anders te doen dan ik gewend of geleerd heb of zoals men vindt dat het hoort. (lees hier meer over in de blog hiervoor). Je ervaringen uit het verleden dus.. gisteren is ook je verleden 😉 Daarnaast is het de angst omdat je de toekomst niet kent, je weet wat je hebt en niet wat je krijgt als je dingen anders gaat doen. Angst blijft rustig slapen in zijn vertrouwde patronen van alledag. Als dan je gevoel de overhand gaat nemen, (mijmeren helpt dicht bij je gevoel te zijn), wordt je angst wakker, het is de agressieve waakhond die niets of niemand binnenlaat. En dan ben je aangekomen bij het gevecht tussen gevoel en verstand. Angst versus gevoel, en mijn vraag was dus…. wat is de goede weg, de weg van angst (alles bij het oude) of de weg van het niet zichtbare gevoel?  Ik denk dat ik controle heb over mijn leven, maar er vinden ook dingen plaats die ik van te voren nooit had kunnen bedenken. Ik was niet iets van plan en toch gebeurde het. Ik was niet betrokken bij het ontstaan van nieuwe situaties en toch was het er. Ik zei iets wat ik niet gepland had te zeggen en toch zorgde dat er weer voor dat dingen in beweging kwamen. Niet vooropgezet, niet vanuit mijn hoofd, maar vanuit mijn hart. Conclusie heel kort door de bocht, als er dingen moeten gebeuren, gebeurt het kennelijk toch! (Volg je mijn mijmeringen nog?;-) Ik zie ineens een weg voor me, een rechte weg, ik kan het einde niet zien, wat ik wel kan zien zijn zijwegen, en die zijwegen komen uiteindelijk allemaal weer op de rechte weg uit, je kan dus een omweg nemen maar uiteindelijk moet je weer terug naar de weg die bij jou hoort. Je kunt met je controle dus nooit dingen die zo moeten zijn, ontlopen. Ik denk dat hier “controle” dus de mogelijkheid krijgt om zogenaamd zelf te beslissen, je grijpt in….(denk je).

Ik zag ook dat als je rustig dicht bij je gevoel blijft, de rechte weg, zichzelf in alle rust ontvouwt, dat wat de bedoeling is, kan zich rustig laten zien. Je spreekt bijvoorbeeld onbewust dingen uit die kennelijk gezegd moeten worden, zonder dat je het bedacht had, het gebeurt gewoon. Maar als de controle aan de macht is, heb je geen mogelijkheid om iets te zien of te voelen, kan zelfs tot totale verwarring leiden. Dan praat of handel je weer vanuit angst. De kunst is dus om te vertrouwen op het hier en nu. Om toch die waakhond eens tot rust te manen, lekker eten geven, ontdoen van zijn zware kettingen, een lief huis voor hem te zoeken waar hij vooral liefde en aandacht krijgt, want dat is wat hij nodig heeft. (wij allemaal trouwens nodig hebben). Ik prees me weer gelukkig met de mogelijkheid om diep te voelen, mijn gevoel als wegwijzer te gebruiken en mijn waakhond vrijaf te geven. Zijn daarmee alle problemen dan de wereld uit? Nee, dat zeker niet, maar we hoeven niet meer zo te vechten tegen wat er ook is, je diepste gevoel…..

Ineens begreep ik ook waarom ik het bezoekje aan de zee zo lang had uitgesteld….mijn waakhond lag ervoor :-), ik heb hem inmiddels vrij gelaten….

Hellen

http://www.innerzicht.nl

 

 

Loslaten!

Na een oproepje op Instagram (hellen_kabel) met de vraag “Wat wil jij loslaten” , en de afgelopen periode meerdere mensen gesproken te hebben over dit thema werd het weer tijd voor een blog.

Wat wilde men o.a. loslaten; een ouder (dementie), cocaïne gebruik, burn-out, drank misbruik, kind (er ging er één uit huis), en een intense liefde die ineens was gestopt.

Ga er maar aanstaan…., maar het goede nieuws is dat het kan als je de diepere laag van niet kunnen loslaten snapt. Dat ga ik je proberen uit te leggen, het maakt ’t niet minder moeilijk of minder pijnlijk, maar je bent er misschien een stuk sneller doorheen dan je gewend bent.

Het eerste wat opvalt, dat we het onderwerp benoemen, zie hierboven, en dat is gelijk de eerste valkuil. Het gaat namelijk niet om die dingen of mensen, we willen graag van het gevoel af wat het ons geeft als het er niet meer is.

Pijn….. het is vreselijk pijnlijk, een verscheurd gevoel in je lijf, zelfs misselijkheid komt voor, het voelt als een knoop in je maag, het is wat de hele dag door je hoofd gaat, het leid je af van werk en gezin, de pijn is de boosdoener, die willen we niet meer, dat willen we loslaten.

Waar komt die pijn vandaan? De persoon of ’t middel dat je niet los kan laten gaf je een gevoel…het tegenover gestelde gevoel van pijn. Als je pijn hebt en je duikt diep in je verslaving voel je iets anders dan de schreeuwende pijn, het lijkt dus de oplossing want je voelt je goed.

In de liefde gaat het ook om het gevoel maar is iets ingewikkelder, de liefde gaf je vleugels, er was iemand die om je gaf, je prettig vond, om je heen wilde hebben, erkende en zelfs nog meer…..laten we eerlijk zijn, wie wil dat niet. Het gevoel van een magnetisch trektouw tussen jou en de ander, hoe bijzonder magisch en intens is dat? Heel erg, tot één van de twee stopt. De ander blijft in verscheurde pijn, en onwetendheid van wat er is gebeurd achter en dan begint de strijd van het loslaten. Als je aan iemand gaat vastklampen komt het nooit meer goed, is beklemmend en dat wil niemand. Het laat je zien waar jouw lege plekken zitten, waar jij nog niet genoeg op jezelf vertrouwt, waar jij onverwerkte stukken hebt liggen, loslaten van pijn gaat dus over jezelf….. Als een vriendin met liefdesverdriet zit dan zeg je heel snel; Nou zeg, je wil toch geen kerel die kennelijk niet bij jou wil zijn? Laat t los, je bent meer waard dan dat, loop niet als een hondje achter hem aan, hij wil niet!! Allemaal waar, maar niet als je in diepe pijn zit. Het is de angst die grip krijgt, afwijzing, alleen zijn, niet goed genoeg zijn, liefde missen etc. …..

Je kunt twee dingen doen, de fles pakken en verdoven of kijken wat je echt mist…. Loslaten gaat dus over angst. Angst dat je kind, dat uit huis gaat, iets overkomt omdat jij er niet bij bent, angst dat er nooit meer iemand van je gaat houden, angst dat je niet goed genoeg bent, dat je alleen bent etc..

Heftig, dus  kijk waar dit gevoel van gemis je werkelijk aanraakt, welke overtuigingen er zitten die waarschijnlijk helemaal niet waar zijn, pas dan kun je ook gaan loslaten. Dan besef je ook dat je alleen maar mensen en dingen wilt die ECHT zijn, die de verbinding met je willen omdat het wederzijds is, niet afhankelijkheid, maar wederzijdse verbinding.

Loslaten is makkelijker gezegd dan gedaan, maar hoe eerder het inzicht, hoe eerder je de draad weer kunt oppakken….. ik wens iedereen die in de loslaatfase zit mooie inzichten en veel sterkte… Komt goed!

Hellen

http://www.innerzicht .nl

Laat jij je gevoel beïnvloeden door een ander?

Tegenwoordig ben ik ook te vinden op Instagram (met dank aan de kinderen),  daar plaats ik dagelijks een handgeschreven tekstje. Af en toe gooi ik er ook een poll op en vandaag was de vraag; Laat jij je gevoel beïnvloeden door anderen.

Deze kwam natuurlijk niet uit de lucht vallen, ik was daar zelf de laatste dagen aardig druk mee, ik kwam erachter dat ik me diep van binnen toch meer liet beïnvloeden dan ik zelf dacht.  Als ik betaald zou worden voor al mijn denkwerk dan zou ik nu de hele wereld kunnen voorzien van eten en drinken en ik zou zelf ook nog heel leuk kunnen leven…. Maar helaas, je wordt niet betaald voor je diepe denkvermogen 😊

Ik roep altijd dat het me geen zak uitmaakt wat een ander van me vindt, dat we allemaal voorkeuren hebben en dat niet iedereen je aardig kan vinden. En toch….. ik laat me op een diep niveau wel degelijk beïnvloeden, sommige zaken raken me dieper dan me lief is en dan wordt het voor mij hoogtijd om erin te duiken. Wat zegt dat dan over mij? Want ja mensen, het gaat altijd over jezelf, nooit over de ander of anderen.

Het mooie van anderen is dat ze vooral fungeren als spiegel van je eigen gedachten, overtuigingen en pijnlijke niet geheelde stukken. Het is niet een algemeen beeld, het is mega persoonlijk, want laten we eerlijk zijn, ik denk dat ieder mens zich laat beïnvloeden door anderen en mensen die zeggen dat het niet zo is zijn misschien wel totaal afgesloten van zichzelf, zo het vertrouwen kwijt in mensen dat bij voorbaat al heel hard geschreeuwd wordt dat niemand ze raakt met een mening, afwijzing of kritiek. Daar zit dus de meeste onverwerkte pijn durf ik wel te stellen.

Het gaat dus over mijn onverwerkte stukje, wat raakt het aan en hoe kan ik dit weer helen en dus loslaten. Bij mij ging het toch weer om “goedkeuring”, pas als een ander mij goedkeuring geeft durf ik mijzelf te zijn. Is er afwijzing (door blikken, woorden of juist stilte) dan ga ik me rot voelen, weet dan niet eens waar het vandaan komt totdat ik er even bij stil ga staan.

De oplossing is om te werken aan mijn eigen goedkeuring, ergens diep in mij keur ik mijzelf nog steeds af en laat het afhangen van de toestemming van de ander. Bizar hé dat het zo werkt, maar ook mooi, zo kun je namelijk je eigen shit inzien en opruimen….

Ik ga mijzelf de komende dagen maar weer eens bewust erkennen, het kleine meisje in mij geruststellen en vertrouwen geven. Als zij zich weer veilig voelt stopt ze met schreeuwen….het is eigenlijk zo simpel! Het heeft dus niets met anderen te maken maar alles met jezelf. En als jij het om weet te draaien is dat wat de ander of anderen je dan weer terug gaan spiegelen. Dan is het extra fijn, maar niet meer bepalend voor je gevoel.

Fijne dag! Enne…..op Instagram kun je me volgen via:  hellen_kabel

http://www.innerzicht.nl

 

 

 

Leegte en andere ongemakken….

We nippen aan onze koffie, en ze begint…..

“Ik ben nu 3 jaar alleen, goede baan voor de buitenwereld, maar ben zelf niet echt tevreden. Ik voel me leeg en alleen, een soort zinloosheid in mijn leven. Het hooghouden van de “gelukkige” mij wordt steeds moeilijker, ik merk ‘t ook op mijn werk.  Als ik ’s avonds op de bank hang omdat ik eigenlijk nergens zin in heb, open ik mijn apps van sociale media want dan voel ik me niet meer alleen. Ik vind mijn afleiding, ik merk dat ik zo op zoek ben naar aandacht en liefde. Op sociale media heb ik aan aandacht geen gebrek, het voelt echt goed, maar Deep Down weet ik ook dat ‘t niet echt is, dat ik me laat bespelen. Via mijn DM van Twitter, Instagram en Messenger lopen gesprekken met verschillende mannen. In de veiligheid van woorden, zonder dat je elkaar ooit hebt gezien, hoop ik toch misschien die ene tegen te komen. Ik trap er steeds weer in. Tinder heb ik er al uitgegooid, in het dagelijks leven kom ik geen beschikbare leuke kerels tegen, dus ja…dan laat ik me weer verleiden door de aandacht.  Het geeft een behoorlijke boost hoor, ze prijzen me de lucht in, vinden me mooi op basis van foto’s die ik natuurlijk alleen maar plaats als ik er eerst 100 heb gemaakt en afgekeurd,…. ze moesten eens weten, mijn onzekerheid is groot, mijn leegte ook en het is net alsof ze daar een neus voor hebben, het spel is begonnen, uitdagen, mooie praatjes, alsof ze helemaal voor je gaan, maar 9 van die 10 kerels is getrouwd, en die 10e is dan wel beschikbaar, maar niet leuk! ” We lachen erom, zo leuk als zij altijd praat kan ik helaas niet op papier krijgen.

Ze wil weten waarom ze dit soort mannen aantrekt. Als ze haar veroverd hebben, soms tot een stiekeme afspraak zijn gekomen, met zoenen en alles erbij, deze mannen weer langzaam van het toneel verdwijnen, ze hebben ineens geen aandacht meer voor haar, ze zijn op naar de volgende schijnbaar ongelukkige, eenzame vrouw… Daar krijgen ze nl ook nieuwe aandacht en een goed gevoel. Wat deze mannen zich niet realiseren is dat vrouwen gevoeliger zijn, echt pijn en afwijzing voelen. Terwijl deze man alleen zijn hormonen en tekorten volgt, van kick tot kick rennen om zo hun slechte huwelijk door te komen. Ze is boos op zichzelf dat ze zich zo snel laat gaan, boos omdat ze had gezworen nooit op getrouwde kerels te vallen. Ze is boos dat ze die man gaf wat ie wilde, ze voelt zich dom en gebruikt, teleurgesteld en verdrietig. Ik voel haar onmacht, we blijven even stil en nemen nog koffie……

De uitspraak “wat je uitstraalt krijg je terug” is echt van toepassing hier. Als jij je eenzaam en leeg voelt, trek je mensen aan die juist dat aan je laten zien, het is de onzichtbare energie die hier aan het werk is. Ze geven je uiteindelijk wat jij voelt, eenzaamheid en leegte, want dat is wat jij voelt en gelooft. Je valt voor de aandacht, snakkend naar een beetje liefde, je bent slachtoffer van je eigen tekort “gevoel”.  Zou het dan niet fijner zijn als je die leegte zelf gaat aanpakken, als jij jezelf weer krachtig en geliefd voelt om wie je bent, en dat gaat uitstralen! Dan komen deze kerels ook niet meer op je af, de slangen van het internet hebben geen grip meer op je. Je trekt dan andere mensen aan in je leven, ook zelfbewuste mannen die waarschijnlijk open communiceren, eerst naar zichzelf kijken en er iets aan doen. Je gaat je beter voelen en hangt niet meer op de bank snakkend naar aandacht en liefde, sterker nog, je gaat het waarschijnlijk gewoon op een dag dat je het niet verwacht, tegenkomen in de buitenwereld. Wat je uitstraalt krijg je terug….echt waar. Stop vanaf nu de tijd in jezelf, werk aan je pijnlijke stukken, doe dingen die je blij maken, stap uit die slachtofferrol en van de bank,  haal je bestaansrecht weg bij anderen (lees mannen in dit geval). Want pas als jij gelooft dat jij het waard bent, voelen anderen het ook. Aan jezelf werken is niet makkelijk, maar je eigenwaarde laten groeien wel zeer de moeite waard. Als jij weet wie je werkelijk bent, heb je wat je werkelijk wilt. Dus wat wil je? Als je blijft doen wat je doet is dat wat je hebt en zal er nooit iets veranderen. Een ander maakt je wereld niet anders, dat moet je toch zelf doen, een ander kan je wereld alleen nog mooier maken dan het al is 😊

 

Deze korte bespiegeling van een praktijkverhaal wilde ik graag weer even met je delen omdat er veel mensen rondlopen die waarschijnlijk ook in deze situatie verkeren en dit niet altijd delen met de mensen om hen heen.

 

Fijne dag!

Hellen

www.innerzicht.nl

 

 

Uitstel van executie…. doe het gewoon!

Ben jij conflict vermijdend? Een rasechte pleaser? Misschien zeg je nee, maar van binnen weet jij hoe ’t zit en daar gaat het mij om. Voel je je enigszins aangesproken lees dan ff verder. Heb je er geen last van, lees dan vooral de andere blogs, zit er vast wel ééntje voor je tussen J (PS. Als je een pester bent of gepest wordt lees dan t onderste deel)

Oké conflict vermijdend, ik kan er kort over zijn, stop er maar mee….. ga het maar gewoon aan. Niet schreeuwend, verwijtend of woedend, maar rustig uitspreken wat er aan de hand is.

Uitspreken kan lastig zijn, onveilig of ronduit eng, want je weet natuurlijk nooit wat een ander gaat doen of welke reactie er op je afkomt. De consequentie is niet duidelijk of de uitkomst staat al vanuit angst vast in je hoofd. Mond houden is dan de enige optie.

Je houdt jezelf klein als je om conflicten heen loopt of please gedrag vertoont. Ik snap de angst voor eventuele gevolgen, maar geloof mij, je stelt t uit, het conflict gaat niet weg, wordt waarschijnlijk alleen maar groter. Het blijft doorgroeien…en uiteindelijk moet het er toch een keer uit. Het is een soort vulkaan geworden, dus beter uitspreken dan dagen, weken en soms wel jaren wachten. Echt…je kunt jezelf en je gevoelens nu eenmaal niet ontlopen. Het ontploft een keer.

Soms weet je zelf niet eens waar het vandaan komt, ik geef je een voorbeeld uit de praktijk. Iemand  kwam hier omdat hij ’t niet uitspreken van dingen zo zat was, het stond hem in de weg als eigenaar van een redelijk groot bedrijf. Hij had echt geen idee waarom hij het zo moeilijk vond om sterke persoonlijkheden aan te spreken en ging er al vanuit dat hij niet was opgewassen tegen verbaal krachtige types. Om een lang verhaal kort te maken, hij was vroeger als kind gepest! Hij was t zelfs vergeten, maar door het gesprek kwamen we hierop uit. Hij werd gepest door krachtige (schijn) verbaal sterke jongens. In elkaar geslagen zelfs, opgewacht en ga zo maar door. Het inzicht was hartverscheurend….. maar de kern werd duidelijk. Natuurlijk ga je dan conflicten uit de weg, logisch toch! Maar nu niet meer nodig…. Snap je?

Mocht jij het ook doen, ga dan eens na waar de kern zou kunnen liggen. Ontken de angst niet, stop m niet weg, maar weet dat de angst bij de ervaring van toen ligt.

En dan tot slot nog even tegen alle pestkoppen (vaak ook op de werkvloer), anderen onderuithalen is een uiting van je zwakte. Je bent bang dat de ander beter of leuker is, iets doet wat jij niet kan, misschien ben je  jaloers. Deze angst zet je om door aan te vallen, door de ander te overschreeuwen of letterlijk het leven zuur te maken. Besef dat jij de lozer bent in dit verhaal, dat jij vooral aan jezelf mag gaan werken, je hebt geen idee wat je de ander aandoet, en soms zelfs voor vele jaren pijn en angst bezorgt…..pesten…stop ermee!

Hellen

http://www.innerzicht.nl – instagram hellen_kabel

De sleutel voor 2018…

Terugkijkend kan ik concluderen dat 2017, zeker het laatste half jaar, een pittige klus was. Niet alleen voor mijzelf, maar voor veel mensen om me heen, zowel privé als binnen mijn klantenkring. Het was vaak “even slikken en weer doorgaan”, want je moet wel. Als ’t voor jou niet zo is, dan kun je stoppen met lezen, dan schrijf ik deze blog gelukkig niet voor jou 😉

Relaties, leegte, verlangens en afscheid, waren wel de woorden die het meest voorkwamen en daar ben ik eens goed op gaan broeden. Persoonlijke leegte, niet durven uitspreken wat je werkelijk voelt en blijven doorlopen omdat verandering zo verdomde eng is. Angst voor het onbekende, mensen pijn doen, de toekomst, geld, huizen, alleen achterblijven, kinderen of bedrijven hebben, waren de grootste kettingen die angst op zijn plek hielden. Terwijl verandering, verlangen, passie, gezien, gehoord en erkend worden, vrijheid en willen delen in gelijkwaardigheid aan de deur bleven kloppen. Een borrelende vulkaan die we zo goed mogelijk onder controle bleven houden. Zo kan ik wat ik zag het beste omschrijven.

 

Waarom doen we niet gewoon wat we graag willen of voelen?

Op weg naar volwassenheid is onbewust onze “natuurlijke kracht”, ons bestaansrecht misschien wel uit handen gegeven, we misten het vertrouwen dat we oké waren door welke ervaringen dan ook. Op deze manier hoopten we op goedkeuring, erkenning, op liefde, gezien en gehoord worden, op respect, maar vooral op veiligheid, geborgenheid en liefde. We hebben ons aangepast. En deep down was er altijd weer die stem die zei; Hallo….kom eens terug, ik mis je! (de stem van je gevoel die we inmiddels goed kunnen negeren.) We hebben vanuit het verleden al heel snel geleerd dat voelen niet de fijnste weg kon zijn, voelen kan namelijk ook pijn doen en pijn wil je niet voelen omdat het ons ook laat zien wat we missen. Dus stopten we het gevoel wat pijnlijk was weg. We liepen zo weg bij wie we waren. Eigenlijk om te overleven dacht je, je deed het om jezelf te helpen onbewust. Je hoofd nam over en je maakte keuzes die minder pijnlijk leken. Alles opgelost, ik voel geen pijn en leef mijn leven volgens de regels van anderen of volgens de regels van mijn interne overlever. Er zijn mensen die daardoor juist alleen maar op zoek gaan naar geluksmomenten zonder werkelijk de verbinding met t gevoel meer aan te gaan. (seks, drugs, alcohol, snelle bevrediging die we dan verwarren met geluk en echt voelen, het is tijdelijk en heeft steeds meer nodig om je goed te blijven voelen). Maar dat is weer een ander onderwerp anders wordt t te lang 😉

Tijd om wakker te worden in 2018 en de angst in de ogen te kijken.

Gevoel heeft een functie! Het praat tegen je, kan geen denkfouten maken, gevoel is puur en echt en….het is juist je persoonlijke TomTom! De meest succesvolle mensen handelen vanuit gevoel, t hoofd gebruiken ze heel wijs erbij. Gevoel brengt je naar je werkelijke Passie, naar je doel, naar je wensen,  je vervulling, blijdschap, liefde en geluk. Het brengt je naar je diepste verlangen……het brengt je naar echte verbindingen..

Zie de mens als een kreeft, de kreeft heeft een pantser, zonder pantser gaat ie dood. Veel mensen leven als een kreeft, vastgrijpend aan zogenaamde “veiligheden”, niet in staat om echt voor zichzelf te kiezen. Met de volgende vragen aan jezelf ben je al aardig op weg naar de sleutel, neem ze eens met jezelf door en kijk of het een verschuiving teweegbrengt. De sleutel voor 2018 zit in de deur van “Bewustzijn”!

Wat zijn de herinneringen uit je verleden die bepalend zijn voor je gedrag en houding van nu? Wat bescherm je nog steeds wat eigenlijk niet meer nodig is omdat je volwassen bent? (als je vader je sloeg als je een grote mond had, durf je dan nu jezelf nog wel uit te spreken? Ik denk het niet, maar je bent nu volwassen en men slaat je niet als je zegt wat er echt in je leeft, jij moet dat inzien, jij moet de keuze maken en je beseffen dat de volwassen jij zelfs als ze wel komen, klappen aan kan, jij bent niet meer het kind van toen). Zie je de wereld vanuit je angst of vanuit de volwassen jij die echt alles aankan 😉

Beetje lange blog, valt nog zoveel over te vertellen…. Wie weet de volgende x…

Heb je vragen stuur ze gerust naar info@innerzicht.nl

Hellen

 

Best Pittig! Baan kwijt, burn-out en scheiding…..(ingehaald door de werkelijkheid)

Het lijkt wel of alle onderste stenen boven komen drijven in deze tijd, veel mensen hebben het best pittig,  niet meer kunnen functioneren met al die maskers die je in de loop van je leven hebt opgezet. (onbewust om jezelf staande te houden of niet te voelen wat je voelde) Het is alleen best lullig dat dit opgebouwde onbewuste gedrag je nu dan naar de afgrond brengt en je soms oprecht niet meer weet hoe je daarmee om moet gaan.

Misschien raakte je je baan kwijt, ga je scheiden of heb je een heftige burn-out. Wat het ook is, het wordt hoogtijd om eens bewuster naar jezelf te kijken ipv in de slachtofferrol te stappen. (die rol is niet aan te raden, hij is namelijk veel erger dan je eigen kracht weer vinden). Ik neem de voorbeelden even met je door om een beeld te schetsen.

BAAN VERLIES….

Je hebt gestudeerd, moest en zou bv huisarts worden, de omgeving steunde je, je ouders waren trots en je begon te werken zoals van je verwacht werd. Na jaren van ploeteren, administratie, lobbyisten van de farmaceutische industrie, eeuwig niet echt ziek zijnde, vaste patiënten, tijdnood, nog meer administratie werd je er aardig zat van. Je vond ‘t niet meer leuk, maar ja, je was huisarts, daar had je voor geleerd, daarom was iedereen trots op je, daardoor kon je leuk wonen en had je partner inmiddels ’t vak van huisman/vrouw gekozen. Je gaat maar door, tegen jezelf in, niet meer luisterend naar je eigen wensen en klachten, naar die stem die het altijd goed met je voorheeft. Door en doorgaan…….tot….. ja ’t bruggetje is er al…..

BURN-OUT….

Je lazert zo een burn-out in…. Ook wel fijn dat het een naam heeft, dan heb je in ieder geval wat, je bent je baan even kwijt, je hebt rust nodig, een legitiem thuiszit verhaal. Maar we weten natuurlijk best waar dit deepdown vandaan kwam. We hebben jaren met maskers geleefd en niet naar onszelf geluisterd. Je bent het leven van anderen gaan leven met al je verantwoordelijkheden.  Je verdriet over je gevangenis niet meer gevoeld, je ongelukkig zijn weggestopt maar bovenal jezelf verloren……en of t nog niet genoeg is….je partner en jij gaan scheiden, ook jullie zijn elkaar kwijtgeraakt….

SCHEIDEN…

De partner trekt het ook niet meer.. Als je samen verliefd op elkaar wordt is dat het mooiste wat je kan overkomen, een fijner gevoel is er volgens mij niet! En hoe vaak zie je dan kleine dingen, waar je je normaal zonder de roze wolk aan zou storen, door de vingers…. Iets later in de verliefde fase kan het door je gedachten gaan dat je die storende zaken vast wel kan veranderen, of…jij doet het allemaal wel even want dat gaat sneller of je kan dat gewoon beter vind je. Het is tot nu toe allemaal nog in je voordeel. De echte gesprekken samen komen vast, echt luisteren en elkaar aanvoelen ook wel. Maar dan…..de verliefdheid wordt een echte relatie, een huwelijk, er komen misschien kinderen en voor je het weet denk je nergens meer over na en zit je in een molentje alsof je een hamster bent, op weg naar….ja…waar ga je ook alweer naar toe? Waar ben jij eigenlijk zelf nog? Wat waren je dromen, je passie, je talenten, je vrienden? Je doet nog steeds alles voor die ander, want dat ging nu eenmaal sneller, je ging zelfs nog meer doen om je niet zo te ergeren aan al die zaken die je ooit door de vingers zag…. En erger nog, de ander verwacht het nu ook van je! Maakt er misschien schandelijk misbruik van…en jij? Jij rent maar door of je verstopt je in andere zaken en doet eigenlijk niet meer mee…De verbinding met je partner is er ook allang niet meer, jullie lopen gewoon door in je eigen wereldje, gewoon omdat het nu eenmaal zo is…  Conclusie: Uitgeput, opgebrand, en huwelijk naar de kloten …

Heftig hé! Jezelf gewoon kwijtgeraakt omdat je dacht dat je alles onder controle had en het vast weer heel leuk zou worden. En nu is de vraag…hoe kan je nog verder leven zonder jezelf… Is wat ooit zo makkelijk leek, nu nog steeds oké voor mij? Nee…nee…nee… in dit bovenstaande verhaal.

Je hebt over je grenzen laten lopen, je hebt alles uit handen gegeven, de ander of anderen boven jezelf gesteld, met goede bedoelingen natuurlijk, om alles te voorkomen waar je nu middenin zit. Hoe bizar is dat? Je denkt het goed te doen, maar je grootste angsten zijn inmiddels werkelijkheid geworden.  AU….een pijnlijke conclusie…

Je gedrag om je eigen pijn te voorkomen heeft je juist veel pijn gegeven, de onderste steen komt boven. Goed voor jezelf zorgen, jezelf uitspreken, in verbinding blijven met jezelf is helaas de enige echte weg. Je hart spreekt en als je daar tegenin blijft gaan breekt ie een keer. Eerlijkheid naar jezelf en de ander waar je een verbinding mee hebt, blijft de enige weg. Communiceren vanuit wie je bent, niet vanuit wat anderen van je vinden of verwachten. Niet leven vanuit schuldgevoel of t voorkomen van pijn. Een moeilijke opgave, maar wel de beste en enige weg om weer gewoon, gelukkig met jezelf (en dus anderen) door een deur te gaan. Liefde eerst voor jezelf is essentieel voor ’t zorgen of liefhebben van de ander.

Het is gelukkig nooit te laat om jezelf weer in de armen te sluiten, soms samen, soms alleen, soms in je oude baan, soms in een nieuwe, maar het is echt nooit te laat om weer met jezelf verder te gaan en je niks meer door anderen te laten ontnemen. Blijf trouw aan jezelf….weet dat je nooit alleen staat en dat het een leerzame fase in je leven is. Niet het einde, maar misschien wel een prachtig nieuw begin! 🙂

Hellen

www.innerzicht.nl

Vraagje: Waar ben JIJ eigenlijk naar op weg?

Ik zit op een terras en staar wat voor me uit, dan vraag ik me af waar iedereen toch naar op weg is. Mensen lopen, snel of langzaam, fietsers, auto’s, iedereen gaat ergens heen, zelfs de wolken drijven voorbij en dan besef ik ineens “waar ben ik naar op weg”, Ik leef, werk, slaap, eet, heb soms plezier, voel me goed, soms ronduit ruk, dan weer vol energie, dan weer leeg….

Raar eigenlijk dat leven, wat is t doel? Waarom ben ik hier en waar ga ik heen?  Je gaat volgens mij van A naar B, je wordt geboren en je gaat uiteindelijk dood. De één nog in de moederbuik, de ander wordt 105. We hebben er  geen invloed op, we doen wat we denken dat goed is, we leven bewust of volledig onbewust. De één leeft van vakantie naar vakantie en sleept zich in de tussentijd door het leven heen, de ander neemt een afslag, gooit zijn leven om en begint even opnieuw in de hoop dat t beter voelt. Even los van de mensen die zich moedwillig laten afglijden, ook al is dat volgens mij ook alleen maar een wanhoopsdaad….. waar gaan we heen? Deze week kwam het bericht van het overlijden van een jonge vent die ik ken, 2 kindjes, leuke vrouw, net vakantie gevierd en een infectie in zijn been maakte anno 2017 een eind aan zijn leven? Hoe dan? Waarom dan? Kon dat niet anders? En zo hebben veel mensen een eigen verhaal. We hebben er dus geen controle over, we kunnen het niet voorkomen.

We gaan van A naar B en kunnen een zijweg nemen, gaan rechtdoor, maar uiteindelijk ga je naar B. Ben je vrij in keuze? Ja, volgens mij wel, maar veel mensen zitten gevangen in hun eigen route. Hoe ouder je wordt hoe meer verantwoording je hebt, vooral naar anderen, die wil je niet teleurstellen, te vriend houden, de erkenning krijgen, geen pijn doen, geen schuldgevoel opbouwen of je bent te bang om bij jezelf te komen, egoïst te worden.

Conclusie; Je eigen weg van A naar B wordt een weg met vele draadjes naar anderen. Je eigen vrijheid zit alleen nog in je hoofd en af en toe een dag dat je het ervaart. De gesprekken met mijn klanten gaan vaak  over het “ik” in de wereld. Ervaringen en omstandigheden, verbindingen of geen verbindingen. Je niet meer gezien, gehoord en erkend voelen maar er niets aan durven doen omdat de lijntjes zo strak staan naar verantwoordelijkheden, angst, gemis aan zelfvertrouwen, oude pijn, niet goed genoeg zijn, maskers en andere zaken.

Als je naar het nieuws kijkt zijn mensen op de vlucht (waarheen?), we lopen lijkt wel allemaal naar iets toe, een beter gevoel misschien wel. Is dan de drijfveer van het bestaan een “goed gevoel” hebben?  Verslaving is ook een roes, op weg naar een goed gevoel, niet meer hoeven voelen wat je voelt, benevelen van wat er echt is. Raar hé … Volgens mij zoeken we verbinding, een gevoel dat je er mag zijn, dat je er toe doet, dat er iemand blij is dat jij er bent. Delen en erkend worden, onvoorwaardelijke liefde misschien wel. Stoppen met vechten tegen wat er is, is misschien wel de rustige weg naar bestemming B….. Je eigen wereld vullen met goede gevoelens om de weg dragelijk te maken, je verantwoordelijkheid niet bij anderen leggen maar weer bij jezelf?

Dit is geen blog met antwoorden, dit was een blog met gedachtespinsels. Als jij t wel weet waar je op weg naar toe bent dan wil ik dat graag weten, mail gerust naar hellen.kabel@innerzicht.nl en ik maak er een samenvatting van die ik weer in een volgende blog anoniem zal publiceren J

Fijne dag!