Het is niet te stoppen….

Zo! 2018 eruit en 2019 erin, of we nu willen of niet, het gaat gewoon door. Het is nu 2 januari en dit jaar is niet te stoppen. Vandaag kreeg ik de behoefte om op te ruimen en dingen weg te gooien, helaas was ik op de tweede dag van dit nieuwe jaar al een afspraak vergeten …. Begint goed dacht ik, maar na 10 minuten en al mijn sorry’s was ik klaar voor de afspraak, en kwam alles nog goed.

Na de afspraak was ik dan wel weer mijn opruimwoede kwijt, jammer natuurlijk, maar de dag is nog niet voorbij. En nu kwam ineens de behoefte een blog te schrijven, de vorige ging over kerst, dus tijd voor een nieuwe. Ik dacht aan wat er in 2018 centraal stond, dat was best veel, dus maar bedenken wat ik belangrijk wil gaan vinden in 2019…. En, ik vind daar iets van, door ervaringen in 2018 ontstaan nieuwe zaken voor de toekomst. (Als je weet wat je niet wilt, laat dat gelijk ook zien wat je wel wilt)

In 2018 wilde ik graag “echte” verbindingen, echte gevoelens, emoties, delen, openheid etc… Voor een deel is dat ook gelukt, maar tegelijkertijd ook vreselijk mislukt. Het begon goed, ik was open, maar werd ook glashard pijn gedaan. Noem het naïef maar ik ging er vanuit dat mensen net zo denken als ik, dat mensen niet moedwillig anderen pijn willen doen, dat je eerlijke communicatie hebt, alles bespreekbaar is, maar niet ieder mens staat natuurlijk zo in het leven. Het gevolg van open zijn betekent niet dat je Jan en alleman je hart in kan laten lopen.  Dat deed ik wel, de les; we zijn allemaal anders, en dat is oké (zeg ik nu), je hoeft niet met iedereen door een deur te kunnen.  Ik liep tegen sneaky, gemene, leugenachtige zaken aan waar ik zelf uiteindelijk niet meer de puf voor op kon brengen te vechten voor mijn waarheid, mensen schreeuwen, willen gelijk hebben, weten t beter, luisteren niet meer als ze al een aanname hebben gemaakt, vreselijk echt, ik heb besloten mij nooit meer te gaan verdedigen, 1x vertel ik mijn waarheid en als dat niet gehoord wil worden dan is dat wat het is. (zo grappig dat ik mijn klanten dit al jaren vertel, zelf dus ook weer de schoenmaker bleek met kapotte schoenen) Mijn reis naar Zuid-Afrika was wel “echt”, daar kon ik voelen, zo fijn om met jezelf op reis te gaan.

2019 wil ik dus zo min mogelijk vechten. Take it or leave it, maak je eigen keuzes, daar hoef ik geen deelgenoot van te zijn. Ik laat in 2019 niet meer tegen me schreeuwen, niet door de boze burger, niet door bekenden of onbekenden, niet door mensen die hun waarheid zo vasthouden, niet door kinderen, gewoon niet! Ik word minder naïef maar blijf wel open. Vechten is, als het goed is, niet nodig, vechten is angst, vechten tegen iets terwijl we eigenlijk vóór iets kunnen zijn. Vechten tegen racisme zou vechten voor gelijkheid moeten zijn. Vechten tegen ziekte zou eigenlijk vechten voor gezondheid moeten zijn, daar moet de focus op, niet op wat je niet wilt, maar op wat je wel wilt. Ik deed er zelf aan mee, daar ga ik dus mee proberen te stoppen in 2019.

2019 mag van mij zachter, eerlijker, echter, knokken voor wat je graag wil, niet wegrennen bij iets wat je diep raakt, kwetsbaar durven zijn, blijven staan en het aangaan, blijven communiceren, je gevoelens delen zonder consequenties,  zelfvertrouwen, iets voor een ander doen zonder er iets voor terug te willen, onvoorwaardelijk, en toch ook weer open staan voor anderen met het risico dat t pijn gaat doen. Uit je comfortzone, stappen zetten, groeien, niet voor de ander maar voor jezelf, en dan heeft de ander er ook iets aan want jij zit goed in je vel.

Ik gun je een mooi jaar voor jezelf 😉

 

Hellen

www.innerzicht.nl

 

Breek jij die muur af of moet ik het even doen?

Het is best lastig als je muren ziet bij anderen, menselijke patronen die ervoor zorgen dat dit mooie mens zichzelf verstopt, de kwetsbaarheid is dieper dan diep begraven. Ze voelden iets aankomen wat eigenlijk mega fijn was, maar de angst en twijfel voor alles wat er dan misschien zou gebeuren,  bouwde ineens een mega muur eromheen.

Dan roep ik van binnen:  “Breek jij die muur af of moet ik het even doen?” Sommige geven schoorvoetend toe dat ze het fijn vinden als ik dat even doe, en er zijn er ook die vinden ‘t lastig toe te geven dat er een muur is. (in het persoonlijke gesprek wel hoor, dus niks aan de hand). En eerlijk is eerlijk, ik gebruik mijn muren ook, maar ze kunnen als een soort rolgordijn op en neer en ik weet dat ik de pijn ook moet voelen om weer verder te kunnen en te groeien.

Het is alleen zo zonde, als je beseft dat jijzelf die muur hebt gebouwd en ook in stand houdt. In eerste instantie bouwen we een muurtje als we pijn hebben ervaren. Deze pijn was nieuw en daar besloten we dat we dit nooit meer wilden voelen, de eerste beschermlaag dus. Logisch hé, heb ik ook gedaan, heb er geen oordeel over, alleen WEET ik dat het ons dan in de loop van het leven, na vele pijnervaringen, ook gaat tegenwerken. Ben je eindelijk bij je diepe gevoel gekomen staat die muur nog steeds omhoog waardoor je geen stap meer durft te zetten.

De muur zorgt er dus voor dat je blijft zitten waar je zit, dat je niet meer naar de eigen innerlijke stem kunt luisteren, en juist die stem is er om je te laten groeien en bloeien, deze helpt je op je weg naar geluk, naar liefde, naar t werk dat bij je past, naar alles wat mensen eigenlijk diep van binnen verlangen. Gezien, gehoord en erkend worden en vooral je geliefd voelen, er toe doen.

Hoe kan zich dit ontwikkelen als we alles met kettingen of muren hebben beschermd? Juist…niet!

Ook hier sta je dus weer voor een keuze….durf ik die muur te ontmantelen? Want hier is durven en moed wel op zijn plaats, je hebt namelijk niet veel ervaring met de nu nog kwetsbare jij in de wereld.. Wat zullen anderen wel niet zeggen of vinden, straks vinden ze me een zacht ei, de foute man/vrouw, de egoïst omdat ik mijn gevoel meer ga volgen, etc. etc..  Gedachten die proberen ervoor te zorgen dat je achter die muur blijft hebben het grootste woord! Je wordt alleen al bij de gedachte om eerlijk jezelf te kunnen zijn, totaal klein gemaakt. (Door jezelf) Alle normen en waarden, alles wat je geleerd hebt, alles wat iedereen vindt, het oordeel over hoe dingen moeten zijn welk pad jij volgens de ander moet lopen, die worden allemaal op je afgevuurd in je hoofd en dat zorgt er dan weer voor dat je blijft zitten waar je zit en blijft doen wat je deed. Angst voor het nieuwe, onbekende, maar waarschijnlijk oh zo bevrijdende luisteren naar jezelf en gelukkig zijn, is dus de reden waarom je terugschiet naar het oude patroon. Je loopt weg voor je gevoel, je stopt je kop in het zand, je duwt weg want het geeft GEVOEL. Het laat je voelen wat je eigenlijk echt wilt.

Raar toch, dat we onszelf dan weer in een oud patroon duwen waarin we voelen dat het niet fijn is, niet meer klopt, of niet meer werkt. Zijn het dan de omstandigheden die je gevangen houden of is het die eigen gebouwde muur? Ik denk het laatste.. en ik hoop dat er ooit een dag komt dat je de moed hebt om voor jezelf te kiezen en die muren volledig in puin durft te slaan. Mee te gaan op wat je ook voelt, en laten we nu eerlijk zijn, dat gevoel is er toch ook niet voor niets? Het geeft je de mogelijkheid om te gaan slopen, want jezelf voelen en volgen geeft ook een immense kracht, ik wens je succes en mocht het niet lukken…….. bel me, ik help je graag met het afbreken! 😊

 

Hellen

www.innerzicht.nl

Instagram :  hellen_kabel  – voor dagelijkse InnerZicht quotes

 

Loslaten!

Na een oproepje op Instagram (hellen_kabel) met de vraag “Wat wil jij loslaten” , en de afgelopen periode meerdere mensen gesproken te hebben over dit thema werd het weer tijd voor een blog.

Wat wilde men o.a. loslaten; een ouder (dementie), cocaïne gebruik, burn-out, drank misbruik, kind (er ging er één uit huis), en een intense liefde die ineens was gestopt.

Ga er maar aanstaan…., maar het goede nieuws is dat het kan als je de diepere laag van niet kunnen loslaten snapt. Dat ga ik je proberen uit te leggen, het maakt ’t niet minder moeilijk of minder pijnlijk, maar je bent er misschien een stuk sneller doorheen dan je gewend bent.

Het eerste wat opvalt, dat we het onderwerp benoemen, zie hierboven, en dat is gelijk de eerste valkuil. Het gaat namelijk niet om die dingen of mensen, we willen graag van het gevoel af wat het ons geeft als het er niet meer is.

Pijn….. het is vreselijk pijnlijk, een verscheurd gevoel in je lijf, zelfs misselijkheid komt voor, het voelt als een knoop in je maag, het is wat de hele dag door je hoofd gaat, het leid je af van werk en gezin, de pijn is de boosdoener, die willen we niet meer, dat willen we loslaten.

Waar komt die pijn vandaan? De persoon of ’t middel dat je niet los kan laten gaf je een gevoel…het tegenover gestelde gevoel van pijn. Als je pijn hebt en je duikt diep in je verslaving voel je iets anders dan de schreeuwende pijn, het lijkt dus de oplossing want je voelt je goed.

In de liefde gaat het ook om het gevoel maar is iets ingewikkelder, de liefde gaf je vleugels, er was iemand die om je gaf, je prettig vond, om je heen wilde hebben, erkende en zelfs nog meer…..laten we eerlijk zijn, wie wil dat niet. Het gevoel van een magnetisch trektouw tussen jou en de ander, hoe bijzonder magisch en intens is dat? Heel erg, tot één van de twee stopt. De ander blijft in verscheurde pijn, en onwetendheid van wat er is gebeurd achter en dan begint de strijd van het loslaten. Als je aan iemand gaat vastklampen komt het nooit meer goed, is beklemmend en dat wil niemand. Het laat je zien waar jouw lege plekken zitten, waar jij nog niet genoeg op jezelf vertrouwt, waar jij onverwerkte stukken hebt liggen, loslaten van pijn gaat dus over jezelf….. Als een vriendin met liefdesverdriet zit dan zeg je heel snel; Nou zeg, je wil toch geen kerel die kennelijk niet bij jou wil zijn? Laat t los, je bent meer waard dan dat, loop niet als een hondje achter hem aan, hij wil niet!! Allemaal waar, maar niet als je in diepe pijn zit. Het is de angst die grip krijgt, afwijzing, alleen zijn, niet goed genoeg zijn, liefde missen etc. …..

Je kunt twee dingen doen, de fles pakken en verdoven of kijken wat je echt mist…. Loslaten gaat dus over angst. Angst dat je kind, dat uit huis gaat, iets overkomt omdat jij er niet bij bent, angst dat er nooit meer iemand van je gaat houden, angst dat je niet goed genoeg bent, dat je alleen bent etc..

Heftig, dus  kijk waar dit gevoel van gemis je werkelijk aanraakt, welke overtuigingen er zitten die waarschijnlijk helemaal niet waar zijn, pas dan kun je ook gaan loslaten. Dan besef je ook dat je alleen maar mensen en dingen wilt die ECHT zijn, die de verbinding met je willen omdat het wederzijds is, niet afhankelijkheid, maar wederzijdse verbinding.

Loslaten is makkelijker gezegd dan gedaan, maar hoe eerder het inzicht, hoe eerder je de draad weer kunt oppakken….. ik wens iedereen die in de loslaatfase zit mooie inzichten en veel sterkte… Komt goed!

Hellen

http://www.innerzicht .nl

De Liefde als trigger (best heftig in ’t Tinder tijdperk)

Ze komt nogal geïrriteerd binnen, ik vraag of ze koffie wil, en ze gooit terwijl ze knikt, haar tas in de hoek van mijn kamer. Oké, dacht ik…en trok denkbeeldig mijn fluwelen handschoenen aan 😉

Kom maar op, zeg ik met een knipoog, en ze steekt van wal….

“Ik heb sinds kort een lief zoals je weet.” Ik knik en drink rustig mijn koffie.  (Vorige sessie was ze helemaal hyper vanwege haar nieuwe Tinderman, laten we hem “Hij” noemen). “Nou… hij heeft een tijdje zijn best moeten doen voor ik erin mee ging. Ik vond t spannend, wilde heel graag maar geloofde niet dat hij serieus was, we hebben inmiddels gezoend, echt fantastisch, wat heerlijk om dat gevoel toe te laten! Gevoel van geborgenheid, warmte, maatjes zijn, alleen nu krijg ik het benauwd! Ben er veel mee bezig, gericht op contact, hem vaak willen zien of horen, samen dingen doen,  het liefst zit ik samen vast op een berg ofzo maar als ik dan minder van hem hoor, slaat mijn denken ineens op hol. “Zie je wel, hij moet me niet”, ik ben niet leuk en goed genoeg”, “hij vond het zoenen echt te slecht en durft t niet te zeggen”, “hij wil stoppen met t contact, ik ben veel te benauwend”, “doet dit vast met meer vrouwen tot hij de beste kiest en dat zal ik niet zijn”, “ik ben gewoon waardeloos, niet om van te houden”…grrrrrrrrrrrrrrrr gek word ik van mijzelf. En weet je wat het ergste is? Ik ga hem bellen en maak t zelf vast kapot, zo bang voor de pijn die volgt als hij me afwijst! Maar dan het kromme, diep van binnen klamp ik me weer vast aan iedere strohalm die er is, een berichtje, de beelden van ons samen in mijn gedachte etc.., dan ben ik weer als de dood om dit te verliezen! Ik maak alles kapot! Ik stoot af en trek aan, lijk wel een magneet, alles door elkaar” Wat gebeurt er met me?” Ze zucht heel diep, en ik zie haar wanhoop.

Ik pak pen en papier en begin te tekenen, ik teken een grote pop. Dit ben jij, zeg ik. Jij bent de 35 jarige vrouw van NU, in jou zitten ook alle opgebouwde “ jijen”. Jij bent de optelsom van 0 tot 35. In jou zitten je ervaringen, de heftige, ook mooie, de trauma’s en alles wat je bij die gebeurtenissen hebt gedacht en vastgezet (overtuigingen). Bij té pijnlijke ervaringen komen dan je natuurlijke beschermingsmechanismen in werking, zie dit als een persoonlijkheid die de rol van “overlever” op zich neemt. Deze rollen pak je omdat de ervaring te pijnlijk of te groot is qua emoties. Dus verdriet, verwaarlozing, eenzaamheid, angst, teleurstelling en ga zo maar door. Deze emoties zitten aan de ervaring vast en zijn vaak ook nog onbewust voor jezelf. Als je als kind geen verbinding had met bijv. je ouders, dan ga je je ongezien, eenzaam, verdrietig en waardeloos voelen, heel erg je best doen om wel in verbinding te komen met alle gevolgen van dien (vaak ook steeds teleurgesteld worden omdat de verbinding nooit komt). Tel daar de emoties die je voelde bij op. Dit ben jij! Deze zijn allemaal diep verstopt, denk je nooit aan, maar helaas bepaalt dit wel je gedrag in het dagelijks leven. Nu jij bent aangeraakt op “verbinding”, ben je regelrecht geraakt in je pijn. Dat is doodeng, je hebt het nooit geleerd en nooit echt gevoeld, je wordt als het ware opengereten op je oude stuk vol verdriet en pijn. Paniek dus, want je gelooft diep van binnen dat je niet veel waard bent, nooit goed genoeg om verbinding te krijgen dus gedraag je je nu door t kapot te maken. Je ervaring is nl je herkenning en je kan niet geloven dat dit echt is (bindingsangst). Daarentegen zit er ook een diepe eenzaamheid, een diep verlangen naar verbinding, naar liefde en omdat je dat NU voelt wil je daar met alle macht aan vastklampen (verlatingsangst). Je bent getriggerd op de oude pijn…en daarom reageer je zoals je reageert. Er is ook goed nieuws, je bent wakker geworden, meer bij jezelf gekomen anders kun je het niet voelen!  “Hoe los ik dat op!” smeekt ze bijna. HOE DAN!, de meest gestelde vraag hier in deze kamer.

Een tipje van de sluier, want dit is nogal een  proces waar je doorheen gaat. Korte versie dus:

Als je gaat uitwerken wat de ervaringen, de overtuigingen, de emoties zijn die er liggen, dan kun je ze op één lijn gaan zetten. Daarmee word je bewust van je gedrag, waar het vandaan komt, of je er nog gebruik van wil maken of dat je het wil gaan loskoppelen. Dit laatste is het meest gehoopte want dan staat dit gedrag je straks niet meer in de weg. Oude pijn brengt je oud gedrag, die nu niet meer van toepassing hoeft te zijn. Je mag van overleven naar leven!. Het is bewustwording van jezelf, van je hoofd naar je hart en dan ga je als vanzelf je gedrag aanpassen. Dus mocht je een claimer zijn, kijk dan naar jezelf en vraag je af waarom je dit doet. (angst voor verlies) Als je merkt dat je dingen kapot maakt uit angst voor de afwijzing, geef dat deel dan weer ruimte en werk eraan. Het komt dus neer op MOED hebben om naar jezelf te kijken en er dan mee aan de slag te gaan. Geef de ander niet de schuld, die fungeert vooral als spiegel 😊. Het doel? Je onvoorwaardelijk wel weer kunnen verbinden!

Wat betreft deze mevrouw hierboven, ze heeft de MOED eraan te werken, haar gedrag te snappen en bij te sturen. En de liefde….  “Hij” is nog niet gevlucht zover ik weet.

Hellen Kabel

Mocht je vragen hebben over deze kijk op gedrag,  stuur me gerust een mail: info@innerzicht.nl

Best Pittig! Baan kwijt, burn-out en scheiding…..(ingehaald door de werkelijkheid)

Het lijkt wel of alle onderste stenen boven komen drijven in deze tijd, veel mensen hebben het best pittig,  niet meer kunnen functioneren met al die maskers die je in de loop van je leven hebt opgezet. (onbewust om jezelf staande te houden of niet te voelen wat je voelde) Het is alleen best lullig dat dit opgebouwde onbewuste gedrag je nu dan naar de afgrond brengt en je soms oprecht niet meer weet hoe je daarmee om moet gaan.

Misschien raakte je je baan kwijt, ga je scheiden of heb je een heftige burn-out. Wat het ook is, het wordt hoogtijd om eens bewuster naar jezelf te kijken ipv in de slachtofferrol te stappen. (die rol is niet aan te raden, hij is namelijk veel erger dan je eigen kracht weer vinden). Ik neem de voorbeelden even met je door om een beeld te schetsen.

BAAN VERLIES….

Je hebt gestudeerd, moest en zou bv huisarts worden, de omgeving steunde je, je ouders waren trots en je begon te werken zoals van je verwacht werd. Na jaren van ploeteren, administratie, lobbyisten van de farmaceutische industrie, eeuwig niet echt ziek zijnde, vaste patiënten, tijdnood, nog meer administratie werd je er aardig zat van. Je vond ‘t niet meer leuk, maar ja, je was huisarts, daar had je voor geleerd, daarom was iedereen trots op je, daardoor kon je leuk wonen en had je partner inmiddels ’t vak van huisman/vrouw gekozen. Je gaat maar door, tegen jezelf in, niet meer luisterend naar je eigen wensen en klachten, naar die stem die het altijd goed met je voorheeft. Door en doorgaan…….tot….. ja ’t bruggetje is er al…..

BURN-OUT….

Je lazert zo een burn-out in…. Ook wel fijn dat het een naam heeft, dan heb je in ieder geval wat, je bent je baan even kwijt, je hebt rust nodig, een legitiem thuiszit verhaal. Maar we weten natuurlijk best waar dit deepdown vandaan kwam. We hebben jaren met maskers geleefd en niet naar onszelf geluisterd. Je bent het leven van anderen gaan leven met al je verantwoordelijkheden.  Je verdriet over je gevangenis niet meer gevoeld, je ongelukkig zijn weggestopt maar bovenal jezelf verloren……en of t nog niet genoeg is….je partner en jij gaan scheiden, ook jullie zijn elkaar kwijtgeraakt….

SCHEIDEN…

De partner trekt het ook niet meer.. Als je samen verliefd op elkaar wordt is dat het mooiste wat je kan overkomen, een fijner gevoel is er volgens mij niet! En hoe vaak zie je dan kleine dingen, waar je je normaal zonder de roze wolk aan zou storen, door de vingers…. Iets later in de verliefde fase kan het door je gedachten gaan dat je die storende zaken vast wel kan veranderen, of…jij doet het allemaal wel even want dat gaat sneller of je kan dat gewoon beter vind je. Het is tot nu toe allemaal nog in je voordeel. De echte gesprekken samen komen vast, echt luisteren en elkaar aanvoelen ook wel. Maar dan…..de verliefdheid wordt een echte relatie, een huwelijk, er komen misschien kinderen en voor je het weet denk je nergens meer over na en zit je in een molentje alsof je een hamster bent, op weg naar….ja…waar ga je ook alweer naar toe? Waar ben jij eigenlijk zelf nog? Wat waren je dromen, je passie, je talenten, je vrienden? Je doet nog steeds alles voor die ander, want dat ging nu eenmaal sneller, je ging zelfs nog meer doen om je niet zo te ergeren aan al die zaken die je ooit door de vingers zag…. En erger nog, de ander verwacht het nu ook van je! Maakt er misschien schandelijk misbruik van…en jij? Jij rent maar door of je verstopt je in andere zaken en doet eigenlijk niet meer mee…De verbinding met je partner is er ook allang niet meer, jullie lopen gewoon door in je eigen wereldje, gewoon omdat het nu eenmaal zo is…  Conclusie: Uitgeput, opgebrand, en huwelijk naar de kloten …

Heftig hé! Jezelf gewoon kwijtgeraakt omdat je dacht dat je alles onder controle had en het vast weer heel leuk zou worden. En nu is de vraag…hoe kan je nog verder leven zonder jezelf… Is wat ooit zo makkelijk leek, nu nog steeds oké voor mij? Nee…nee…nee… in dit bovenstaande verhaal.

Je hebt over je grenzen laten lopen, je hebt alles uit handen gegeven, de ander of anderen boven jezelf gesteld, met goede bedoelingen natuurlijk, om alles te voorkomen waar je nu middenin zit. Hoe bizar is dat? Je denkt het goed te doen, maar je grootste angsten zijn inmiddels werkelijkheid geworden.  AU….een pijnlijke conclusie…

Je gedrag om je eigen pijn te voorkomen heeft je juist veel pijn gegeven, de onderste steen komt boven. Goed voor jezelf zorgen, jezelf uitspreken, in verbinding blijven met jezelf is helaas de enige echte weg. Je hart spreekt en als je daar tegenin blijft gaan breekt ie een keer. Eerlijkheid naar jezelf en de ander waar je een verbinding mee hebt, blijft de enige weg. Communiceren vanuit wie je bent, niet vanuit wat anderen van je vinden of verwachten. Niet leven vanuit schuldgevoel of t voorkomen van pijn. Een moeilijke opgave, maar wel de beste en enige weg om weer gewoon, gelukkig met jezelf (en dus anderen) door een deur te gaan. Liefde eerst voor jezelf is essentieel voor ’t zorgen of liefhebben van de ander.

Het is gelukkig nooit te laat om jezelf weer in de armen te sluiten, soms samen, soms alleen, soms in je oude baan, soms in een nieuwe, maar het is echt nooit te laat om weer met jezelf verder te gaan en je niks meer door anderen te laten ontnemen. Blijf trouw aan jezelf….weet dat je nooit alleen staat en dat het een leerzame fase in je leven is. Niet het einde, maar misschien wel een prachtig nieuw begin! 🙂

Hellen

www.innerzicht.nl

En ineens overviel het me….

Een prachtig gesprek, wil ’t graag met je delen omdat het volgens mij voor veel mensen herkenbaar is.

Een sterke, spontane vrouw stapt de praktijk binnen, ze straalt zelfvertrouwen uit, warmte en openheid. Zo’n heerlijk mens waar je graag bij in de buurt bent, voelt goed zeg maar 😉

Als ze zit en het gesprek begint zie ik ineens haar kwetsbaarheid, alsof ik door een muur mag kijken, ik zie haar gevecht, haar pijn en verdriet en ik vraag haar hoe het “echt” met haar gaat. Ze haalt haar schouders op en zegt, “ach…gaat goed hoor, niks te klagen, maar voel me niet helemaal in mijn hum.”

Als ik doorvraag komen langzaam de tranen, ze snapt zichzelf niet, ze voelt zich leeg, eenzaam, verdrietig en eigenlijk heel klein. Ze is onzeker, alle positieve stempels die ze van iedereen krijgt voelt ze zelf niet.  Ze weet niet precies waar het vandaan kwam, maar ineens overviel het haar en ze raakt het niet kwijt. Alsof er een klein verdrietig meisje in haar zit, niet stil te krijgen, mist liefde en enorme armen om haar heen. “De sterke vrouw die iedereen normaal ziet en er is voor de buitenwereld, staat mijlenver af van wat ik zelf voel” ….. eenzaam, ongeliefd en de gedachte; Wat doe ik hier eigenlijk en voor wie?

Ons gesprek blijft natuurlijk vertrouwelijk, maar ik denk dat er heel veel mannen en vrouwen rondlopen die dit gevoel herkennen. En wat doe je ermee hé, je hele omgeving ziet je als die leuke sterkte, warme, open vrouw. De vrouw die alles aankan. Volgens mij heb ik er jaren geleden ook een blog over geschreven, het blijft actueel. Het is ’t verhaal van de “overlever”, altijd klaar staan voor anderen, lief doen, het goed willen doen, erkenning krijgen eigenlijk. Mensen die erkenning en liefde gemist hebben in hun leven blijven onbewust zoeken naar dit gevoel. Dat maakt mensen sterk en zelfverzekerd van buiten en daarom wilde ik dit met je delen. Mocht je het herkennen pak dan eens pen en papier, schrijf van je af wat er van binnen leeft, wat voel je? Wat denk je eigenlijk echt? Leef je nog wel ’t leven wat JIJ wil leven of sukkel je door omdat het zo hoort of omdat t nu eenmaal zo is? Wacht je eigenlijk nog iedere dag op die aai over je bol, onvoorwaardelijke liefde en erkenning?  Schrijf, schrijf, schrijf…laat al die emoties die van binnen leven via je vingers of pen naar buiten stromen als je niemand in je omgeving hebt met wie je dit kan of durft te delen. Neem een mooi boekje en maak dat even je beste liefste maatje. Schrijf 😉 (En als je bang bent dat iemand het leest, gooi het dan daarna weer weg, lieve mensen, laat het stromen, het moet eruit!)

Dit wilde ik even met je delen J

Hellen

www.innerzicht.nl

Alles wat je aandacht geeft groeit…

Het cynisme wat los komt bij deze zin is groot, zeker als het over geld gaat. “Ik denk altijd aan geld, maar er komt nooit iets bij!”. Daarom wil ik deze zin graag uitleggen op een dieper niveau. Er zijn talloze boeken over dit onderwerp, van de onvolledige versie “The Secret”, tot aan oudere boeken van bijv. Dr. Joseph Murphy. Deze laatste legt alles wat mij betreft veel beter uit.
Maar weer even terug naar geld.geldboom
Het gaat er wel om hoe je aandacht geeft, want als er angst bij zit is het een omgekeerd verhaal. Angst voor tekort, vastgeroeste overtuigingen als “geld groeit niet aan de boom”, “je moet hard werken voor je centen”, “ja maar straks raak ik ook mijn baan kwijt en heb ik niet genoeg”, je geeft geld dan als onderwerp wel aandacht, maar vanuit het gevoel van gebrek aan geld. Je geeft dus aandacht aan “gebrek aan geld”. En dat is dan wat je aan het creëren bent!
Als je altijd maar bezig bent met je gewicht, je bent te dik, alles wat jij eet zet 10x aan, ieder pondje gaat door het mondje, “nee dank je, ik ben aan het lijnen”, (en stiekem thuis alles opvreten wat er is). Je aandacht gaat uit naar wat jij vindt en voelt over jezelf. Dus krijg je wat je vindt en voelt. Mensen die slank zijn denken vaak niet eens na over hun eetgedrag en gewicht, ze zijn tevreden over hun lijn en dat is wat ze creëren. Op het moment dat ze bang gaan worden om aan te komen, gaan ze aankomen, daar kun je dan donder op zeggen.
Asielzoekers, weer een voorbeeld. Als de angst de overhand krijgt gaan mensen schreeuwen (PVV), vechten, weerstand etc., en wat krijgt hier aandacht? Juist, de negatieve gevoelens over het hele gebeuren, maar feitelijk zijn ze bang. Deze mensen krijgen dagelijks wat ze aandacht geven, via de media. Bedenk vooral zelf welke keuze je over dit onderwerp wil maken en wat je daarmee creëert voor je eigen bestaan.
Angst, diepe, bijna onzichtbare angst is een sluipmoordenaar.
Onderzoek je gevoel en de gedachte die hieraan vooraf ging. Word je bewust van je eigen leven….wat wil jij voor jezelf creëren in de toekomst?
Werk aan de winkel!
Hellen (lifecoach bij InnerZicht)

Hoe we in de zeik worden genomen! Ja….jij ook!

Boos ben ik! Ja, ik…..even geen kurkje op de stromende rivier, maar teleurgesteld en pissig! Afgelopen weken werd ik 3 x benaderd door mensen die vanwege mijn werkzaamheden geïnteresseerd in me waren. De één in mijn life coaching, de ander vanwege mijn talent om mensen te helpen bij de presentatie van zichzelf en de laatste wilde graag mijn levensverhaal, onder het mom de “reis van de heldin”. Bij de eerste was ik blij verrast dat ik werd uitgenodigd voor een bijeenkomst met andere talenten op verschillende vakgebieden.  Conclusie: We willen je graag erbij hebben maar dan moet je wel veel geld inleggen,  je krijgt er uiteindelijk ook klanten van en ook daarvan moet je dan nog extra 15% afdragen????? Oké het ging hier niet om mijn talent, maar om mijn inleg, teleurgesteld ging ik naar huis. De tweede was een uiterst vriendelijke vent die mijn naam van iemand had gekregen, bloos bloos ratelde ik leuk verder aan de telefoon, vroeg hem of het niet handig was om samen een kop koffie te drinken zodat hij me echt leerde kennen, maar nee, druk druk dus hij stuurde de informatie op en daarna konden we mailen en misschien nog ff een gaatje voor koffie. Oké, ik zei prima en ging weer aan het werk. Na mijn afspraak opende ik mijn mail  en zag tot mijn grote verbazing dat als ik als coach mee wilde doen ik me kon inkopen om een plek te krijgen op zijn evenement. Gesponsord door o.a UWV en veel werkgevers (die veel geld geven). Conclusie, het ging er niet om of ik goed ben, maar of ik betaal!!! Dus iedere boerenlul met een coachbedrijf kan als expert daar gaan zitten. Weer teleurgesteld en wederom een mail gestuurd dat ik op die manier niet werk. Nee,  ik doe niet mee aan deze loopbaan dag!  En lieve werkgevers en UWV, u kiest niet voor kwaliteit voor uw mensen, laat dat duidelijk zijn! Tot slot de mooiste, een aardige mail via LinkedIn…. Gevraagd om in het nummer van juni te staan met mijn verhaal, mijn bedrijf InnerZicht! Geweldig natuurlijk, mooie titel ook “De Reis van de Heldin” voor vrouwen en de Held voor mannelijke ondernemers. Ik weer helemaal vereerd! Hoe is die man bij mij terecht gekomen? Ik een held…..woww…ja eigenlijk ben ik best wel een Heldin! Ooit vaste baan opgezegd en mijn dromen achterna, best stoer natuurlijk….ik begon er al bijna aan te wennen. Hellen de Heldin!

Conclusie: Fijn Hellen dat je mee wil doen en of ik dan 10 foto’s wil aanleveren, de standaard vragen even wil beantwoorden en verplicht een aantal exemplaren afnemen a een bedrag en als ik op de cover wil kan dat ook, dan moet ik er 10 afnemen!!!! Schiet mij maar lek! Zeg dan meteen dat je advertenties verkoopt, grrrrrrrrrrrrrrrrrrrr En het ergste is dat mensen die dit gaan lezen denken dat het echt helden en heldinnen zijn! (Dat zullen ze ook best kunnen zijn maar daar gaat dit verhaal niet om) Mooie gelikte interviews, iemand die graag dat verhaal wilde schrijven om andere beginnende dromers en starters te helpen! Word WAKKER Nederland…. kennelijk is kwaliteit niet meer van belang, maar iedereen, echt iedereen kan expert, held, of heldin zijn….. je koopt het gewoon!! Zo….dat moest er even uit…..en wat je van nu af aan wel over mij leest of ziet, 1 ding weet je zeker….ik heb er niet voor betaald!! 🙂

Gratis Flow!

Klinkt lekker hè……ik zie mezelf al mee stromen als een kurkje liggend op een kabbelende rivier…. Deze visualisatie gebruik ik ook tijdens loslaattechnieken en de wekelijkse meditatieavonden. Als je het echt kunt voelen is het heerlijk!
Dan gaat ineens de telefoon en krijg ik een gestreste vriendin aan de lijn, ze heeft een deadline te halen, er is een kind ziek, ze wil vanavond nog sporten en ze vraagt zich oprecht af waarom ze het gevoel heeft altijd verantwoordelijk te zijn voor alles! “Waarom doe ik dat toch steeds, ik wou dat ik meer van jou had!” (en ik soms stiekem meer van haar hoor, maar dat zeg ik nu even niet, ik luister en laat haar even zeuren) Zeuren heeft een functie, op een bepaald moment ga je het nl zelf horen, je hoort dan dat je zeurt, je gaat je woorden horen en als je een beetje bewustzijn hebt besef je ineens dat je jezelf even heeeeel erg zielig vindt!
Terwijl ik luister en alleen af en toe ah, oké, ja…dat is kut, uit mijn mond laat glippen merkt ze inderdaad ineens op dat ze zeurt en roept; Oké…klaar! Hoe ist met jou?
Ik moet lachen en ze snapt me, lacht mee en we zijn weer waar de bedoeling was dat we waren. Op één lijn keuvelen we verder en nemen afscheid waarin ik eindig met ; en je weet het hé rustig diep naar je buik ademen, voelen, rustig uitademen en weer voelen. Daarna stap voor stap doen wat je wilt doen.
Want daar zit gelijk de angel, we “moeten” echt niet alles, we willen het! Je bent nl VROUW!
Er zijn echt mensen die heeeeel veeeeel geld betalen voor een veel te lange cursus “Mindfulness”, omdat ze zo wanhopig zijn en letterlijk hopen dat de ander met het tovermiddel komt. (ik geef het ook hoor, dat dan weer wel, maar niet in 10 x voor een fors bedrag). Lieve VROUW, adem in, adem uit…voel jezelf een kurkje op een stromende rivier…..en zie…alle gedachten kabbelen weg, je volgt alleen nog je ademhaling….je hersenen kunnen maar 1 gedachte tegelijk denken…..”Ik adem in en uit”…..dat is mindfulness dames, meer is het niet. De kracht van herhaling is belangrijk, dat wel. Word bewust van jezelf in het huidige moment. Adem en voel, voel je billen op de stoel, voel…zie wat je doet, blijf er met je aandacht bij en alle stress gedachten zullen verdwijnen… (doe dit ieder bewust moment en je hebt geen lange cursus meer nodig!) Lieve groet, Hellen
p.s. lees MAN i.p.v.eyes on stars feet on the ground VROUW als je man bent 😉

Oude Jassen uit!

Heb jij zaken los te laten? Vastgeroeste overtuigingen, die eigenlijk niet meer zijn dan gedachten die je ooit in je leven hebt vastgezet. Heb je fysieke klachten die na medisch onderzocht te zijn, blijven sluimeren?
Heb je twijfels of angsten waar je nu wel eens van verlost wil worden? Overweeg dan een “jassentechniek” sessie. Sinds afgelopen december ben ik erkend therapeut geworden op het gebied van loslaten…. Loslaten betekent niet goedkeuren, loslaten betekent dat je er bewust van bent, het kan accepteren om het daarna los te laten zodat het je niet meer blokkeert. Oude ballast mag je wegdoen, net als het legen van je vuilnisbak. Wil je meer weten over wat Jassentechniek is en wat het voor je kan betekenen neem dan een kijkje op de website van de bedenker waar ik ben opgeleid. (Jassentechniek.nl) . Trek die oude jassen uit in 2015! Voor vragen neem gerust contact met me op! info@innerzicht.nl
foto (3)