Verandering!

Verandering, was de rode draad afgelopen weken…. Soms heb je het gevoel dat juist alles stil staat, op slot zit, maar nu lijkt de energie in beweging. Hier gingen de gesprekken in de praktijk vooral over. De één wilde betere communicatie met de omgeving, heeft moeite zich uit te drukken en wil dat veranderen. De ander komt er na 36 jaar werken voor dezelfde baas achter dat hij een beetje opgebrand is, hoe moet hij dit veranderen, iemand die zakelijk een grote stap gaat maken en daar zijn weg in moet vinden en o.a. een scheiding, wat ook de nodige verandering brengt. Gesprekken gaan natuurlijk altijd over verandering, maar toch, het lijkt in de lucht te hangen. Ik heb ‘t trouwens niet over de gedwongen verandering die mensen voor de kiezen krijgen, die waren er natuurlijk ook, een lelijke diagnose, een moeder die haar kind verliest door zelfmoord, ziekte en verlies van wat dan ook… ga er maar aanstaan, gedwongen verandering, dat wat niemand wil.

Ik blijf nu bij de “vrije keus” verandering, durf je nieuwe stappen te zetten als dat van binnen leeft, durf je los te komen van het meedogenloze oordeel van anderen, zelfvertrouwen en wat gebeurt er als je dan verandering wil aanbrengen in je leven? Vragen die behoorlijk bezig houden.  Waar we vaak ook geen antwoord op krijgen omdat ze in de toekomst liggen. Waarom doe ik wat ik doe en voelt dat nog oké? Heel gezond om daar dus af en toe eens op te kauwen. Er is altijd een rode draad in iemands leven en de kunst is om deze te ontrafelen, een soort “must do”  om niet stil te blijven staan. Groei is leven toch 😉  Als je ervoor weg loopt dan trek je die rode draad juist strakker, als je hem kapot trekt ontspruit er weer een nieuwe met nog meer touwen,  maar als je hem ontrafelt krijg je er zelfinzicht voor terug en kun je nieuwe keuzes maken… (ben je er nog?) Verandering dus.

Ook mijn leven ontkomt niet aan verandering, die draad  trekt al een tijd op alle gebieden. Ik ontrafel me suf… vroeger liep ik er voor weg, tegenwoordig durf ik te ontrafelen… Het begint met interne stemmetjes die laten weten dat je eigenlijk wel dit of dat zou willen doen, maar de andere stemmen houden je dan weer op je plek (angst), al jaren vind ik bijvoorbeeld mijn werk best eenzaam, ik wil het niet missen, haal er heel veel voldoening uit, maar ik ben wel veel thuis en alleen in mijn gedachten, ik mis soms collega’s! En ben daarin niet de enige zzp-er. Collega’s geven een andere dynamiek. Ik ontrafel al een tijdje, wat wilde ik vroeger nog meer, ik wilde bij de recherche, maar die schiet ik gelijk in mijn hoofd weer af. (vast te oud, en geen politie achtergrond)  Werk graag met en voor mensen en vaak schoot 112 ook door mijn hoofd,…om lang verhaal korter te maken, ik zit al sinds november in de procedure en het ziet er goed uit, als alles in deze lijn doorgaat dan zit ik over een paar maanden, parttime bij 112 voor de  politie in Driebergen. Makkelijk te combineren, weekend, dag, avond of nachtdiensten, mijn klanten merken er niets van en nieuwe klanten krijgen altijd plek. Ik word er blij van, ik word weer onderdeel van iets groters, krijg collega’s er gratis bij. Als ik naar mijn andere stemmetje had geluisterd had ik die sollicitatie in november nooit gestuurd, had ik de gesprekken en assessments niet gehad, wist ik niet dat ik van de 90, bij de 30 genodigden zat, dat er na gesprekken nog 12 over waren (tot nu toe) en dat ik er nog steeds bij zit. Had ik naar mijn angst geluisterd (welnee die gaan mij toch niet aannemen) dan had ik dit niet meegemaakt en dat is al zo waardevol. Dat ontrafelen heeft zin mensen, en met het aangaan en de moed hebben te luisteren naar je innerlijke stem, nieuwe stappen te zetten, bepaal je zelf weer de koers van de verandering in je leven.

Hellen

http://www.innerzicht.nl

Over signalen gesproken, daar lag ik ineens… op de eerste hulp

Soms moet je even met je neus op de feiten worden gegooid om weer beter naar jezelf (lichaam) te luisteren.  Zo lag ik gisteravond (dinsdag) om 22.30 op de eerste hulp in Utrecht… wat eraan vooraf ging waren dagen met een overslaand hartritme (signalen), ik liep door, zuchtte het weg, verzon allemaal excuusjes in mijn hoofd, is niks joh, vooral niet naar de dokter…. Tot ik een klant aan de lijn had (geen toeval ;-)) we waren in gesprek en toen dat klaar was zei ik “mag ik jou iets vragen, ik heb al dagen hartkloppingen die ik wegzucht, maar nu gaat het ook nog pijn doen, wat zou jij doen”? Klant, Internist van beroep, zei: onmiddellijk serieus nemen, naar de eerste hulp, niet morgen maar nu! Ik werd zelfs aangemeld, zo lief. Ik stapte in mijn auto en reed naar Utrecht, kreeg er spontaan nog meer zenuwen van, maar ik ging. Lang verhaal kort… veel te hoge bloeddruk maar mijn hart was oké.

Ik lag in mijn eentje, moest wachten op uitslagen van hart/long foto, bloed, hartfilmpje, en moest blijven liggen omdat ik aan draadjes vastlag voor de monitor, zo kon ik dus anderhalf uur nadenken over hoe dat nou zoal bij mensen werkt. Die dag sprak ik met een klant die burn-out-achtige klachten heeft en 2 dagen minder is gaan werken (voor mij staat een burn-out voor heel lang dingen doen die je niet fijn vindt of teveel voor je zijn, over je eigen grenzen gaan, x op x). De worsteling is groot om toe te geven aan wat je voelt, maar uiteindelijk gaat je lichaam dwars liggen en uit zich dan in fysieke klachten. De signalen voordat de klachten komen zijn er echt geweest, van binnen voeren we die gesprekken met onszelf echt wel, maar die zijn anders dan die we naar buiten toe uitspreken of doen. En daar zit ook het probleem. Van binnen horen we van onszelf de waarheid die bij ons past, de stemmetjes die zeggen of iets wel of niet handig is, die ons laten weten dat we moe zijn, dat we ergens nee of juist ja tegen moeten zeggen, die stemmen, die zijn juist zo mega belangrijk voor ons lichaam. Maar wat doen we vooral, we doen het tegenovergestelde in de buitenwereld. Ik voelde dondersgoed dat ik niet goed bezig was, ik weet heel goed wat ik zou willen of moeten veranderen, maar in de buitenwereld stap ik dapper verder met mijn kop in het zand. Mensen vinden mij heel relaxed, zo rustig, rustgevend zelfs, maar van binnen ben ik dat echt niet hoor. Wel als ik aan het werk ben, maar zeer zeker niet in mijn eigen binnenwereld. Ik kan en weet wel hoe het moet, dat voordeel kan ik dan snel inzetten, maar ook ik ga tegen die stem in. Mijn lichaam zegt dus iets anders dan dat ik  in de buitenwereld laat zien.  De burn-out mevrouw is nu minder uren aan het werk, maar voelt zich ook schuldig, wil niet als een watje te boek staan, wil zich niet aanstellen, geen oordeel van een ander hebben, maar thuis zit ze met tintelende handen, moe, algeheel ellendig. Van binnen voelt ze dat het misschien beter is om even helemaal los te zijn van haar werk, en toch gedraagt ze zich anders, ze gaat door. Rare wezens wij mensen ….

Mijn probleem zit niet bij mijn werk gelukkig, het zit in mij, ik weet wat het is…ik ga er natuurlijk mee aan de slag, zorg dat die bloeddruk naar beneden raast zodat ik binnen 2 weken weer van een pilletje af ben. Deze eerste hulp ervaring bracht mij weer een mooi inzicht en ook de vraag waarom het zo moeilijk blijft om je werkelijke waarheid uit te spreken en ernaar te handelen. Denk als de mens dat kan, de zorgkosten een stuk naar beneden kunnen. De les…. Luister naar de signalen van je lichaam, ze proberen je iets duidelijk te maken, ontrafel het en breng een verandering tot stand, vindt je lichaam fijn en jij uiteindelijk ook..…

Hellen

Wat is waar en waarom dan wel…

Mooie vraag hé… “wat is waar”…zo heb ik er nog één, “wat doe ik hier eigenlijk”. Het zal wel komen door de deuren die weer dicht zijn, de bladeren die vallen of de wintertijd, het mijmeren is weer begonnen 🙂

Ik vroeg een vriendin of ze zich ook wel eens afvroeg waarom ze hier eigenlijk was en aan haar gezicht zag ik duidelijk, ‘oh jee, daar gaan we, Hellen in een diepgaande bui’ 🙂 Ze had gelijk, maar een echt antwoord bleef uit. Ik vroeg het mijn gezinsleden……ook die dachten dat ik regelrecht een depressie in was gevlogen en liepen zuchtend weg. Het zijn geen sexy onderwerpen, ik weet het, maar de vragen spelen wel.

Later sprak ik een vriend, hij zit bij de politie, maakt veel mee, stelt zichzelf vaak de vraag “waar gaat DIT over”… en komt thuis na een heftige dienst met veel bloed, ellende en treurigheid en krijgt de vraag; Hoe was je dienst? Hij antwoordt dan vaak “oh prima”. Maar stelt zichzelf de vraag “waarom doe ik dit” en “waar gaat DIT allemaal over”…

Het grappige is, dat als je de vraag neerlegt, we het overal over hebben behalve over de vraag.  Ja eh, gewoon, je bent er toch, of…je moet het leuk maken voor jezelf of.. leren van jezelf te houden… duh..ik krijg daar dan toch kriebels van, hoezo moet ik speciaal op aarde zijn om dit te doen? Daarnaast gaat het om waarheden die persoonlijk zijn natuurlijk, dus daar kan ik niet echt geïrriteerd op reageren. Het bevredigende antwoord blijft uit… Ik zet mijn gedachtegang even voor je op een rij.  (als je niet bent afgehaakt inmiddels)

We worden geboren, kun je zelf niets aan doen. Dan hangt het er vanaf waar je wieg staat, ook daar, heb je geen invloed op, je gaat wel/niet naar school, pubertijd, ervaringen op veel gebieden (of niet), je moet, moet, moet van alles en als het lukt maak je zelf ook weer een wezentje wat geboren wordt. En dit alles met de op dat moment zijnde liefde van je leven. Dan moet je (jullie) geld verdienen, dat is namelijk om te overleven omdat mensen hebben bedacht dat alles geld moet kosten, soms hebben er ook nog mensen bedacht dat er een boze straffende god is die bepaalt of je in de hemel of de hel komt, je komt dus nog strakker in je overleving te zitten als dat je raakt, dan heb je nog te maken met regels van anderen, opgelegde normen en waarden, schaamte, schuld, kritiek van anderen en af en toe een dag vrij uit de ratelende tredmolen (om je misschien wel vol te zuipen omdat je dit even een ander gevoel geeft. Oké dit klinkt allemaal wat kort door de bocht, je bent geen hamster, maar ik kan nog steeds niet vinden waarom IK/JIJ, hier nu speciaal bent? We hebben namelijk ook allemaal nog eens een andere kijk op zaken en een andere waarheid. (daar ontstaan dan weer ruzie’s, onmin of oorlogen uit etc) … volg je de mijmeringen nog? En, om het nog ingewikkelder te maken, ik geloof in de ziel…naast ons lichaam dus, deze ziel is eeuwig, en heeft herinneringen…. is er ook niet voor niets bij hier op deze aarde.. maar ja….waarom?

En! …… hoe was jou weekend? 😉

 

Hellen

 

Op reis met jezelf…

Tafelberg-Kaapstad Geen idee wat ik nu als titel boven deze blog moest zetten, kan er vele bedenken maar geen enkele dekt de lading. Heb net 13 dagen Zuid-Afrika achter de rug, 13 dagen met grote koffer en kleine rugzak ging ik op pad, in 2010 was ik er ook geweest, niet alleen, en  zoveel gewerkt dat ik de tafelberg zelfs had gemist….! (Om erop te gaan dus). Het land bleef trekken, ik vond het magisch, ontdekte niet alleen een klein stukje Afrika, maar kwam toen ook al een deel van mijzelf tegen dat ik nog niet kende. 8 jaar later, nu dus, de kans om weer te gaan en ik greep hem met alles wat ik had aan. Ik had dit keer een ander doel, ik wilde bij mijzelf op de koffie, mijzelf tegenkomen en even weg uit de dagelijkse setting. Dat is gelukt, ik ben mezelf tegengekomen, ik heb genoten van het magische land, mooie lokale mensen, mooie gesprekken en het vloog voorbij. Nu zit ik hier, achter mijn laptop te bedenken wat ik kan delen waar jullie ook nog iets aan zouden kunnen hebben. Het mijzelf tegenkomen is iets te persoonlijk om te delen, maar wat ik je zeker mee wil geven is dat het heel verhelderend kan zijn om uit je eigen omgeving te stappen en met jezelf eens een bak koffie te drinken, in verbinding te komen met je eigen gedachten en gevoel, waar sta je nu in je leven, waar ben je naar op weg, is er bijsturing nodig en volg je nog je eigen weg of vooral de weg van anderen? Wat doe je met de angst voor veranderingen, waarom denk je dat jij verantwoordelijk bent voor alles en iedereen om je heen? Is je eigen geluk zoeken egoïstisch, ben je raar als je niet met de meute mee wil lopen? Het leverde interessante antwoorden op, van soms zeker weten wat ik wilde, met de daarbij behorende kracht tot uren huilend op een bankje zitten omdat ik me zo eenzaam voelde, medelijden met mezelf omdat ik vast raar ben en omdat niemand me snapt, dus het zal wel aan mij liggen, en toch was het zeer de moeite waard. Ik denk dat het oprecht heel gezond is om dit te doen, alleen…alleen in een totaal andere omgeving. De grootste uitdaging is dan wel om alles wat je met jezelf hebt besproken ook een plek te geven, niet weer mee met de meute omdat het zo zou horen.  Die uitdaging ga ik natuurlijk aan, ik ben bijgetankt en kijk er naar uit echte gesprekken met mensen te voeren, blinde vlekken zichtbaar te maken, zelfvertrouwen terug geven waar ieder mens recht op heeft. Ik ben zelf weer een ervaring rijker die ik iedereen gun 😉

 

Mijmeringen aan zee….

Al weken voel ik dan ik naar zee wil, al weken stel ik het uit… Ik heb iets met water, geen idee waarom, water, vooral de zee dus, doet iets met mij. Het geeft rust, maar vooral de ruimte om in mijzelf te keren, te dagdromen, te mijmeren. Niemand die je stoort als je met je kont op t natte zand zit, hooguit een overenthousiaste hond die even nieuwsgierig hallo komt zeggen. Als ik in die staat verkeer krijg ik wonderlijke inzichten, beelden en aha momenten. Ik begrijp mijzelf weer, ik leef, geniet, en soms zie ik, vanuit mijn perspectief, het heel groot, moeilijk uit te leggen, alsof je ineens door hebt hoe alles werkt….

Ik vroeg me af waarom “ik” mijzelf in de weg stond als ik voelde dat ik naar de zee wilde en het dus niet deed? Wat is dat dan? In mijn werk breng ik mensen juist weer terug naar het vertrouwen vooral naar jezelf te luisteren, dat daar je antwoorden liggen, dat je meer jezelf als wegwijzer mag gebruiken, de regie weer pakken over je leven. Kijk mij nou… ik voel van alles en laat mijn hoofd toch de spelbreker zijn hierin.

Mijmerend aan zee, alleen het geluid van de golven, de rest sloot ik uit, alsof je met je ogen open in een heerlijke meditatie zit, zat ik daar dus gister, het verliep als volgt;

Als ik mijn gedachten (zelfspraak, angst, schuld, onzekerheid, denken voor anderen etc) de overhand laat nemen kom ik nooit waar ik heen wil… Ik heb mijn hoofd ook nodig natuurlijk, mijn intelligentie, mijn analytische vermogen, mijn planning etc… mijn hoofd is dus verdomde handig. Maar als dat hoofd zich met mijn gevoel gaat bemoeien dan gaat het dus mis. Het blokkeert vanuit de emotie… Iedereen heeft emoties, de basis emotie is angst…, vanuit die persoonlijke angst (de inhoud is bij ieder mens anders) ontstaan de emoties die we beter kennen, verdriet, woede, boosheid, paniek tot aan lichamelijke klachten die ons op onze plek houden… Maar de basis is hoe dan ook angst! (ook al denken we nergens bang voor te zijn). Mijn gedachten worden dus geregeerd vanuit oude patronen en de angst om dingen anders te doen dan ik gewend of geleerd heb of zoals men vindt dat het hoort. (lees hier meer over in de blog hiervoor). Je ervaringen uit het verleden dus.. gisteren is ook je verleden 😉 Daarnaast is het de angst omdat je de toekomst niet kent, je weet wat je hebt en niet wat je krijgt als je dingen anders gaat doen. Angst blijft rustig slapen in zijn vertrouwde patronen van alledag. Als dan je gevoel de overhand gaat nemen, (mijmeren helpt dicht bij je gevoel te zijn), wordt je angst wakker, het is de agressieve waakhond die niets of niemand binnenlaat. En dan ben je aangekomen bij het gevecht tussen gevoel en verstand. Angst versus gevoel, en mijn vraag was dus…. wat is de goede weg, de weg van angst (alles bij het oude) of de weg van het niet zichtbare gevoel?  Ik denk dat ik controle heb over mijn leven, maar er vinden ook dingen plaats die ik van te voren nooit had kunnen bedenken. Ik was niet iets van plan en toch gebeurde het. Ik was niet betrokken bij het ontstaan van nieuwe situaties en toch was het er. Ik zei iets wat ik niet gepland had te zeggen en toch zorgde dat er weer voor dat dingen in beweging kwamen. Niet vooropgezet, niet vanuit mijn hoofd, maar vanuit mijn hart. Conclusie heel kort door de bocht, als er dingen moeten gebeuren, gebeurt het kennelijk toch! (Volg je mijn mijmeringen nog?;-) Ik zie ineens een weg voor me, een rechte weg, ik kan het einde niet zien, wat ik wel kan zien zijn zijwegen, en die zijwegen komen uiteindelijk allemaal weer op de rechte weg uit, je kan dus een omweg nemen maar uiteindelijk moet je weer terug naar de weg die bij jou hoort. Je kunt met je controle dus nooit dingen die zo moeten zijn, ontlopen. Ik denk dat hier “controle” dus de mogelijkheid krijgt om zogenaamd zelf te beslissen, je grijpt in….(denk je).

Ik zag ook dat als je rustig dicht bij je gevoel blijft, de rechte weg, zichzelf in alle rust ontvouwt, dat wat de bedoeling is, kan zich rustig laten zien. Je spreekt bijvoorbeeld onbewust dingen uit die kennelijk gezegd moeten worden, zonder dat je het bedacht had, het gebeurt gewoon. Maar als de controle aan de macht is, heb je geen mogelijkheid om iets te zien of te voelen, kan zelfs tot totale verwarring leiden. Dan praat of handel je weer vanuit angst. De kunst is dus om te vertrouwen op het hier en nu. Om toch die waakhond eens tot rust te manen, lekker eten geven, ontdoen van zijn zware kettingen, een lief huis voor hem te zoeken waar hij vooral liefde en aandacht krijgt, want dat is wat hij nodig heeft. (wij allemaal trouwens nodig hebben). Ik prees me weer gelukkig met de mogelijkheid om diep te voelen, mijn gevoel als wegwijzer te gebruiken en mijn waakhond vrijaf te geven. Zijn daarmee alle problemen dan de wereld uit? Nee, dat zeker niet, maar we hoeven niet meer zo te vechten tegen wat er ook is, je diepste gevoel…..

Ineens begreep ik ook waarom ik het bezoekje aan de zee zo lang had uitgesteld….mijn waakhond lag ervoor :-), ik heb hem inmiddels vrij gelaten….

Hellen

http://www.innerzicht.nl

 

 

Loslaten!

Na een oproepje op Instagram (hellen_kabel) met de vraag “Wat wil jij loslaten” , en de afgelopen periode meerdere mensen gesproken te hebben over dit thema werd het weer tijd voor een blog.

Wat wilde men o.a. loslaten; een ouder (dementie), cocaïne gebruik, burn-out, drank misbruik, kind (er ging er één uit huis), en een intense liefde die ineens was gestopt.

Ga er maar aanstaan…., maar het goede nieuws is dat het kan als je de diepere laag van niet kunnen loslaten snapt. Dat ga ik je proberen uit te leggen, het maakt ’t niet minder moeilijk of minder pijnlijk, maar je bent er misschien een stuk sneller doorheen dan je gewend bent.

Het eerste wat opvalt, dat we het onderwerp benoemen, zie hierboven, en dat is gelijk de eerste valkuil. Het gaat namelijk niet om die dingen of mensen, we willen graag van het gevoel af wat het ons geeft als het er niet meer is.

Pijn….. het is vreselijk pijnlijk, een verscheurd gevoel in je lijf, zelfs misselijkheid komt voor, het voelt als een knoop in je maag, het is wat de hele dag door je hoofd gaat, het leid je af van werk en gezin, de pijn is de boosdoener, die willen we niet meer, dat willen we loslaten.

Waar komt die pijn vandaan? De persoon of ’t middel dat je niet los kan laten gaf je een gevoel…het tegenover gestelde gevoel van pijn. Als je pijn hebt en je duikt diep in je verslaving voel je iets anders dan de schreeuwende pijn, het lijkt dus de oplossing want je voelt je goed.

In de liefde gaat het ook om het gevoel maar is iets ingewikkelder, de liefde gaf je vleugels, er was iemand die om je gaf, je prettig vond, om je heen wilde hebben, erkende en zelfs nog meer…..laten we eerlijk zijn, wie wil dat niet. Het gevoel van een magnetisch trektouw tussen jou en de ander, hoe bijzonder magisch en intens is dat? Heel erg, tot één van de twee stopt. De ander blijft in verscheurde pijn, en onwetendheid van wat er is gebeurd achter en dan begint de strijd van het loslaten. Als je aan iemand gaat vastklampen komt het nooit meer goed, is beklemmend en dat wil niemand. Het laat je zien waar jouw lege plekken zitten, waar jij nog niet genoeg op jezelf vertrouwt, waar jij onverwerkte stukken hebt liggen, loslaten van pijn gaat dus over jezelf….. Als een vriendin met liefdesverdriet zit dan zeg je heel snel; Nou zeg, je wil toch geen kerel die kennelijk niet bij jou wil zijn? Laat t los, je bent meer waard dan dat, loop niet als een hondje achter hem aan, hij wil niet!! Allemaal waar, maar niet als je in diepe pijn zit. Het is de angst die grip krijgt, afwijzing, alleen zijn, niet goed genoeg zijn, liefde missen etc. …..

Je kunt twee dingen doen, de fles pakken en verdoven of kijken wat je echt mist…. Loslaten gaat dus over angst. Angst dat je kind, dat uit huis gaat, iets overkomt omdat jij er niet bij bent, angst dat er nooit meer iemand van je gaat houden, angst dat je niet goed genoeg bent, dat je alleen bent etc..

Heftig, dus  kijk waar dit gevoel van gemis je werkelijk aanraakt, welke overtuigingen er zitten die waarschijnlijk helemaal niet waar zijn, pas dan kun je ook gaan loslaten. Dan besef je ook dat je alleen maar mensen en dingen wilt die ECHT zijn, die de verbinding met je willen omdat het wederzijds is, niet afhankelijkheid, maar wederzijdse verbinding.

Loslaten is makkelijker gezegd dan gedaan, maar hoe eerder het inzicht, hoe eerder je de draad weer kunt oppakken….. ik wens iedereen die in de loslaatfase zit mooie inzichten en veel sterkte… Komt goed!

Hellen

http://www.innerzicht .nl

Is het waar dat zwijgen beter is dan uitspreken?

De laatste weken staan de meeste gesprekken die ik voer in het teken van communiceren.. niet alleen in de praktijk, maar het valt me ook in mijn eigen leven op dat mensen soms liever afhaken dan het gesprek aan gaan. Raar vind ik dat, oprecht raar…. Nu ben ik misschien geboren met een gen dat niet bang is om alles bespreekbaar te maken, inclusief mijn eigen gevoelens, maar als ik er dieper induik dan kan ik niet anders dan tot de conclusie komen dat het om (persoonlijke) angst gaat. Ik pik er een paar voor je uit.

Angst je baan te verliezen als je ergens tegenin gaat, die kom ik hier geregeld tegen. Je weet dat er zaken niet kloppen, soms zelfs met een heel team, en niemand durft er iets van te zeggen. Meestal als ik er naar vraag is het van ; ja, je kent dat wel er is hier een enorme hiërarchie, je gaat niet een stapje hoger met je verhaal. Maar als je dieper gaat is iedereen in het team bang om zijn/haar baan te verliezen. En waar zit die angst? Inderdaad, in jezelf, als je met elkaar zaken aan de orde wil stellen is er niets aan de hand, als je met goede argumenten komt, geen persoonlijke emoties meeneemt, is er niemand die niet naar jullie of je wil luisteren. Om een eerlijke mening is nog nooit iemand ontslagen en zo wel, dan wil je niet voor dit bedrijf werken toch? Vaak is het persoonlijke angst die maakt dat je niet spreekt.

Angst iemand pijn te doen, die komt veel voor, en is ook mooi natuurlijk, maar de vraag is of het waar is? Als je eerlijk bent, dan kan dat voor de ander heel hard zijn of pijnlijk, maar je gooit wel iets open, je hoeft niet voor een ander te denken, je kunt namelijk niet weten wat een ander denkt of voelt. Dus ook hier geldt, vanuit je eigen hart spreken is belangrijk en een ander leert daar ook weer van, of had het allang door maar wachtte nog steeds op de bevestiging. Je doet mensen juist pijn als je ineens stil blijft, weg loopt, niets meer deelt. Een ander is echt niet gek J Dus ook hier kun je vanaf vandaag mee stoppen. Spreek uit….

Angst voor het onbekende, je durft niet te delen omdat je zelf nog niet weet wat het gaat brengen als je het wel deelt. Je voelt dus van alles van binnen, maar spreekt het niet uit. Gewoonweg bang voor de consequenties die je nog niet kunt overzien. Twijfel aan je eigen gevoelens, bang voor afwijzing, angst om alleen te zijn in je gevoel. Angst dat als je dingen toelaat je het helemaal niet aankan. Angst, angst en nog eens angst. Maar angst is een signaal, het is niet de bedoeling dat angst je klein houdt, als je voelt dat je iets moet doen of iets wil zeggen doe het dan!! Alleen jij staat tussen jezelf en iets nieuws. Je creëert je eigen gevangenis, je kunt er echt niemand anders verantwoordelijk voor stellen. Laten we proberen vanaf vandaag angst eens los te laten, wat kan er nu werkelijk gebeuren? Vraag het jezelf steeds af…. Is het WAAR wat ik denk? Is het 100% waar? Weet ik dat zeker of denk ik dat alleen? En zo kun je stap voor stap al je excuses overboord gooien en langzaam eerlijk gaan uitspreken wat je vindt of voelt. En geloof mij…. het is een bevrijding als je van jezelf eerlijk mag uitspreken, je hebt alleen iets meer vertrouwen nodig om het te doen. Fijne dag nog 🙂

Hellen Kabel

http://www.innerzicht.nl

Stel je toch eens voor……

Filosoferen…ik hou ervan! Misschien is ’t een gen waar je mee wordt geboren, ik weet het niet, maar je kan mij weken opsluiten om na te denken, te voelen, te diepzielduiken. Of gewoon avonden lang met gelijkgestemden filosoferen over het leven, heerlijk lijkt me dat. Het is misschien raar voor de één, misschien herkenbaar voor de ander.

Ik gooide net na mijn 1e afspraak de deur open omdat de zon heerlijk mijn kamer inscheen. Pakte mijn koffie … ging zitten met mijn kop in de zon, ogen dicht en dan….ja, dan ga ik los, Hellen zittend in haar eentje, ik hoorde alleen de vogels in de tuin, …en ineens bedacht ik… Stel je toch eens voor………

Dat het leven anders in elkaar zit dan we denken of doen. Dat hoe we ons gedragen ooit is opgedragen door mensen die bang waren dat iedereen gebruik maakte van zijn eigen intuïtie, denken en gevoel. Dat regels er niet altijd zijn om je te helpen maar om je klein of gevangen te houden. Dat wij ons slaapwandelend iedere dag voortbewegen, we doen wat we doen omdat het zo hoort, omdat het is afgesproken, omdat we ons moeten schikken in de regels om ons heen. Dat we vooral slaapwandelen omdat als we echt wakker zijn we alleen maar schuld, pijn of teleurstelling voelen. Dat we erachter komen dat we niet willen doen wat we nu doen of niet willen zijn waar we nu zijn. Dat geld en spullen ons in slaap moeten houden, dat het de kettingen zijn waar we onszelf aan hebben vastgelegd. Dat als we echt wakker zijn, we zien hoe we in de maling worden genomen, hoe we bestolen worden, hoe een groep mensen in de wereld profiteren van andermans ellende.  Dat we erachter komen dat alles wat we te zien en te horen krijgen over de wereld in de media helemaal niet klopt, zwaar manipulatief is. Kijk naar religie, je moet wel op een vooraf bepaald pad lopen anders straft God je, regels op schrift die geïnterpreteerd worden door wat we moeten geloven wijze mannen. Dat anders zijn, een poging van de ziel is om uit te breken, uitbreken uit situatief waarvan je voelt dat ze niet oké zijn…. Dat eenzaamheid niet eens bestaat, dat er alleen maar onvoorwaardelijke liefde regeert, dat we geen boekjes nodig hebben om uit ongelukkige gevoelens te ontsnappen. Dat iedereen een plek heeft in de wereld, dat angst alleen maar een signaal is om uit te kijken en niet meer wordt ervaren om jezelf op je plek te houden.

Stel je voor dat we kunnen leven in een wereld waar de mens alleen maar doet waar ie blij van wordt, waar geen jaloezie is, geen oordelen zijn, geen regels over hoe we ons moeten voelen, over hoe we ons moeten gedragen. Stel je voor dat alle woede van mensen verdwijnt als ze weer gewoon mogen zijn wie ze zijn, dan hoeft er namelijk niks opgekropt te worden en is er geen woede meer. Stel je voor dat daardoor kinderen niet meer liefdeloos opgroeien, dat er geen vluchtelingen meer zijn, dat er geen macht meer wordt misbruikt, dat we niet afhankelijk zijn van een paar ego’s en narcisten die de wereld regeren…. Stel je gewoon eens voor….laat af en toe je gedachten eens lekker “flowen”, wat er ook in je op komt, hoe gek ook, oordeel er niet over, laat lekker gaan……. Laat al die gedachten eens heerlijk stromen…..

Ik wens je een fijne koffiebreak toe, en hoop ook dat het zonnetje bij jou schijnt …

 

Hellen

http://www.innerzicht.nlhttp://www.instagram.com/hellen_kabel (voor dagelijkse korte schrijfsels)

De sleutel voor 2018…

Terugkijkend kan ik concluderen dat 2017, zeker het laatste half jaar, een pittige klus was. Niet alleen voor mijzelf, maar voor veel mensen om me heen, zowel privé als binnen mijn klantenkring. Het was vaak “even slikken en weer doorgaan”, want je moet wel. Als ’t voor jou niet zo is, dan kun je stoppen met lezen, dan schrijf ik deze blog gelukkig niet voor jou 😉

Relaties, leegte, verlangens en afscheid, waren wel de woorden die het meest voorkwamen en daar ben ik eens goed op gaan broeden. Persoonlijke leegte, niet durven uitspreken wat je werkelijk voelt en blijven doorlopen omdat verandering zo verdomde eng is. Angst voor het onbekende, mensen pijn doen, de toekomst, geld, huizen, alleen achterblijven, kinderen of bedrijven hebben, waren de grootste kettingen die angst op zijn plek hielden. Terwijl verandering, verlangen, passie, gezien, gehoord en erkend worden, vrijheid en willen delen in gelijkwaardigheid aan de deur bleven kloppen. Een borrelende vulkaan die we zo goed mogelijk onder controle bleven houden. Zo kan ik wat ik zag het beste omschrijven.

 

Waarom doen we niet gewoon wat we graag willen of voelen?

Op weg naar volwassenheid is onbewust onze “natuurlijke kracht”, ons bestaansrecht misschien wel uit handen gegeven, we misten het vertrouwen dat we oké waren door welke ervaringen dan ook. Op deze manier hoopten we op goedkeuring, erkenning, op liefde, gezien en gehoord worden, op respect, maar vooral op veiligheid, geborgenheid en liefde. We hebben ons aangepast. En deep down was er altijd weer die stem die zei; Hallo….kom eens terug, ik mis je! (de stem van je gevoel die we inmiddels goed kunnen negeren.) We hebben vanuit het verleden al heel snel geleerd dat voelen niet de fijnste weg kon zijn, voelen kan namelijk ook pijn doen en pijn wil je niet voelen omdat het ons ook laat zien wat we missen. Dus stopten we het gevoel wat pijnlijk was weg. We liepen zo weg bij wie we waren. Eigenlijk om te overleven dacht je, je deed het om jezelf te helpen onbewust. Je hoofd nam over en je maakte keuzes die minder pijnlijk leken. Alles opgelost, ik voel geen pijn en leef mijn leven volgens de regels van anderen of volgens de regels van mijn interne overlever. Er zijn mensen die daardoor juist alleen maar op zoek gaan naar geluksmomenten zonder werkelijk de verbinding met t gevoel meer aan te gaan. (seks, drugs, alcohol, snelle bevrediging die we dan verwarren met geluk en echt voelen, het is tijdelijk en heeft steeds meer nodig om je goed te blijven voelen). Maar dat is weer een ander onderwerp anders wordt t te lang 😉

Tijd om wakker te worden in 2018 en de angst in de ogen te kijken.

Gevoel heeft een functie! Het praat tegen je, kan geen denkfouten maken, gevoel is puur en echt en….het is juist je persoonlijke TomTom! De meest succesvolle mensen handelen vanuit gevoel, t hoofd gebruiken ze heel wijs erbij. Gevoel brengt je naar je werkelijke Passie, naar je doel, naar je wensen,  je vervulling, blijdschap, liefde en geluk. Het brengt je naar je diepste verlangen……het brengt je naar echte verbindingen..

Zie de mens als een kreeft, de kreeft heeft een pantser, zonder pantser gaat ie dood. Veel mensen leven als een kreeft, vastgrijpend aan zogenaamde “veiligheden”, niet in staat om echt voor zichzelf te kiezen. Met de volgende vragen aan jezelf ben je al aardig op weg naar de sleutel, neem ze eens met jezelf door en kijk of het een verschuiving teweegbrengt. De sleutel voor 2018 zit in de deur van “Bewustzijn”!

Wat zijn de herinneringen uit je verleden die bepalend zijn voor je gedrag en houding van nu? Wat bescherm je nog steeds wat eigenlijk niet meer nodig is omdat je volwassen bent? (als je vader je sloeg als je een grote mond had, durf je dan nu jezelf nog wel uit te spreken? Ik denk het niet, maar je bent nu volwassen en men slaat je niet als je zegt wat er echt in je leeft, jij moet dat inzien, jij moet de keuze maken en je beseffen dat de volwassen jij zelfs als ze wel komen, klappen aan kan, jij bent niet meer het kind van toen). Zie je de wereld vanuit je angst of vanuit de volwassen jij die echt alles aankan 😉

Beetje lange blog, valt nog zoveel over te vertellen…. Wie weet de volgende x…

Heb je vragen stuur ze gerust naar info@innerzicht.nl

Hellen

 

De Liefde als trigger (best heftig in ’t Tinder tijdperk)

Ze komt nogal geïrriteerd binnen, ik vraag of ze koffie wil, en ze gooit terwijl ze knikt, haar tas in de hoek van mijn kamer. Oké, dacht ik…en trok denkbeeldig mijn fluwelen handschoenen aan 😉

Kom maar op, zeg ik met een knipoog, en ze steekt van wal….

“Ik heb sinds kort een lief zoals je weet.” Ik knik en drink rustig mijn koffie.  (Vorige sessie was ze helemaal hyper vanwege haar nieuwe Tinderman, laten we hem “Hij” noemen). “Nou… hij heeft een tijdje zijn best moeten doen voor ik erin mee ging. Ik vond t spannend, wilde heel graag maar geloofde niet dat hij serieus was, we hebben inmiddels gezoend, echt fantastisch, wat heerlijk om dat gevoel toe te laten! Gevoel van geborgenheid, warmte, maatjes zijn, alleen nu krijg ik het benauwd! Ben er veel mee bezig, gericht op contact, hem vaak willen zien of horen, samen dingen doen,  het liefst zit ik samen vast op een berg ofzo maar als ik dan minder van hem hoor, slaat mijn denken ineens op hol. “Zie je wel, hij moet me niet”, ik ben niet leuk en goed genoeg”, “hij vond het zoenen echt te slecht en durft t niet te zeggen”, “hij wil stoppen met t contact, ik ben veel te benauwend”, “doet dit vast met meer vrouwen tot hij de beste kiest en dat zal ik niet zijn”, “ik ben gewoon waardeloos, niet om van te houden”…grrrrrrrrrrrrrrrr gek word ik van mijzelf. En weet je wat het ergste is? Ik ga hem bellen en maak t zelf vast kapot, zo bang voor de pijn die volgt als hij me afwijst! Maar dan het kromme, diep van binnen klamp ik me weer vast aan iedere strohalm die er is, een berichtje, de beelden van ons samen in mijn gedachte etc.., dan ben ik weer als de dood om dit te verliezen! Ik maak alles kapot! Ik stoot af en trek aan, lijk wel een magneet, alles door elkaar” Wat gebeurt er met me?” Ze zucht heel diep, en ik zie haar wanhoop.

Ik pak pen en papier en begin te tekenen, ik teken een grote pop. Dit ben jij, zeg ik. Jij bent de 35 jarige vrouw van NU, in jou zitten ook alle opgebouwde “ jijen”. Jij bent de optelsom van 0 tot 35. In jou zitten je ervaringen, de heftige, ook mooie, de trauma’s en alles wat je bij die gebeurtenissen hebt gedacht en vastgezet (overtuigingen). Bij té pijnlijke ervaringen komen dan je natuurlijke beschermingsmechanismen in werking, zie dit als een persoonlijkheid die de rol van “overlever” op zich neemt. Deze rollen pak je omdat de ervaring te pijnlijk of te groot is qua emoties. Dus verdriet, verwaarlozing, eenzaamheid, angst, teleurstelling en ga zo maar door. Deze emoties zitten aan de ervaring vast en zijn vaak ook nog onbewust voor jezelf. Als je als kind geen verbinding had met bijv. je ouders, dan ga je je ongezien, eenzaam, verdrietig en waardeloos voelen, heel erg je best doen om wel in verbinding te komen met alle gevolgen van dien (vaak ook steeds teleurgesteld worden omdat de verbinding nooit komt). Tel daar de emoties die je voelde bij op. Dit ben jij! Deze zijn allemaal diep verstopt, denk je nooit aan, maar helaas bepaalt dit wel je gedrag in het dagelijks leven. Nu jij bent aangeraakt op “verbinding”, ben je regelrecht geraakt in je pijn. Dat is doodeng, je hebt het nooit geleerd en nooit echt gevoeld, je wordt als het ware opengereten op je oude stuk vol verdriet en pijn. Paniek dus, want je gelooft diep van binnen dat je niet veel waard bent, nooit goed genoeg om verbinding te krijgen dus gedraag je je nu door t kapot te maken. Je ervaring is nl je herkenning en je kan niet geloven dat dit echt is (bindingsangst). Daarentegen zit er ook een diepe eenzaamheid, een diep verlangen naar verbinding, naar liefde en omdat je dat NU voelt wil je daar met alle macht aan vastklampen (verlatingsangst). Je bent getriggerd op de oude pijn…en daarom reageer je zoals je reageert. Er is ook goed nieuws, je bent wakker geworden, meer bij jezelf gekomen anders kun je het niet voelen!  “Hoe los ik dat op!” smeekt ze bijna. HOE DAN!, de meest gestelde vraag hier in deze kamer.

Een tipje van de sluier, want dit is nogal een  proces waar je doorheen gaat. Korte versie dus:

Als je gaat uitwerken wat de ervaringen, de overtuigingen, de emoties zijn die er liggen, dan kun je ze op één lijn gaan zetten. Daarmee word je bewust van je gedrag, waar het vandaan komt, of je er nog gebruik van wil maken of dat je het wil gaan loskoppelen. Dit laatste is het meest gehoopte want dan staat dit gedrag je straks niet meer in de weg. Oude pijn brengt je oud gedrag, die nu niet meer van toepassing hoeft te zijn. Je mag van overleven naar leven!. Het is bewustwording van jezelf, van je hoofd naar je hart en dan ga je als vanzelf je gedrag aanpassen. Dus mocht je een claimer zijn, kijk dan naar jezelf en vraag je af waarom je dit doet. (angst voor verlies) Als je merkt dat je dingen kapot maakt uit angst voor de afwijzing, geef dat deel dan weer ruimte en werk eraan. Het komt dus neer op MOED hebben om naar jezelf te kijken en er dan mee aan de slag te gaan. Geef de ander niet de schuld, die fungeert vooral als spiegel 😊. Het doel? Je onvoorwaardelijk wel weer kunnen verbinden!

Wat betreft deze mevrouw hierboven, ze heeft de MOED eraan te werken, haar gedrag te snappen en bij te sturen. En de liefde….  “Hij” is nog niet gevlucht zover ik weet.

Hellen Kabel

Mocht je vragen hebben over deze kijk op gedrag,  stuur me gerust een mail: info@innerzicht.nl