Misschien is deze wel voor jou…

Er lopen inmiddels behoorlijk wat mensen vast. Jij niet? Mooi, dan kun je deze blog overslaan.

Dit gaat over gierende, ongeleide emoties, van diep verdriet tot weglopen richting verslavingen als drank, seks, pillen of juist jezelf terugtrekken in je veilige schulp. De confrontatie met jezelf, de heftige energieën. Je oude leventje On hold, intimiteit en aanraking is niet vanzelfsprekend meer. Doemscenario’s de hele dag via de media, zinloosheid op sociale media, onzekere toekomst want je weet het niet. Je hebt over veel dingen geen controle meer en waar je wel controle over hebt is soms behoorlijk ingewikkeld. Lijkt wel of alles nu omhoog komt, of je mega kwetsbaar wordt.

Waarschijnlijk ben ik voorbeelden vergeten, laat ’t me weten. Voor de buitenwereld zijn we stoer, gaan we met de stroom mee, maar misschien ben jij wel die persoon die een diepe eenzaamheid ervaart, eenzaam met je eigen gedachten, je ego, je hart en je groot houden naar je omgeving. Van binnen loop je vast en je hoeft me niet te geloven maar je bent echt niet alleen, of het je troost weet ik natuurlijk niet, maar wat ik je wil zeggen is dat je het voor jezelf best mag toegeven.

Blijf niet in alle eenzaamheid in je hoofd vechten tegen gevoelens die je nu ervaart, want hoe harder je vecht, hoe meer je vastloopt. Ik snap ook dat je niet wilt zeuren, je wil niet als zwak worden weggezet, maar om wie gaat dit nu? van wie mag je niet vertellen hoe je je voelt? Wie oordeelt over jou? Vaak kom je erachter dat dit “niet kunnen”, “niet mogen”, uit jezelf komt, en dat is onterecht. Jij hebt het recht, net als ieder ander om te voelen wat je voelt. Het is een recht! Het zou alleen verdomde jammer zijn als je erin verdrinkt! Daar ben je te dierbaar voor, dat verdien je niet. Laat, als je er zo bang voor bent, mensen er een oordeel over hebben, dat zijn dan zeker niet jouw mensen, liever kwijt dan rijk toch? En nee, niemand kan waar jij mee loopt voor je oplossen, er lopen geen ridders of toverfeeën rond die je gelukkig maken, geluk komt van binnen naar buiten, niet andersom. Je kunt hooguit het geluk vergroten met die ridders en toverfeeën, maar de basis zit in jou.

Misschien moet je even zoeken maar weet dat er mensen zijn die echt voor je verhaal open staan, ze zijn niet bang voor jouw weggestopte emoties en schaduwkanten. Iedereen worstelt wel eens met zijn gevoel en verstand, teveel nadenken over je probleem maakt het vaak ingewikkelder.

Ik wil je vragen, om te proberen te accepteren wat je voelt, het aan te horen van jezelf zoals jij ook naar je beste vrienden zou luisteren, mensen op te zoeken die je vertrouwt, geef je gevoel de ruimte, schrijf ’t ongecensureerd op, kijk er met liefde en compassie naar i.p.v. het te bestrijden.

Besluit alle zorgen en denkproblemen, eenzaamheid, verdriet of wat het ook is, weg te geven, geef het in gedachten weg, aan de aarde, de kosmos, maakt niet uit, geef het in gedachten even weg en bedenk daarbij dat je het nu niet hoeft op te lossen, niet hoeft te snappen of te weten, het is er en het mag nu weg. Door de ruimte die er nu ontstaat kun je weer even op adem komen, minder de zwaarte voelen. Misschien wel lachen om jezelf hoe ingewikkeld je het soms kan maken. Hoe dan ook het VOELT direct alsof je een zware boomstam van je nek hebt gehaald. Je krijgt weer lucht en ziet dat het licht is buiten. Je ziet het weer…je ademt weer en zet weer stapjes de betere kant op. Controle is een illusie weet je nog? Jij bent het waard, waard om hier te zijn en ik weet zeker dat je in alle onzekerheid je plekje weer gaat vinden zolang je het maar ruimte geeft en er een beetje lief voor bent….

Fijne dag!

Hellen

Niets is wat het lijkt!

De vraag die me bezig blijft houden is het grote verschil tussen onze binnen- en buitenwereld… Als je veel met mensen praat en vooral luistert en tussen de lijntjes leest dan kan ik vaststellen dat er twee werelden zijn. We leven natuurlijk ook in dualiteit, maar tijdens mijn werk mag de scheidingsmuur even weg, mag ik in de coulissen kijken, heb ik meer zicht dan het dagelijks publiek van deze persoon. Ik ontmoet daar onzekerheid, schaamte, twijfel, geheimen, onuitgesproken dromen, leegte, eenzaamheid, angst, verdriet en meer zaken die je als publiek niet te zien krijgt.

Het publiek (familie, vrienden, collega’s, bekenden en vreemden) hoort voornamelijk wat er allemaal goed gaat, soms dat iets zwaar is, succesvol druk, vakanties, en dan natuurlijk de uitzonderlijke schoolprestaties van de kids. En wat vooral in de mode is, is de zin “ik ben echt helemaal mijzelf” (gebleven) Ik gun het je natuurlijk, dat willen we allemaal, onszelf zijn!

Maar (is nee, ik weet het)… we hebben volgens mij allemaal een deel in ons, dat zich niet snel laat zien. Wat we vooral zelf niet willen laten zien, we willen namelijk niet kwetsbaar zijn, te koop lopen met minder goede zaken of zijn bang voor medelijden, we zijn nooit goed genoeg, constant op zoek naar erkenning, onzeker over ons uiterlijk, bang om onze baan te verliezen etc. en inderdaad er zijn ook mensen die zichzelf graag als slachtoffer willen verkopen (En niet ieder mens heeft dat zelf door).  Het is een toneelstuk waar we onszelf in hebben gezet, het publiek wil “echtheid”, helden en heldinnen, de acteurs verkopen dat ze “zichzelf zijn”, u vraagt, wij draaien.

Het zijn dus eigenlijk alleen maar woorden, woorden die iets pretenderen, het publiek tevreden stellend….

Over woorden gesproken, kunnen we die dan wel uitleggen?

Je leest ze, hoort ze, voelt ze, ze zeggen alles, of niets, ze kunnen beschadigen of je diep raken met een prachtig gevoel erbij. Woorden zijn wapens, er ontstaan oorlogen door, worden verdraaid om iets groter te maken dan het is, worden gebruikt om anderen in een slecht daglicht te zetten om jezelf beter of belangrijker te maken, zwendel, verdriet, liefde, compassie, empathie, vullen een leegte en vast veel meer te benoemen bij het woord “woord/en”. Je kunt dus 1 woord, niet 1 ding laten zijn, voor ieder mens zal het een andere betekenis of gevoelswaarde hebben.

Dan heb je ook nog de woorden uit “toneelstukken” van anderen waar we een rol in hebben. Neem de politiek, zij zijn het stuk en wij spelen, naast publiek, de interactieve rol. We denken er niet eens meer over na, en die woorden? Die horen we niet meer of we krijgen ruzie omdat iedereen ze anders interpreteert. En als er iets voor ons bedacht is sjokken we erachteraan omdat we er zogenaamd niet veel aan kunnen doen. Als je er heel bewust over na gaat denken en ziet hoe het een theaterstuk is vol gebakken lucht, leugens en gemanipuleer …. Nou ja… dat dus. Toneelstukken van anderen.

Ook ik stond in toneelstukken van anderen net als iedereen, dacht dan dat het echt was, dat ik een vaste rol had, totdat mijn woorden niet overeen kwamen met het script, waar mijn tekst niet goed werd uitgesproken en werd een blijspel een diepgaande thriller en woorden omgezet naar wapens. Waar woorden naar boven kwamen die verborgen waren gebleven, waaruit bleek dat anderen een toneelstuk, binnen een toneelstuk aan het opvoeren waren. Het woord “bijzonder” is nog voorzichtig uitgedrukt, mensen lijken “zichzelf” totdat ze hun ware aard vanuit verdediging of angst laten zien. Pas dan kun je “echt” ervaren, en is ervaren niet beter dan geloven. Maar ontkomen doen we er niet aan, we kunnen er wel bewust naar gaan kijken. Wie speelt er in mijn stuk? Bij wie heb ik een rol? Wil ik deze rol nog wel etc… Kijken op een diepere laag noem ik dat. In een toneelstuk word je er uitgeschreven, je mag niet meer meedoen omdat je het script niet  speelt volgens regels van anderen en waarschijnlijk doet iedereen hieraan mee.

Woorden kunnen ook manipuleren, iets inpakken, naar de mond gezet worden om iets voor elkaar te krijgen. Woorden kunnen ongelooflijk veel impact hebben en we staan daar denk ik niet genoeg bij stil, en sterker nog, we spreken niet op tijd uit wat de woorden van anderen met ons doen, en dan komen we in de binnenwereld vast te zitten met de impact van de woorden van anderen. Mijn woorden zijn vaak genoeg harder aangekomen dan ik bedoelde, en dat is niet meer terug te draaien. Het is geen veroordeling, het is menselijk, maar het mag van mij wat bewuster worden bij iedereen.

We hebben allemaal hoofdstukken in ons leven die we niet gaan voorlezen, het zou alleen wat echter zijn als we stoppen met te pretenderen dat ‘t zo “echt” is. Niemand is perfect, perfectie bestaat namelijk niet, wat voor jou perfect is hoeft dat voor mij niet te zijn, het is wat je er zelf van maakt, het is geen waarheid. Het zijn persoonlijke waarheden die voor een ander dus een andere waarde heeft.

Jouw toneelstuk maakt je ook geen beter mens (de enige die denkt dat dit wel zo is ben je zelf), succes ook niet, mooie woorden ook niet, het is allemaal uiterlijke schijn. Als jij namelijk alles doet omdat je denkt dat je publiek dat wilt dan val je uiteindelijk door de mand, want als iets niet uit je hart komt kan het anderen ook niet raken. Men prikt uiteindelijk door het spel heen. Het gaat om je persoonlijkheid, je gedrag, hoe jij met anderen omgaat. Daar word je op gewaardeerd, daar worden mensen wel of niet blij van, daar voel je dat met alle gebreken iemand fijn is om mee samen te zijn. Het gaat om gevoel! Verstand bedenkt het script, maar gevoel zou je regisseur moeten zijn. Zonder oordeel over anderen, over hoe het hoort etc. Het is een persoonlijke invulling en niet geschikt voor iedereen. Het gaat om de verbinding hoofd en hart, gebruik je intelligentie om te vertalen wat je hart graag wil, ongeacht andere toneelstukken. Niemand heeft t recht om over jou te oordelen, dat is alleen maar afleiding van hun eigen stuk.

“Niets is wat het lijkt”, het is hoe jij er naar kijkt en wat jij er van maakt. Echt jezelf worden is een levenslange struggle gok ik, mensen die daar dichtbij zijn oordelen niet en maken gewoon eigen keuzes. Ze willen niet bewijzen dat ze gelijk hebben, zijn niet boos, rancuneus of wat dan ook . Er zijn weinig van deze mensen, wonen waarschijnlijk hoog op een berg of zijn al dik met pensioen. Ze hoeven niet te pronken met auto’s, spullen, of praten over hoe geweldig de kinderen het doen. Willen geen erkenning meer van anderen gok ik. Deze mensen zullen nooit zeggen “ik ben zo mijzelf”, ze geven hooguit een glimlach…er is geen bewijsdrang meer.

Tot die tijd willen we dus bijna allemaal geaccepteerd worden, dat er van ons gehouden wordt, dat we er toe doen, erkenning, mensen om je heen waar je kan ontspannen, niet vechten om te blijven staan maar gewoon ontspannen mogen zijn wie je op dat moment bent. We zoeken de eenheid met de ander.

Het begint met te erkennen dat je niet perfect bent en ook niet hoeft te zijn, proberen minder te oordelen of veroordelen van anderen, beseffen dat je met je oordeel anderen kunt beschadigen om jezelf een beter gevoel te geven. Beseffen dat je ook een rol speelt in toneelstukken en kijken of je dat nog fijn vindt. Geef je lichaam ontspanning ipv inspanning door constant in de verdediging te staan. Laat het eens los, kijk wat er gebeurt als je niet meer actief je rol speelt in andermans toneelstuk, wie blijven er over, wat heb je al die tijd hoog willen houden en voor wie? Er zijn op dit moment zoveel jonge mensen die zich afvragen wat ze hier eigenlijk nog doen, ze hebben in hun jonge leven vooral voldaan aan de eisen van hun opvoeders en anderen in de buitenwereld dat ze geen idee hebben wie ze zijn en dat dit een uitzichtloze toestand is.

Dus als iedereen nu eens zou ophouden met persoonlijke perfectie op anderen te leggen dan zou dat een stuk schelen, leef en laat leven en als het goed is ontmoet je dan mensen die “echt” bij je horen, waar je je ontspannen bij voelt, waar je niets hoeft hoog te houden om mee te mogen doen, stop met kopie gedrag, geef jezelf meer ruimte en kijk naar waar jij je van binnen prettig bij voelt, schrijf je uit bij toneelstukken van anderen en begin langzaam met het schrijven van je eigen script….

Hellen

PS voor de vaste lezer: Ik ben aangenomen bij de politie, bij 112, rest mij t halen van een uniform,  binnenkort start de interne opleiding, heb ik dus een duo baan. Zzp-er & dienstverband, ik stap dus in een nieuw te schrijven stuk…. 😊

http://www.innerzicht.nl

 

Het is niet te stoppen….

Zo! 2018 eruit en 2019 erin, of we nu willen of niet, het gaat gewoon door. Het is nu 2 januari en dit jaar is niet te stoppen. Vandaag kreeg ik de behoefte om op te ruimen en dingen weg te gooien, helaas was ik op de tweede dag van dit nieuwe jaar al een afspraak vergeten …. Begint goed dacht ik, maar na 10 minuten en al mijn sorry’s was ik klaar voor de afspraak, en kwam alles nog goed.

Na de afspraak was ik dan wel weer mijn opruimwoede kwijt, jammer natuurlijk, maar de dag is nog niet voorbij. En nu kwam ineens de behoefte een blog te schrijven, de vorige ging over kerst, dus tijd voor een nieuwe. Ik dacht aan wat er in 2018 centraal stond, dat was best veel, dus maar bedenken wat ik belangrijk wil gaan vinden in 2019…. En, ik vind daar iets van, door ervaringen in 2018 ontstaan nieuwe zaken voor de toekomst. (Als je weet wat je niet wilt, laat dat gelijk ook zien wat je wel wilt)

In 2018 wilde ik graag “echte” verbindingen, echte gevoelens, emoties, delen, openheid etc… Voor een deel is dat ook gelukt, maar tegelijkertijd ook vreselijk mislukt. Het begon goed, ik was open, maar werd ook glashard pijn gedaan. Noem het naïef maar ik ging er vanuit dat mensen net zo denken als ik, dat mensen niet moedwillig anderen pijn willen doen, dat je eerlijke communicatie hebt, alles bespreekbaar is, maar niet ieder mens staat natuurlijk zo in het leven. Het gevolg van open zijn betekent niet dat je Jan en alleman je hart in kan laten lopen.  Dat deed ik wel, de les; we zijn allemaal anders, en dat is oké (zeg ik nu), je hoeft niet met iedereen door een deur te kunnen.  Ik liep tegen sneaky, gemene, leugenachtige zaken aan waar ik zelf uiteindelijk niet meer de puf voor op kon brengen te vechten voor mijn waarheid, mensen schreeuwen, willen gelijk hebben, weten t beter, luisteren niet meer als ze al een aanname hebben gemaakt, vreselijk echt, ik heb besloten mij nooit meer te gaan verdedigen, 1x vertel ik mijn waarheid en als dat niet gehoord wil worden dan is dat wat het is. (zo grappig dat ik mijn klanten dit al jaren vertel, zelf dus ook weer de schoenmaker bleek met kapotte schoenen) Mijn reis naar Zuid-Afrika was wel “echt”, daar kon ik voelen, zo fijn om met jezelf op reis te gaan.

2019 wil ik dus zo min mogelijk vechten. Take it or leave it, maak je eigen keuzes, daar hoef ik geen deelgenoot van te zijn. Ik laat in 2019 niet meer tegen me schreeuwen, niet door de boze burger, niet door bekenden of onbekenden, niet door mensen die hun waarheid zo vasthouden, niet door kinderen, gewoon niet! Ik word minder naïef maar blijf wel open. Vechten is, als het goed is, niet nodig, vechten is angst, vechten tegen iets terwijl we eigenlijk vóór iets kunnen zijn. Vechten tegen racisme zou vechten voor gelijkheid moeten zijn. Vechten tegen ziekte zou eigenlijk vechten voor gezondheid moeten zijn, daar moet de focus op, niet op wat je niet wilt, maar op wat je wel wilt. Ik deed er zelf aan mee, daar ga ik dus mee proberen te stoppen in 2019.

2019 mag van mij zachter, eerlijker, echter, knokken voor wat je graag wil, niet wegrennen bij iets wat je diep raakt, kwetsbaar durven zijn, blijven staan en het aangaan, blijven communiceren, je gevoelens delen zonder consequenties,  zelfvertrouwen, iets voor een ander doen zonder er iets voor terug te willen, onvoorwaardelijk, en toch ook weer open staan voor anderen met het risico dat t pijn gaat doen. Uit je comfortzone, stappen zetten, groeien, niet voor de ander maar voor jezelf, en dan heeft de ander er ook iets aan want jij zit goed in je vel.

Ik gun je een mooi jaar voor jezelf 😉

 

Hellen

www.innerzicht.nl

 

Kerstborrels en ander ongemak..

En…..daar gaan we weer, december is halverwege en de kerststress komt bij sommige mensen weer naar binnen gewandeld

Als je tot de kerstlovers behoort dan kun je stoppen met lezen, dit gaat over de stress en de minder leuke zaken die rond de feestdagen kunnen hangen…. Laat me je de pret niet ontnemen, fijne dagen gewenst!

Nu heb ik zelf nooit last van kerststress overigens, ik ga vlak voor kerst naar de winkel, irriteer me aan de drukte,  haal wat ik nodig heb en klaar. Ga niet speciaal “dan” naar de kapper en ga ook niet shoppen voor kerstkleding., heb als zzp-er geen kerstborrel en helaas ook geen kerstpakketten 😉 Ik ben eigenlijk ongeschikt kerstmateriaal.

Terug naar mensen die vooral tegen de kerstdagen aanhikken, de kerstborrel, verplicht extra leuk doen met mensen die je de hele dag al om je heen hebt, de bla bla verhalen aanhoren want waar moet je het anders nog over hebben. De borrels die uitlopen op net over het randje gaan bij of met een collega, té veel van alles zeg maar…

Deze periode doet een aanslag op je aanpassingsvermogen, alles moet tip/top in orde, niet alleen voor de familie, maar ook voor schoonfamilie, vrienden of met wie jij dan ook de kerst gaat vieren. Er zijn mensen die hopen dat ze opgeroepen worden voor een spoedklus, ineens terug moeten naar kantoor omdat er crisis is ofzo. Misschien wil je liever het land verlaten, maar dat verlangen, voor je partner of familie ieder jaar weer inslikken. Misschien heb je iemand verloren, iemand die nu een lege stoel achterlaat, daar wil je liever niet zo heftig mee geconfronteerd worden. En dan heb je natuurlijk ook mensen die helemaal alleen zijn, eenzaamheid, ook niet fijn om de feestdagen in te gaan zo in je eentje. Iedereen heeft een eigen verhaal en een eigen gevoel bij deze dagen, en gek genoeg voelen ze veel zwaarder dan gewone doordeweekse dagen…

Het vervelende is alleen dat het lijkt alsof je dat allemaal niet mag voelen of vinden… daardoor wordt de druk nog hoger, vooral laten zien dat alles zo “gezellig MOET” zijn..

Bij MOETEN gaat alles mis, zo ook bij kerst en feestdagen.

De spagaat ontstaat als je in een relatie terechtkomt of vast zit in familiepatronen die zo sterk zijn dat niemand iets anders durft te doen dan de verplichting. Als je vrijgezel bent verlang je misschien juist naar deze stress, of ben je blij dat je helemaal zelf kunt bepalen hoe je deze dagen gaat invullen, het is hoe dan ook een periode waarin je uit je dagelijkse bezigheden wordt gehaald, toch een soort van “verplichting” aangaat om anderen niet voor het hoofd te stoten. Maar ook een periode waar “aardbevingen” voorkomen. (van oude familie spanningen tot scheidingen) Het kan letterlijk een trigger zijn voor veel emoties en verdriet, opgelegde sssssstttt. momentjes, oude pijn, gemis, boosheid, oude koeien etc.  (Ben benieuwd hoeveel mensen weer uitblazen, als te strakke kleding uitgetrokken wordt en denken; ” Zo! dat hebben we weer gehad…”).

Hoe dan ook, geef jezelf een beetje ruimte door minder te vechten tegen waar je voor kiest of inzit. Leg je er bij neer als het niet je ding is. Of kies iets anders,  liever met een dekbed op de bank “a la Bridget Jones” Maar…. hoe harder je vecht tegen wat er is, hoe erger het gaat worden….

Ik wens je in ieder geval fijne dagen toe en bedenk dat je nooit alleen staat in je gevoel..

Hellen

http://www.innerzicht.nl

Wat is waar en waarom dan wel…

Mooie vraag hé… “wat is waar”…zo heb ik er nog één, “wat doe ik hier eigenlijk”. Het zal wel komen door de deuren die weer dicht zijn, de bladeren die vallen of de wintertijd, het mijmeren is weer begonnen 🙂

Ik vroeg een vriendin of ze zich ook wel eens afvroeg waarom ze hier eigenlijk was en aan haar gezicht zag ik duidelijk, ‘oh jee, daar gaan we, Hellen in een diepgaande bui’ 🙂 Ze had gelijk, maar een echt antwoord bleef uit. Ik vroeg het mijn gezinsleden……ook die dachten dat ik regelrecht een depressie in was gevlogen en liepen zuchtend weg. Het zijn geen sexy onderwerpen, ik weet het, maar de vragen spelen wel.

Later sprak ik een vriend, hij zit bij de politie, maakt veel mee, stelt zichzelf vaak de vraag “waar gaat DIT over”… en komt thuis na een heftige dienst met veel bloed, ellende en treurigheid en krijgt de vraag; Hoe was je dienst? Hij antwoordt dan vaak “oh prima”. Maar stelt zichzelf de vraag “waarom doe ik dit” en “waar gaat DIT allemaal over”…

Het grappige is, dat als je de vraag neerlegt, we het overal over hebben behalve over de vraag.  Ja eh, gewoon, je bent er toch, of…je moet het leuk maken voor jezelf of.. leren van jezelf te houden… duh..ik krijg daar dan toch kriebels van, hoezo moet ik speciaal op aarde zijn om dit te doen? Daarnaast gaat het om waarheden die persoonlijk zijn natuurlijk, dus daar kan ik niet echt geïrriteerd op reageren. Het bevredigende antwoord blijft uit… Ik zet mijn gedachtegang even voor je op een rij.  (als je niet bent afgehaakt inmiddels)

We worden geboren, kun je zelf niets aan doen. Dan hangt het er vanaf waar je wieg staat, ook daar, heb je geen invloed op, je gaat wel/niet naar school, pubertijd, ervaringen op veel gebieden (of niet), je moet, moet, moet van alles en als het lukt maak je zelf ook weer een wezentje wat geboren wordt. En dit alles met de op dat moment zijnde liefde van je leven. Dan moet je (jullie) geld verdienen, dat is namelijk om te overleven omdat mensen hebben bedacht dat alles geld moet kosten, soms hebben er ook nog mensen bedacht dat er een boze straffende god is die bepaalt of je in de hemel of de hel komt, je komt dus nog strakker in je overleving te zitten als dat je raakt, dan heb je nog te maken met regels van anderen, opgelegde normen en waarden, schaamte, schuld, kritiek van anderen en af en toe een dag vrij uit de ratelende tredmolen (om je misschien wel vol te zuipen omdat je dit even een ander gevoel geeft. Oké dit klinkt allemaal wat kort door de bocht, je bent geen hamster, maar ik kan nog steeds niet vinden waarom IK/JIJ, hier nu speciaal bent? We hebben namelijk ook allemaal nog eens een andere kijk op zaken en een andere waarheid. (daar ontstaan dan weer ruzie’s, onmin of oorlogen uit etc) … volg je de mijmeringen nog? En, om het nog ingewikkelder te maken, ik geloof in de ziel…naast ons lichaam dus, deze ziel is eeuwig, en heeft herinneringen…. is er ook niet voor niets bij hier op deze aarde.. maar ja….waarom?

En! …… hoe was jou weekend? 😉

 

Hellen

 

Geen liefde zonder vrijheid…

In 2013,14,15,16,17 schreef ik het ook al en wat blijkt, er is niet veel veranderd, veel scheidingen, enorm veel mensen kampen met relatieproblemen of beginnende scheuren die nog niet volledig duidelijk zijn, maar sudderen. Veel  eenzaamheid binnen de relatie, mensen die aan het veranderen zijn, anders gaan kijken, en zo kan ik wel even doorgaan. Tijd om er weer aandacht aan te besteden, bewustzijn gaat tenslotte over de herhaling die we steeds weer voorgeschoteld krijgen tot het kwartje valt.

Liefde, het meest bezongen en beschreven onderwerp, het mooiste gevoel wat gevoeld kan worden en de drijvende kracht van het leven. Hoe kan het dan toch dat mijn praktijk gevuld is met mensen die ongelukkig zijn, het zwaar hebben met veelal relatieproblemen?

Volgens mij is liefde een levende kracht (energie) die je vol vertrouwen mag (durven) laten stromen, als het niet  stroomt kun je het ook niet voelen, is eigenlijk je leven geblokkeerd. Er gaan dan andere gevoelslagen (emoties) op liggen, we worden meer geautomatiseerd en nemen alles maar voor wat het is. We slepen ons onbewust door het leven, met leuke en minder leuke dingen, maar je voelt niet meer echt dat je leeft. Liefde is namelijk niet te manipuleren of te beperken, het laat zich niet dwingen. Als jij dat liefde noemt dan spelen andere motieven een rol die we liefde noemen, maar gaat over “nodig” hebben. Als liefde echt is, dan VOEL je dat, het stroomt door iedere vezel van je lichaam en ziel, het is er gewoon, heeft geen grenzen of deuren en liefde beperkt zich niet alleen tot de andere mens, het wordt ook gevoeld voor de natuur, kunst, tekst, muziek en dieren, alles wat ons persoonlijk blij maakt. Liefde IS…niets meer en niets minder.

Als je liefde in een relatie wilt houden zal je het dus moeten laten stromen, zonder voorwaarden, zonder kettingen, zonder emotionele chantage of schuldgevoelens. Liefde moet je laten gaan waar het heen wil. Liefde kun je niet afdwingen, niet wegstoppen,….dan wordt liefde namelijk angst. (verlatingsangst, bindingsangst, verantwoordelijkheid te groot, excuus op excuus) En dan is natuurlijk de vraag of je het er kan houden, want als het er niet is dan zul je eerlijk naar jezelf moeten kijken.

Mooi bruggetje, belangrijk ook om liefde voor jezelf te kunnen voelen, als je dat niet doet, stroomt het niet en kan t niet gevoeld en gedeeld worden. Jij groeit als je liefde toelaat, liefde praat, liefde stroomt en groeit, net als jij.  Liefde is dus niet afhankelijk van de ander, maar wel groter en voelbaarder als het mag stromen waar het stroomt, samen met de ander, in verbinding met elkaar.

Hoe vaak hoor je niet de woorden; dat mag ik niet van mijn….. of nou nee hoor dat zou hij/zij nooit goed vinden. Ik moet….van hem/haar etc… Dat is toch raar! Wie is de ander om jou leven te bepalen, dat moet toch een wederzijdse vanzelfsprekendheid zijn vanuit liefde? En wat is je eigen rol? Wat bepaal jij voor je partner? Dat heet dus controle en controle is angst om niet te laten gebeuren wat er gebeurt. “Ik voel me zo alleen want hij/zij is zo vaak weg”. Is dat dan de schuld van de ander? Kijk eens echt waarom jij je zo voelt. Wat heb je zelf nodig, een ander is niet verantwoordelijk voor jouw gevoel. De ander is een geweldige aanvulling en zal graag bij je zijn als jij in je eigen kracht staat, vol vertrouwen in jezelf en in het leven. Je controle voelt dan niet meer voor de ander als een gevangenis, het voelt vrij en prettig om bij elkaar te kunnen zijn.

Er bestaat dus geen liefde zonder vrijheid volgens mij, niet voor jezelf en ook niet voor de ander…

Hellen Kabel

http://www.innerzicht.nl / hellen_kabel op instagram voor dagelijkse tekstjes

Uitstel van executie…. doe het gewoon!

Ben jij conflict vermijdend? Een rasechte pleaser? Misschien zeg je nee, maar van binnen weet jij hoe ’t zit en daar gaat het mij om. Voel je je enigszins aangesproken lees dan ff verder. Heb je er geen last van, lees dan vooral de andere blogs, zit er vast wel ééntje voor je tussen J (PS. Als je een pester bent of gepest wordt lees dan t onderste deel)

Oké conflict vermijdend, ik kan er kort over zijn, stop er maar mee….. ga het maar gewoon aan. Niet schreeuwend, verwijtend of woedend, maar rustig uitspreken wat er aan de hand is.

Uitspreken kan lastig zijn, onveilig of ronduit eng, want je weet natuurlijk nooit wat een ander gaat doen of welke reactie er op je afkomt. De consequentie is niet duidelijk of de uitkomst staat al vanuit angst vast in je hoofd. Mond houden is dan de enige optie.

Je houdt jezelf klein als je om conflicten heen loopt of please gedrag vertoont. Ik snap de angst voor eventuele gevolgen, maar geloof mij, je stelt t uit, het conflict gaat niet weg, wordt waarschijnlijk alleen maar groter. Het blijft doorgroeien…en uiteindelijk moet het er toch een keer uit. Het is een soort vulkaan geworden, dus beter uitspreken dan dagen, weken en soms wel jaren wachten. Echt…je kunt jezelf en je gevoelens nu eenmaal niet ontlopen. Het ontploft een keer.

Soms weet je zelf niet eens waar het vandaan komt, ik geef je een voorbeeld uit de praktijk. Iemand  kwam hier omdat hij ’t niet uitspreken van dingen zo zat was, het stond hem in de weg als eigenaar van een redelijk groot bedrijf. Hij had echt geen idee waarom hij het zo moeilijk vond om sterke persoonlijkheden aan te spreken en ging er al vanuit dat hij niet was opgewassen tegen verbaal krachtige types. Om een lang verhaal kort te maken, hij was vroeger als kind gepest! Hij was t zelfs vergeten, maar door het gesprek kwamen we hierop uit. Hij werd gepest door krachtige (schijn) verbaal sterke jongens. In elkaar geslagen zelfs, opgewacht en ga zo maar door. Het inzicht was hartverscheurend….. maar de kern werd duidelijk. Natuurlijk ga je dan conflicten uit de weg, logisch toch! Maar nu niet meer nodig…. Snap je?

Mocht jij het ook doen, ga dan eens na waar de kern zou kunnen liggen. Ontken de angst niet, stop m niet weg, maar weet dat de angst bij de ervaring van toen ligt.

En dan tot slot nog even tegen alle pestkoppen (vaak ook op de werkvloer), anderen onderuithalen is een uiting van je zwakte. Je bent bang dat de ander beter of leuker is, iets doet wat jij niet kan, misschien ben je  jaloers. Deze angst zet je om door aan te vallen, door de ander te overschreeuwen of letterlijk het leven zuur te maken. Besef dat jij de lozer bent in dit verhaal, dat jij vooral aan jezelf mag gaan werken, je hebt geen idee wat je de ander aandoet, en soms zelfs voor vele jaren pijn en angst bezorgt…..pesten…stop ermee!

Hellen

http://www.innerzicht.nl – instagram hellen_kabel

En ineens overviel het me….

Een prachtig gesprek, wil ’t graag met je delen omdat het volgens mij voor veel mensen herkenbaar is.

Een sterke, spontane vrouw stapt de praktijk binnen, ze straalt zelfvertrouwen uit, warmte en openheid. Zo’n heerlijk mens waar je graag bij in de buurt bent, voelt goed zeg maar 😉

Als ze zit en het gesprek begint zie ik ineens haar kwetsbaarheid, alsof ik door een muur mag kijken, ik zie haar gevecht, haar pijn en verdriet en ik vraag haar hoe het “echt” met haar gaat. Ze haalt haar schouders op en zegt, “ach…gaat goed hoor, niks te klagen, maar voel me niet helemaal in mijn hum.”

Als ik doorvraag komen langzaam de tranen, ze snapt zichzelf niet, ze voelt zich leeg, eenzaam, verdrietig en eigenlijk heel klein. Ze is onzeker, alle positieve stempels die ze van iedereen krijgt voelt ze zelf niet.  Ze weet niet precies waar het vandaan kwam, maar ineens overviel het haar en ze raakt het niet kwijt. Alsof er een klein verdrietig meisje in haar zit, niet stil te krijgen, mist liefde en enorme armen om haar heen. “De sterke vrouw die iedereen normaal ziet en er is voor de buitenwereld, staat mijlenver af van wat ik zelf voel” ….. eenzaam, ongeliefd en de gedachte; Wat doe ik hier eigenlijk en voor wie?

Ons gesprek blijft natuurlijk vertrouwelijk, maar ik denk dat er heel veel mannen en vrouwen rondlopen die dit gevoel herkennen. En wat doe je ermee hé, je hele omgeving ziet je als die leuke sterkte, warme, open vrouw. De vrouw die alles aankan. Volgens mij heb ik er jaren geleden ook een blog over geschreven, het blijft actueel. Het is ’t verhaal van de “overlever”, altijd klaar staan voor anderen, lief doen, het goed willen doen, erkenning krijgen eigenlijk. Mensen die erkenning en liefde gemist hebben in hun leven blijven onbewust zoeken naar dit gevoel. Dat maakt mensen sterk en zelfverzekerd van buiten en daarom wilde ik dit met je delen. Mocht je het herkennen pak dan eens pen en papier, schrijf van je af wat er van binnen leeft, wat voel je? Wat denk je eigenlijk echt? Leef je nog wel ’t leven wat JIJ wil leven of sukkel je door omdat het zo hoort of omdat t nu eenmaal zo is? Wacht je eigenlijk nog iedere dag op die aai over je bol, onvoorwaardelijke liefde en erkenning?  Schrijf, schrijf, schrijf…laat al die emoties die van binnen leven via je vingers of pen naar buiten stromen als je niemand in je omgeving hebt met wie je dit kan of durft te delen. Neem een mooi boekje en maak dat even je beste liefste maatje. Schrijf 😉 (En als je bang bent dat iemand het leest, gooi het dan daarna weer weg, lieve mensen, laat het stromen, het moet eruit!)

Dit wilde ik even met je delen J

Hellen

www.innerzicht.nl

Het “ik”, maakt je leven zuur!

Wat kan het “denken”  je leven toch zuur maken! Hoeveel complimenten je ook krijgt, als jij anders over jezelf bent gaan denken staat het vast.  (in je hoofd) Het bedachte “ik” is dus de grote boosdoener van je onzeker voelen. Geldt natuurlijk ook omgekeerd,  voor narcistische gedrag, en mensen die zichzelf geweldig vinden zonder zelfreflectie, maar die lezen dit denk ik niet 😉

In een normale situatie,  word je geboren vol vertrouwen!  Je krijgt eten als je honger hebt, als je geluk hebt voel je  warmte en de liefde van mensen om je heen. Daarna ontdek je het woordje “ik”  en gaat er een nieuwe wereld voor je open. Je durft veel, krijgt veel en iedereen vindt je schattig!  Onzekerheid staat niet op de agenda. Je vindt jezelf geweldig! IK BEN IK en die is goed.

Dan gaat de buitenwereld zich met je  bemoeien en gaat vertellen dat het heel egoïstisch is om aan jezelf te denken. “Doe maar normaal hoor”,  je bent niet bijzonder!! De eerste deukjes worden opgelopen, je kan jezelf niet meer vertrouwen, je goed voelen is dus niet oké, niet veilig want de buitenwereld weet het vast beter. Gedachten als:  Ik hou mijn mond maar, laat mezelf niet meer zien, zeg maar niet wat ik voel, worden heel gewoon. En dan is er ook nog angst, die komt vanzelf een keer om de hoek kijken, je bent bang dat je alleen gelaten wordt, dat je niet lief genoeg bent, want je ouders gaan misschien wel scheiden om jou! pffff best heftig allemaal, als je mazzel hebt kom je daar redelijk doorheen en werkt angst vooral als een waarschuwing systeem. (dat is de bedoeling).

Onzekerheid ontstaat dus onder invloed  van anderen en wat jij denkt dat de buitenwereld van je vindt. Mensen maken je dan onzeker, pesten, uitlachen, afkeuren en ga zo maar door. Dit kan zijn eigen leven gaan leiden, je gaat het geloven en er bovenop komt nog eens een portie van jezelf.   Je bent niet leuk , mooi, slank, stoer, sexy genoeg en de relatie met “ik” is vanaf dit moment verbroken. Je gaat jezelf eigenlijk los zien van alles, van je denken en je voelen.  De buitenwereld bepaalt vanaf nu.

Voorbeeldje: Wat ben ik stom zeg! Dat doe ik nou altijd! (niet echt aardig als je bedenkt dat je dit tegen een kind zou zeggen,( klinkt als; oh wat ben jij stom zeg, dat doe je nu altijd, komt nooit meer goed met  jou). Word je bewust en zeg sorry tegen jezelf, zoals je tegen een ander zou doen als je hem of haar pijn doet. Probeer het gewoon opnieuw, vertrouw op jezelf, ga om met “ik” zoals je met een geliefde omgaat. Daarmee gaat de energie omhoog i.p.v. naar beneden. Je voelt je iets beter  en uiteindelijk ga je van denken naar voelen en ga je de link zien tussen denken en voelen. Geloof me, als jij je slecht voelt, denk je ook slecht over jezelf. ECHT WAAR

Wil je van je onzekerheden afkomen?  Ga dan weer een relatie met jezelf aan!

Als je de relatie met jezelf hebt versterkt durf je ook  meer, je mag fouten maken, want je weet dat je je best doet. Je vertrouwt jezelf beter en de onzekerheid speelt geen grote rol meer, je hebt nl steun, steun van jezelf en die is noodzakelijk! Alleen jij kunt jezelf versterken.

Tot slot, bedenk dat je niet de enige bent, weet dat de grootste schreeuwers, pesters, roddelaars en oordelers  het meest onzeker zijn! Zij proberen zich beter te voelen over de rug van een ander. Ga zo maar eens naar de buitenwereld kijken, naar al die schreeuwers, betweters  en opscheppers.  En als je dan mag kiezen, wie wil jij dan zijn? 🙂

Hellen Kabel – http://www.innerzicht.nl

 

Alles wat je aandacht geeft groeit…

Het cynisme wat los komt bij deze zin is groot, zeker als het over geld gaat. “Ik denk altijd aan geld, maar er komt nooit iets bij!”. Daarom wil ik deze zin graag uitleggen op een dieper niveau. Er zijn talloze boeken over dit onderwerp, van de onvolledige versie “The Secret”, tot aan oudere boeken van bijv. Dr. Joseph Murphy. Deze laatste legt alles wat mij betreft veel beter uit.
Maar weer even terug naar geld.geldboom
Het gaat er wel om hoe je aandacht geeft, want als er angst bij zit is het een omgekeerd verhaal. Angst voor tekort, vastgeroeste overtuigingen als “geld groeit niet aan de boom”, “je moet hard werken voor je centen”, “ja maar straks raak ik ook mijn baan kwijt en heb ik niet genoeg”, je geeft geld dan als onderwerp wel aandacht, maar vanuit het gevoel van gebrek aan geld. Je geeft dus aandacht aan “gebrek aan geld”. En dat is dan wat je aan het creëren bent!
Als je altijd maar bezig bent met je gewicht, je bent te dik, alles wat jij eet zet 10x aan, ieder pondje gaat door het mondje, “nee dank je, ik ben aan het lijnen”, (en stiekem thuis alles opvreten wat er is). Je aandacht gaat uit naar wat jij vindt en voelt over jezelf. Dus krijg je wat je vindt en voelt. Mensen die slank zijn denken vaak niet eens na over hun eetgedrag en gewicht, ze zijn tevreden over hun lijn en dat is wat ze creëren. Op het moment dat ze bang gaan worden om aan te komen, gaan ze aankomen, daar kun je dan donder op zeggen.
Asielzoekers, weer een voorbeeld. Als de angst de overhand krijgt gaan mensen schreeuwen (PVV), vechten, weerstand etc., en wat krijgt hier aandacht? Juist, de negatieve gevoelens over het hele gebeuren, maar feitelijk zijn ze bang. Deze mensen krijgen dagelijks wat ze aandacht geven, via de media. Bedenk vooral zelf welke keuze je over dit onderwerp wil maken en wat je daarmee creëert voor je eigen bestaan.
Angst, diepe, bijna onzichtbare angst is een sluipmoordenaar.
Onderzoek je gevoel en de gedachte die hieraan vooraf ging. Word je bewust van je eigen leven….wat wil jij voor jezelf creëren in de toekomst?
Werk aan de winkel!
Hellen (lifecoach bij InnerZicht)