Niets is wat het lijkt!

De vraag die me bezig blijft houden is het grote verschil tussen onze binnen- en buitenwereld… Als je veel met mensen praat en vooral luistert en tussen de lijntjes leest dan kan ik vaststellen dat er twee werelden zijn. We leven natuurlijk ook in dualiteit, maar tijdens mijn werk mag de scheidingsmuur even weg, mag ik in de coulissen kijken, heb ik meer zicht dan het dagelijks publiek van deze persoon. Ik ontmoet daar onzekerheid, schaamte, twijfel, geheimen, onuitgesproken dromen, leegte, eenzaamheid, angst, verdriet en meer zaken die je als publiek niet te zien krijgt.

Het publiek (familie, vrienden, collega’s, bekenden en vreemden) hoort voornamelijk wat er allemaal goed gaat, soms dat iets zwaar is, succesvol druk, vakanties, en dan natuurlijk de uitzonderlijke schoolprestaties van de kids. En wat vooral in de mode is, is de zin “ik ben echt helemaal mijzelf” (gebleven) Ik gun het je natuurlijk, dat willen we allemaal, onszelf zijn!

Maar (is nee, ik weet het)… we hebben volgens mij allemaal een deel in ons, dat zich niet snel laat zien. Wat we vooral zelf niet willen laten zien, we willen namelijk niet kwetsbaar zijn, te koop lopen met minder goede zaken of zijn bang voor medelijden, we zijn nooit goed genoeg, constant op zoek naar erkenning, onzeker over ons uiterlijk, bang om onze baan te verliezen etc. en inderdaad er zijn ook mensen die zichzelf graag als slachtoffer willen verkopen (En niet ieder mens heeft dat zelf door).  Het is een toneelstuk waar we onszelf in hebben gezet, het publiek wil “echtheid”, helden en heldinnen, de acteurs verkopen dat ze “zichzelf zijn”, u vraagt, wij draaien.

Het zijn dus eigenlijk alleen maar woorden, woorden die iets pretenderen, het publiek tevreden stellend….

Over woorden gesproken, kunnen we die dan wel uitleggen?

Je leest ze, hoort ze, voelt ze, ze zeggen alles, of niets, ze kunnen beschadigen of je diep raken met een prachtig gevoel erbij. Woorden zijn wapens, er ontstaan oorlogen door, worden verdraaid om iets groter te maken dan het is, worden gebruikt om anderen in een slecht daglicht te zetten om jezelf beter of belangrijker te maken, zwendel, verdriet, liefde, compassie, empathie, vullen een leegte en vast veel meer te benoemen bij het woord “woord/en”. Je kunt dus 1 woord, niet 1 ding laten zijn, voor ieder mens zal het een andere betekenis of gevoelswaarde hebben.

Dan heb je ook nog de woorden uit “toneelstukken” van anderen waar we een rol in hebben. Neem de politiek, zij zijn het stuk en wij spelen, naast publiek, de interactieve rol. We denken er niet eens meer over na, en die woorden? Die horen we niet meer of we krijgen ruzie omdat iedereen ze anders interpreteert. En als er iets voor ons bedacht is sjokken we erachteraan omdat we er zogenaamd niet veel aan kunnen doen. Als je er heel bewust over na gaat denken en ziet hoe het een theaterstuk is vol gebakken lucht, leugens en gemanipuleer …. Nou ja… dat dus. Toneelstukken van anderen.

Ook ik stond in toneelstukken van anderen net als iedereen, dacht dan dat het echt was, dat ik een vaste rol had, totdat mijn woorden niet overeen kwamen met het script, waar mijn tekst niet goed werd uitgesproken en werd een blijspel een diepgaande thriller en woorden omgezet naar wapens. Waar woorden naar boven kwamen die verborgen waren gebleven, waaruit bleek dat anderen een toneelstuk, binnen een toneelstuk aan het opvoeren waren. Het woord “bijzonder” is nog voorzichtig uitgedrukt, mensen lijken “zichzelf” totdat ze hun ware aard vanuit verdediging of angst laten zien. Pas dan kun je “echt” ervaren, en is ervaren niet beter dan geloven. Maar ontkomen doen we er niet aan, we kunnen er wel bewust naar gaan kijken. Wie speelt er in mijn stuk? Bij wie heb ik een rol? Wil ik deze rol nog wel etc… Kijken op een diepere laag noem ik dat. In een toneelstuk word je er uitgeschreven, je mag niet meer meedoen omdat je het script niet  speelt volgens regels van anderen en waarschijnlijk doet iedereen hieraan mee.

Woorden kunnen ook manipuleren, iets inpakken, naar de mond gezet worden om iets voor elkaar te krijgen. Woorden kunnen ongelooflijk veel impact hebben en we staan daar denk ik niet genoeg bij stil, en sterker nog, we spreken niet op tijd uit wat de woorden van anderen met ons doen, en dan komen we in de binnenwereld vast te zitten met de impact van de woorden van anderen. Mijn woorden zijn vaak genoeg harder aangekomen dan ik bedoelde, en dat is niet meer terug te draaien. Het is geen veroordeling, het is menselijk, maar het mag van mij wat bewuster worden bij iedereen.

We hebben allemaal hoofdstukken in ons leven die we niet gaan voorlezen, het zou alleen wat echter zijn als we stoppen met te pretenderen dat ‘t zo “echt” is. Niemand is perfect, perfectie bestaat namelijk niet, wat voor jou perfect is hoeft dat voor mij niet te zijn, het is wat je er zelf van maakt, het is geen waarheid. Het zijn persoonlijke waarheden die voor een ander dus een andere waarde heeft.

Jouw toneelstuk maakt je ook geen beter mens (de enige die denkt dat dit wel zo is ben je zelf), succes ook niet, mooie woorden ook niet, het is allemaal uiterlijke schijn. Als jij namelijk alles doet omdat je denkt dat je publiek dat wilt dan val je uiteindelijk door de mand, want als iets niet uit je hart komt kan het anderen ook niet raken. Men prikt uiteindelijk door het spel heen. Het gaat om je persoonlijkheid, je gedrag, hoe jij met anderen omgaat. Daar word je op gewaardeerd, daar worden mensen wel of niet blij van, daar voel je dat met alle gebreken iemand fijn is om mee samen te zijn. Het gaat om gevoel! Verstand bedenkt het script, maar gevoel zou je regisseur moeten zijn. Zonder oordeel over anderen, over hoe het hoort etc. Het is een persoonlijke invulling en niet geschikt voor iedereen. Het gaat om de verbinding hoofd en hart, gebruik je intelligentie om te vertalen wat je hart graag wil, ongeacht andere toneelstukken. Niemand heeft t recht om over jou te oordelen, dat is alleen maar afleiding van hun eigen stuk.

“Niets is wat het lijkt”, het is hoe jij er naar kijkt en wat jij er van maakt. Echt jezelf worden is een levenslange struggle gok ik, mensen die daar dichtbij zijn oordelen niet en maken gewoon eigen keuzes. Ze willen niet bewijzen dat ze gelijk hebben, zijn niet boos, rancuneus of wat dan ook . Er zijn weinig van deze mensen, wonen waarschijnlijk hoog op een berg of zijn al dik met pensioen. Ze hoeven niet te pronken met auto’s, spullen, of praten over hoe geweldig de kinderen het doen. Willen geen erkenning meer van anderen gok ik. Deze mensen zullen nooit zeggen “ik ben zo mijzelf”, ze geven hooguit een glimlach…er is geen bewijsdrang meer.

Tot die tijd willen we dus bijna allemaal geaccepteerd worden, dat er van ons gehouden wordt, dat we er toe doen, erkenning, mensen om je heen waar je kan ontspannen, niet vechten om te blijven staan maar gewoon ontspannen mogen zijn wie je op dat moment bent. We zoeken de eenheid met de ander.

Het begint met te erkennen dat je niet perfect bent en ook niet hoeft te zijn, proberen minder te oordelen of veroordelen van anderen, beseffen dat je met je oordeel anderen kunt beschadigen om jezelf een beter gevoel te geven. Beseffen dat je ook een rol speelt in toneelstukken en kijken of je dat nog fijn vindt. Geef je lichaam ontspanning ipv inspanning door constant in de verdediging te staan. Laat het eens los, kijk wat er gebeurt als je niet meer actief je rol speelt in andermans toneelstuk, wie blijven er over, wat heb je al die tijd hoog willen houden en voor wie? Er zijn op dit moment zoveel jonge mensen die zich afvragen wat ze hier eigenlijk nog doen, ze hebben in hun jonge leven vooral voldaan aan de eisen van hun opvoeders en anderen in de buitenwereld dat ze geen idee hebben wie ze zijn en dat dit een uitzichtloze toestand is.

Dus als iedereen nu eens zou ophouden met persoonlijke perfectie op anderen te leggen dan zou dat een stuk schelen, leef en laat leven en als het goed is ontmoet je dan mensen die “echt” bij je horen, waar je je ontspannen bij voelt, waar je niets hoeft hoog te houden om mee te mogen doen, stop met kopie gedrag, geef jezelf meer ruimte en kijk naar waar jij je van binnen prettig bij voelt, schrijf je uit bij toneelstukken van anderen en begin langzaam met het schrijven van je eigen script….

Hellen

PS voor de vaste lezer: Ik ben aangenomen bij de politie, bij 112, rest mij t halen van een uniform,  binnenkort start de interne opleiding, heb ik dus een duo baan. Zzp-er & dienstverband, ik stap dus in een nieuw te schrijven stuk…. 😊

http://www.innerzicht.nl

 

Over signalen gesproken, daar lag ik ineens… op de eerste hulp

Soms moet je even met je neus op de feiten worden gegooid om weer beter naar jezelf (lichaam) te luisteren.  Zo lag ik gisteravond (dinsdag) om 22.30 op de eerste hulp in Utrecht… wat eraan vooraf ging waren dagen met een overslaand hartritme (signalen), ik liep door, zuchtte het weg, verzon allemaal excuusjes in mijn hoofd, is niks joh, vooral niet naar de dokter…. Tot ik een klant aan de lijn had (geen toeval ;-)) we waren in gesprek en toen dat klaar was zei ik “mag ik jou iets vragen, ik heb al dagen hartkloppingen die ik wegzucht, maar nu gaat het ook nog pijn doen, wat zou jij doen”? Klant, Internist van beroep, zei: onmiddellijk serieus nemen, naar de eerste hulp, niet morgen maar nu! Ik werd zelfs aangemeld, zo lief. Ik stapte in mijn auto en reed naar Utrecht, kreeg er spontaan nog meer zenuwen van, maar ik ging. Lang verhaal kort… veel te hoge bloeddruk maar mijn hart was oké.

Ik lag in mijn eentje, moest wachten op uitslagen van hart/long foto, bloed, hartfilmpje, en moest blijven liggen omdat ik aan draadjes vastlag voor de monitor, zo kon ik dus anderhalf uur nadenken over hoe dat nou zoal bij mensen werkt. Die dag sprak ik met een klant die burn-out-achtige klachten heeft en 2 dagen minder is gaan werken (voor mij staat een burn-out voor heel lang dingen doen die je niet fijn vindt of teveel voor je zijn, over je eigen grenzen gaan, x op x). De worsteling is groot om toe te geven aan wat je voelt, maar uiteindelijk gaat je lichaam dwars liggen en uit zich dan in fysieke klachten. De signalen voordat de klachten komen zijn er echt geweest, van binnen voeren we die gesprekken met onszelf echt wel, maar die zijn anders dan die we naar buiten toe uitspreken of doen. En daar zit ook het probleem. Van binnen horen we van onszelf de waarheid die bij ons past, de stemmetjes die zeggen of iets wel of niet handig is, die ons laten weten dat we moe zijn, dat we ergens nee of juist ja tegen moeten zeggen, die stemmen, die zijn juist zo mega belangrijk voor ons lichaam. Maar wat doen we vooral, we doen het tegenovergestelde in de buitenwereld. Ik voelde dondersgoed dat ik niet goed bezig was, ik weet heel goed wat ik zou willen of moeten veranderen, maar in de buitenwereld stap ik dapper verder met mijn kop in het zand. Mensen vinden mij heel relaxed, zo rustig, rustgevend zelfs, maar van binnen ben ik dat echt niet hoor. Wel als ik aan het werk ben, maar zeer zeker niet in mijn eigen binnenwereld. Ik kan en weet wel hoe het moet, dat voordeel kan ik dan snel inzetten, maar ook ik ga tegen die stem in. Mijn lichaam zegt dus iets anders dan dat ik  in de buitenwereld laat zien.  De burn-out mevrouw is nu minder uren aan het werk, maar voelt zich ook schuldig, wil niet als een watje te boek staan, wil zich niet aanstellen, geen oordeel van een ander hebben, maar thuis zit ze met tintelende handen, moe, algeheel ellendig. Van binnen voelt ze dat het misschien beter is om even helemaal los te zijn van haar werk, en toch gedraagt ze zich anders, ze gaat door. Rare wezens wij mensen ….

Mijn probleem zit niet bij mijn werk gelukkig, het zit in mij, ik weet wat het is…ik ga er natuurlijk mee aan de slag, zorg dat die bloeddruk naar beneden raast zodat ik binnen 2 weken weer van een pilletje af ben. Deze eerste hulp ervaring bracht mij weer een mooi inzicht en ook de vraag waarom het zo moeilijk blijft om je werkelijke waarheid uit te spreken en ernaar te handelen. Denk als de mens dat kan, de zorgkosten een stuk naar beneden kunnen. De les…. Luister naar de signalen van je lichaam, ze proberen je iets duidelijk te maken, ontrafel het en breng een verandering tot stand, vindt je lichaam fijn en jij uiteindelijk ook..…

Hellen

Breek jij die muur af of moet ik het even doen?

Het is best lastig als je muren ziet bij anderen, menselijke patronen die ervoor zorgen dat dit mooie mens zichzelf verstopt, de kwetsbaarheid is dieper dan diep begraven. Ze voelden iets aankomen wat eigenlijk mega fijn was, maar de angst en twijfel voor alles wat er dan misschien zou gebeuren,  bouwde ineens een mega muur eromheen.

Dan roep ik van binnen:  “Breek jij die muur af of moet ik het even doen?” Sommige geven schoorvoetend toe dat ze het fijn vinden als ik dat even doe, en er zijn er ook die vinden ‘t lastig toe te geven dat er een muur is. (in het persoonlijke gesprek wel hoor, dus niks aan de hand). En eerlijk is eerlijk, ik gebruik mijn muren ook, maar ze kunnen als een soort rolgordijn op en neer en ik weet dat ik de pijn ook moet voelen om weer verder te kunnen en te groeien.

Het is alleen zo zonde, als je beseft dat jijzelf die muur hebt gebouwd en ook in stand houdt. In eerste instantie bouwen we een muurtje als we pijn hebben ervaren. Deze pijn was nieuw en daar besloten we dat we dit nooit meer wilden voelen, de eerste beschermlaag dus. Logisch hé, heb ik ook gedaan, heb er geen oordeel over, alleen WEET ik dat het ons dan in de loop van het leven, na vele pijnervaringen, ook gaat tegenwerken. Ben je eindelijk bij je diepe gevoel gekomen staat die muur nog steeds omhoog waardoor je geen stap meer durft te zetten.

De muur zorgt er dus voor dat je blijft zitten waar je zit, dat je niet meer naar de eigen innerlijke stem kunt luisteren, en juist die stem is er om je te laten groeien en bloeien, deze helpt je op je weg naar geluk, naar liefde, naar t werk dat bij je past, naar alles wat mensen eigenlijk diep van binnen verlangen. Gezien, gehoord en erkend worden en vooral je geliefd voelen, er toe doen.

Hoe kan zich dit ontwikkelen als we alles met kettingen of muren hebben beschermd? Juist…niet!

Ook hier sta je dus weer voor een keuze….durf ik die muur te ontmantelen? Want hier is durven en moed wel op zijn plaats, je hebt namelijk niet veel ervaring met de nu nog kwetsbare jij in de wereld.. Wat zullen anderen wel niet zeggen of vinden, straks vinden ze me een zacht ei, de foute man/vrouw, de egoïst omdat ik mijn gevoel meer ga volgen, etc. etc..  Gedachten die proberen ervoor te zorgen dat je achter die muur blijft hebben het grootste woord! Je wordt alleen al bij de gedachte om eerlijk jezelf te kunnen zijn, totaal klein gemaakt. (Door jezelf) Alle normen en waarden, alles wat je geleerd hebt, alles wat iedereen vindt, het oordeel over hoe dingen moeten zijn welk pad jij volgens de ander moet lopen, die worden allemaal op je afgevuurd in je hoofd en dat zorgt er dan weer voor dat je blijft zitten waar je zit en blijft doen wat je deed. Angst voor het nieuwe, onbekende, maar waarschijnlijk oh zo bevrijdende luisteren naar jezelf en gelukkig zijn, is dus de reden waarom je terugschiet naar het oude patroon. Je loopt weg voor je gevoel, je stopt je kop in het zand, je duwt weg want het geeft GEVOEL. Het laat je voelen wat je eigenlijk echt wilt.

Raar toch, dat we onszelf dan weer in een oud patroon duwen waarin we voelen dat het niet fijn is, niet meer klopt, of niet meer werkt. Zijn het dan de omstandigheden die je gevangen houden of is het die eigen gebouwde muur? Ik denk het laatste.. en ik hoop dat er ooit een dag komt dat je de moed hebt om voor jezelf te kiezen en die muren volledig in puin durft te slaan. Mee te gaan op wat je ook voelt, en laten we nu eerlijk zijn, dat gevoel is er toch ook niet voor niets? Het geeft je de mogelijkheid om te gaan slopen, want jezelf voelen en volgen geeft ook een immense kracht, ik wens je succes en mocht het niet lukken…….. bel me, ik help je graag met het afbreken! 😊

 

Hellen

www.innerzicht.nl

Instagram :  hellen_kabel  – voor dagelijkse InnerZicht quotes

 

Laat jij je gevoel beïnvloeden door een ander?

Tegenwoordig ben ik ook te vinden op Instagram (met dank aan de kinderen),  daar plaats ik dagelijks een handgeschreven tekstje. Af en toe gooi ik er ook een poll op en vandaag was de vraag; Laat jij je gevoel beïnvloeden door anderen.

Deze kwam natuurlijk niet uit de lucht vallen, ik was daar zelf de laatste dagen aardig druk mee, ik kwam erachter dat ik me diep van binnen toch meer liet beïnvloeden dan ik zelf dacht.  Als ik betaald zou worden voor al mijn denkwerk dan zou ik nu de hele wereld kunnen voorzien van eten en drinken en ik zou zelf ook nog heel leuk kunnen leven…. Maar helaas, je wordt niet betaald voor je diepe denkvermogen 😊

Ik roep altijd dat het me geen zak uitmaakt wat een ander van me vindt, dat we allemaal voorkeuren hebben en dat niet iedereen je aardig kan vinden. En toch….. ik laat me op een diep niveau wel degelijk beïnvloeden, sommige zaken raken me dieper dan me lief is en dan wordt het voor mij hoogtijd om erin te duiken. Wat zegt dat dan over mij? Want ja mensen, het gaat altijd over jezelf, nooit over de ander of anderen.

Het mooie van anderen is dat ze vooral fungeren als spiegel van je eigen gedachten, overtuigingen en pijnlijke niet geheelde stukken. Het is niet een algemeen beeld, het is mega persoonlijk, want laten we eerlijk zijn, ik denk dat ieder mens zich laat beïnvloeden door anderen en mensen die zeggen dat het niet zo is zijn misschien wel totaal afgesloten van zichzelf, zo het vertrouwen kwijt in mensen dat bij voorbaat al heel hard geschreeuwd wordt dat niemand ze raakt met een mening, afwijzing of kritiek. Daar zit dus de meeste onverwerkte pijn durf ik wel te stellen.

Het gaat dus over mijn onverwerkte stukje, wat raakt het aan en hoe kan ik dit weer helen en dus loslaten. Bij mij ging het toch weer om “goedkeuring”, pas als een ander mij goedkeuring geeft durf ik mijzelf te zijn. Is er afwijzing (door blikken, woorden of juist stilte) dan ga ik me rot voelen, weet dan niet eens waar het vandaan komt totdat ik er even bij stil ga staan.

De oplossing is om te werken aan mijn eigen goedkeuring, ergens diep in mij keur ik mijzelf nog steeds af en laat het afhangen van de toestemming van de ander. Bizar hé dat het zo werkt, maar ook mooi, zo kun je namelijk je eigen shit inzien en opruimen….

Ik ga mijzelf de komende dagen maar weer eens bewust erkennen, het kleine meisje in mij geruststellen en vertrouwen geven. Als zij zich weer veilig voelt stopt ze met schreeuwen….het is eigenlijk zo simpel! Het heeft dus niets met anderen te maken maar alles met jezelf. En als jij het om weet te draaien is dat wat de ander of anderen je dan weer terug gaan spiegelen. Dan is het extra fijn, maar niet meer bepalend voor je gevoel.

Fijne dag! Enne…..op Instagram kun je me volgen via:  hellen_kabel

http://www.innerzicht.nl

 

 

 

Uitstel van executie…. doe het gewoon!

Ben jij conflict vermijdend? Een rasechte pleaser? Misschien zeg je nee, maar van binnen weet jij hoe ’t zit en daar gaat het mij om. Voel je je enigszins aangesproken lees dan ff verder. Heb je er geen last van, lees dan vooral de andere blogs, zit er vast wel ééntje voor je tussen J (PS. Als je een pester bent of gepest wordt lees dan t onderste deel)

Oké conflict vermijdend, ik kan er kort over zijn, stop er maar mee….. ga het maar gewoon aan. Niet schreeuwend, verwijtend of woedend, maar rustig uitspreken wat er aan de hand is.

Uitspreken kan lastig zijn, onveilig of ronduit eng, want je weet natuurlijk nooit wat een ander gaat doen of welke reactie er op je afkomt. De consequentie is niet duidelijk of de uitkomst staat al vanuit angst vast in je hoofd. Mond houden is dan de enige optie.

Je houdt jezelf klein als je om conflicten heen loopt of please gedrag vertoont. Ik snap de angst voor eventuele gevolgen, maar geloof mij, je stelt t uit, het conflict gaat niet weg, wordt waarschijnlijk alleen maar groter. Het blijft doorgroeien…en uiteindelijk moet het er toch een keer uit. Het is een soort vulkaan geworden, dus beter uitspreken dan dagen, weken en soms wel jaren wachten. Echt…je kunt jezelf en je gevoelens nu eenmaal niet ontlopen. Het ontploft een keer.

Soms weet je zelf niet eens waar het vandaan komt, ik geef je een voorbeeld uit de praktijk. Iemand  kwam hier omdat hij ’t niet uitspreken van dingen zo zat was, het stond hem in de weg als eigenaar van een redelijk groot bedrijf. Hij had echt geen idee waarom hij het zo moeilijk vond om sterke persoonlijkheden aan te spreken en ging er al vanuit dat hij niet was opgewassen tegen verbaal krachtige types. Om een lang verhaal kort te maken, hij was vroeger als kind gepest! Hij was t zelfs vergeten, maar door het gesprek kwamen we hierop uit. Hij werd gepest door krachtige (schijn) verbaal sterke jongens. In elkaar geslagen zelfs, opgewacht en ga zo maar door. Het inzicht was hartverscheurend….. maar de kern werd duidelijk. Natuurlijk ga je dan conflicten uit de weg, logisch toch! Maar nu niet meer nodig…. Snap je?

Mocht jij het ook doen, ga dan eens na waar de kern zou kunnen liggen. Ontken de angst niet, stop m niet weg, maar weet dat de angst bij de ervaring van toen ligt.

En dan tot slot nog even tegen alle pestkoppen (vaak ook op de werkvloer), anderen onderuithalen is een uiting van je zwakte. Je bent bang dat de ander beter of leuker is, iets doet wat jij niet kan, misschien ben je  jaloers. Deze angst zet je om door aan te vallen, door de ander te overschreeuwen of letterlijk het leven zuur te maken. Besef dat jij de lozer bent in dit verhaal, dat jij vooral aan jezelf mag gaan werken, je hebt geen idee wat je de ander aandoet, en soms zelfs voor vele jaren pijn en angst bezorgt…..pesten…stop ermee!

Hellen

http://www.innerzicht.nl – instagram hellen_kabel

De Liefde als trigger (best heftig in ’t Tinder tijdperk)

Ze komt nogal geïrriteerd binnen, ik vraag of ze koffie wil, en ze gooit terwijl ze knikt, haar tas in de hoek van mijn kamer. Oké, dacht ik…en trok denkbeeldig mijn fluwelen handschoenen aan 😉

Kom maar op, zeg ik met een knipoog, en ze steekt van wal….

“Ik heb sinds kort een lief zoals je weet.” Ik knik en drink rustig mijn koffie.  (Vorige sessie was ze helemaal hyper vanwege haar nieuwe Tinderman, laten we hem “Hij” noemen). “Nou… hij heeft een tijdje zijn best moeten doen voor ik erin mee ging. Ik vond t spannend, wilde heel graag maar geloofde niet dat hij serieus was, we hebben inmiddels gezoend, echt fantastisch, wat heerlijk om dat gevoel toe te laten! Gevoel van geborgenheid, warmte, maatjes zijn, alleen nu krijg ik het benauwd! Ben er veel mee bezig, gericht op contact, hem vaak willen zien of horen, samen dingen doen,  het liefst zit ik samen vast op een berg ofzo maar als ik dan minder van hem hoor, slaat mijn denken ineens op hol. “Zie je wel, hij moet me niet”, ik ben niet leuk en goed genoeg”, “hij vond het zoenen echt te slecht en durft t niet te zeggen”, “hij wil stoppen met t contact, ik ben veel te benauwend”, “doet dit vast met meer vrouwen tot hij de beste kiest en dat zal ik niet zijn”, “ik ben gewoon waardeloos, niet om van te houden”…grrrrrrrrrrrrrrrr gek word ik van mijzelf. En weet je wat het ergste is? Ik ga hem bellen en maak t zelf vast kapot, zo bang voor de pijn die volgt als hij me afwijst! Maar dan het kromme, diep van binnen klamp ik me weer vast aan iedere strohalm die er is, een berichtje, de beelden van ons samen in mijn gedachte etc.., dan ben ik weer als de dood om dit te verliezen! Ik maak alles kapot! Ik stoot af en trek aan, lijk wel een magneet, alles door elkaar” Wat gebeurt er met me?” Ze zucht heel diep, en ik zie haar wanhoop.

Ik pak pen en papier en begin te tekenen, ik teken een grote pop. Dit ben jij, zeg ik. Jij bent de 35 jarige vrouw van NU, in jou zitten ook alle opgebouwde “ jijen”. Jij bent de optelsom van 0 tot 35. In jou zitten je ervaringen, de heftige, ook mooie, de trauma’s en alles wat je bij die gebeurtenissen hebt gedacht en vastgezet (overtuigingen). Bij té pijnlijke ervaringen komen dan je natuurlijke beschermingsmechanismen in werking, zie dit als een persoonlijkheid die de rol van “overlever” op zich neemt. Deze rollen pak je omdat de ervaring te pijnlijk of te groot is qua emoties. Dus verdriet, verwaarlozing, eenzaamheid, angst, teleurstelling en ga zo maar door. Deze emoties zitten aan de ervaring vast en zijn vaak ook nog onbewust voor jezelf. Als je als kind geen verbinding had met bijv. je ouders, dan ga je je ongezien, eenzaam, verdrietig en waardeloos voelen, heel erg je best doen om wel in verbinding te komen met alle gevolgen van dien (vaak ook steeds teleurgesteld worden omdat de verbinding nooit komt). Tel daar de emoties die je voelde bij op. Dit ben jij! Deze zijn allemaal diep verstopt, denk je nooit aan, maar helaas bepaalt dit wel je gedrag in het dagelijks leven. Nu jij bent aangeraakt op “verbinding”, ben je regelrecht geraakt in je pijn. Dat is doodeng, je hebt het nooit geleerd en nooit echt gevoeld, je wordt als het ware opengereten op je oude stuk vol verdriet en pijn. Paniek dus, want je gelooft diep van binnen dat je niet veel waard bent, nooit goed genoeg om verbinding te krijgen dus gedraag je je nu door t kapot te maken. Je ervaring is nl je herkenning en je kan niet geloven dat dit echt is (bindingsangst). Daarentegen zit er ook een diepe eenzaamheid, een diep verlangen naar verbinding, naar liefde en omdat je dat NU voelt wil je daar met alle macht aan vastklampen (verlatingsangst). Je bent getriggerd op de oude pijn…en daarom reageer je zoals je reageert. Er is ook goed nieuws, je bent wakker geworden, meer bij jezelf gekomen anders kun je het niet voelen!  “Hoe los ik dat op!” smeekt ze bijna. HOE DAN!, de meest gestelde vraag hier in deze kamer.

Een tipje van de sluier, want dit is nogal een  proces waar je doorheen gaat. Korte versie dus:

Als je gaat uitwerken wat de ervaringen, de overtuigingen, de emoties zijn die er liggen, dan kun je ze op één lijn gaan zetten. Daarmee word je bewust van je gedrag, waar het vandaan komt, of je er nog gebruik van wil maken of dat je het wil gaan loskoppelen. Dit laatste is het meest gehoopte want dan staat dit gedrag je straks niet meer in de weg. Oude pijn brengt je oud gedrag, die nu niet meer van toepassing hoeft te zijn. Je mag van overleven naar leven!. Het is bewustwording van jezelf, van je hoofd naar je hart en dan ga je als vanzelf je gedrag aanpassen. Dus mocht je een claimer zijn, kijk dan naar jezelf en vraag je af waarom je dit doet. (angst voor verlies) Als je merkt dat je dingen kapot maakt uit angst voor de afwijzing, geef dat deel dan weer ruimte en werk eraan. Het komt dus neer op MOED hebben om naar jezelf te kijken en er dan mee aan de slag te gaan. Geef de ander niet de schuld, die fungeert vooral als spiegel 😊. Het doel? Je onvoorwaardelijk wel weer kunnen verbinden!

Wat betreft deze mevrouw hierboven, ze heeft de MOED eraan te werken, haar gedrag te snappen en bij te sturen. En de liefde….  “Hij” is nog niet gevlucht zover ik weet.

Hellen Kabel

Mocht je vragen hebben over deze kijk op gedrag,  stuur me gerust een mail: info@innerzicht.nl

Rennend door het leven….

Ken je dat,  mensen die door je (het) leven rennen? Druk, druk, druk en nee, geen tijd om daar even bij stil te staan, nee daar doe ik niet aan hoor, nee ik ben met 100 dingen tegelijk bezig…NEE, nee, nee……

Vanmorgen had ik zo’n hardloper in de praktijk 😉

Overal een antwoord op, altijd weerwoord, ja maar… iedere minuut. Ik nip aan mijn koffie en luister, als de waterval even stopt voor een slok koffie begin ik…..

Waarom is dit dan het moment dat je, geheel vrijwillig, hier bij mij zit?

Eh… nou… geen idee eigenlijk, werd wel weer eens tijd, ik ben met wat dingen bezig en vraag me af waarom, wil ik dit zelf of denkt de persoon die me op deze weg heeft gezet dat ik dat kan? Eigenlijk weet ik zelf niet zo goed waar ik heen ga en wat de volgende stap moet zijn ofzo…best eng ook die nieuwe dingen.

Wat is dan eng?

Eh…nou….geen idee.. ik weet niet eens of ik het wel kan, straks maak ik fouten ofzo.. Normaal help ik mensen direct, zoek oplossingen voor ze etc.. nu moet ik het zelf doen, iets nieuws en omdat het onbekend is vind ik dat spannend.

Waarom help je graag mensen? Nog voor ze je iets vragen roep jij al, oh ik help je wel? Wat geeft je dat? En voordat er gelijk een waterval aan gebakken lucht naar buiten komt vraag ik even om de vraag echt binnen te laten komen. Waarom doe je dat? En dan ben ik ineens waar ik zijn moet. De stille kwetsbaarheid, ik zie dat er iets aangeraakt is, ook echt binnenkomt en dan volgt met bijna verstikkende stem…… “dan ben ik even waardevol voor iemand, misschien houden ze dan van me….”

De Kern is geraakt, heel kort want een sterkere kracht neemt het weer over, de bagatelliserende stem komt nu en roept, ja maar dat denk ik bijna nooit hoor…  Ik vraag terug te gaan naar de kern en daar even te blijven…tranen komen (ingehouden) en dan komt de bijna wanhopige kreet… HOE DAN!!!! Ik weet dat het er zit, maar het is gewoon te pijnlijk, ik duw het weg, ik weet niet hoe ik hier ooit vanaf moet komen…, het valt wel mee…toch?

Ja, stilstaan bij pijn valt zeker mee, echt waar, maar iets in jou gelooft dat niet en houdt vast aan weglopen, jezelf overschreeuwen, wegduwen en zorgen voor anderen, zorgen voor harmonie in je omgeving, bang om mensen tegen je in het harnas te jagen, bang om afgekeurd te worden en waarom? Omdat je zo vreselijk verlangt naar liefde, goed genoeg zijn precies zoals je bent, en waarom? Omdat je het in de basis nooit hebt gevoeld… Je kent het niet op een natuurlijke manier, je moet je aanpassen in de hoop dat je het krijgt en zo kan ik nog uren doorgaan met uitleggen, maar genoeg is nu genoeg. Er is een kwartje gevallen, praten haalt dan juist alles weer even onderuit. Ik stel daarom t volgende voor;

“Zou het een verrassend idee zijn om de komende week eens meer te gaan luisteren? Naar anderen, maar vooral naar jezelf? Even een week zonder oordeel in je hoofd of uit je mond. Niet gelijk reageren als iemand iets doet of zegt. En deze week zijn de woorden “ja maar” dan ook verboden!”.  Ga af en toe met jezelf zitten en doe even niks, al is het maar 5 minuten om het op te bouwen en kijk wat zich in je hoofd of mooier nog, vanuit je hart aandient.

Hoor de stem van jezelf, niet de stem die je normaal doet rennen en praten, die krijgt 5 minuten vrij. De stem (klein en zacht) die je langzaam laat weten waar je werkelijke verlangen ligt. De stem die door angst niet aan de oppervlakte komt en dus geen ruimte krijgt. Al is t maar even, van dat kleine beetje ruimte komt ook een klein beetje vertrouwen. En dat is wat je nodig hebt, een beetje vertrouwen voor de stem van de werkelijke (beschadigde) jij, en dat is wat we noemen, een beetje liefde voor jezelf… 😉

Fijne dag,

Hellen Kabel – www.innerzicht.nl

Vraagje: Waar ben JIJ eigenlijk naar op weg?

Ik zit op een terras en staar wat voor me uit, dan vraag ik me af waar iedereen toch naar op weg is. Mensen lopen, snel of langzaam, fietsers, auto’s, iedereen gaat ergens heen, zelfs de wolken drijven voorbij en dan besef ik ineens “waar ben ik naar op weg”, Ik leef, werk, slaap, eet, heb soms plezier, voel me goed, soms ronduit ruk, dan weer vol energie, dan weer leeg….

Raar eigenlijk dat leven, wat is t doel? Waarom ben ik hier en waar ga ik heen?  Je gaat volgens mij van A naar B, je wordt geboren en je gaat uiteindelijk dood. De één nog in de moederbuik, de ander wordt 105. We hebben er  geen invloed op, we doen wat we denken dat goed is, we leven bewust of volledig onbewust. De één leeft van vakantie naar vakantie en sleept zich in de tussentijd door het leven heen, de ander neemt een afslag, gooit zijn leven om en begint even opnieuw in de hoop dat t beter voelt. Even los van de mensen die zich moedwillig laten afglijden, ook al is dat volgens mij ook alleen maar een wanhoopsdaad….. waar gaan we heen? Deze week kwam het bericht van het overlijden van een jonge vent die ik ken, 2 kindjes, leuke vrouw, net vakantie gevierd en een infectie in zijn been maakte anno 2017 een eind aan zijn leven? Hoe dan? Waarom dan? Kon dat niet anders? En zo hebben veel mensen een eigen verhaal. We hebben er dus geen controle over, we kunnen het niet voorkomen.

We gaan van A naar B en kunnen een zijweg nemen, gaan rechtdoor, maar uiteindelijk ga je naar B. Ben je vrij in keuze? Ja, volgens mij wel, maar veel mensen zitten gevangen in hun eigen route. Hoe ouder je wordt hoe meer verantwoording je hebt, vooral naar anderen, die wil je niet teleurstellen, te vriend houden, de erkenning krijgen, geen pijn doen, geen schuldgevoel opbouwen of je bent te bang om bij jezelf te komen, egoïst te worden.

Conclusie; Je eigen weg van A naar B wordt een weg met vele draadjes naar anderen. Je eigen vrijheid zit alleen nog in je hoofd en af en toe een dag dat je het ervaart. De gesprekken met mijn klanten gaan vaak  over het “ik” in de wereld. Ervaringen en omstandigheden, verbindingen of geen verbindingen. Je niet meer gezien, gehoord en erkend voelen maar er niets aan durven doen omdat de lijntjes zo strak staan naar verantwoordelijkheden, angst, gemis aan zelfvertrouwen, oude pijn, niet goed genoeg zijn, maskers en andere zaken.

Als je naar het nieuws kijkt zijn mensen op de vlucht (waarheen?), we lopen lijkt wel allemaal naar iets toe, een beter gevoel misschien wel. Is dan de drijfveer van het bestaan een “goed gevoel” hebben?  Verslaving is ook een roes, op weg naar een goed gevoel, niet meer hoeven voelen wat je voelt, benevelen van wat er echt is. Raar hé … Volgens mij zoeken we verbinding, een gevoel dat je er mag zijn, dat je er toe doet, dat er iemand blij is dat jij er bent. Delen en erkend worden, onvoorwaardelijke liefde misschien wel. Stoppen met vechten tegen wat er is, is misschien wel de rustige weg naar bestemming B….. Je eigen wereld vullen met goede gevoelens om de weg dragelijk te maken, je verantwoordelijkheid niet bij anderen leggen maar weer bij jezelf?

Dit is geen blog met antwoorden, dit was een blog met gedachtespinsels. Als jij t wel weet waar je op weg naar toe bent dan wil ik dat graag weten, mail gerust naar hellen.kabel@innerzicht.nl en ik maak er een samenvatting van die ik weer in een volgende blog anoniem zal publiceren J

Fijne dag!

Het “ik”, maakt je leven zuur!

Wat kan het “denken”  je leven toch zuur maken! Hoeveel complimenten je ook krijgt, als jij anders over jezelf bent gaan denken staat het vast.  (in je hoofd) Het bedachte “ik” is dus de grote boosdoener van je onzeker voelen. Geldt natuurlijk ook omgekeerd,  voor narcistische gedrag, en mensen die zichzelf geweldig vinden zonder zelfreflectie, maar die lezen dit denk ik niet 😉

In een normale situatie,  word je geboren vol vertrouwen!  Je krijgt eten als je honger hebt, als je geluk hebt voel je  warmte en de liefde van mensen om je heen. Daarna ontdek je het woordje “ik”  en gaat er een nieuwe wereld voor je open. Je durft veel, krijgt veel en iedereen vindt je schattig!  Onzekerheid staat niet op de agenda. Je vindt jezelf geweldig! IK BEN IK en die is goed.

Dan gaat de buitenwereld zich met je  bemoeien en gaat vertellen dat het heel egoïstisch is om aan jezelf te denken. “Doe maar normaal hoor”,  je bent niet bijzonder!! De eerste deukjes worden opgelopen, je kan jezelf niet meer vertrouwen, je goed voelen is dus niet oké, niet veilig want de buitenwereld weet het vast beter. Gedachten als:  Ik hou mijn mond maar, laat mezelf niet meer zien, zeg maar niet wat ik voel, worden heel gewoon. En dan is er ook nog angst, die komt vanzelf een keer om de hoek kijken, je bent bang dat je alleen gelaten wordt, dat je niet lief genoeg bent, want je ouders gaan misschien wel scheiden om jou! pffff best heftig allemaal, als je mazzel hebt kom je daar redelijk doorheen en werkt angst vooral als een waarschuwing systeem. (dat is de bedoeling).

Onzekerheid ontstaat dus onder invloed  van anderen en wat jij denkt dat de buitenwereld van je vindt. Mensen maken je dan onzeker, pesten, uitlachen, afkeuren en ga zo maar door. Dit kan zijn eigen leven gaan leiden, je gaat het geloven en er bovenop komt nog eens een portie van jezelf.   Je bent niet leuk , mooi, slank, stoer, sexy genoeg en de relatie met “ik” is vanaf dit moment verbroken. Je gaat jezelf eigenlijk los zien van alles, van je denken en je voelen.  De buitenwereld bepaalt vanaf nu.

Voorbeeldje: Wat ben ik stom zeg! Dat doe ik nou altijd! (niet echt aardig als je bedenkt dat je dit tegen een kind zou zeggen,( klinkt als; oh wat ben jij stom zeg, dat doe je nu altijd, komt nooit meer goed met  jou). Word je bewust en zeg sorry tegen jezelf, zoals je tegen een ander zou doen als je hem of haar pijn doet. Probeer het gewoon opnieuw, vertrouw op jezelf, ga om met “ik” zoals je met een geliefde omgaat. Daarmee gaat de energie omhoog i.p.v. naar beneden. Je voelt je iets beter  en uiteindelijk ga je van denken naar voelen en ga je de link zien tussen denken en voelen. Geloof me, als jij je slecht voelt, denk je ook slecht over jezelf. ECHT WAAR

Wil je van je onzekerheden afkomen?  Ga dan weer een relatie met jezelf aan!

Als je de relatie met jezelf hebt versterkt durf je ook  meer, je mag fouten maken, want je weet dat je je best doet. Je vertrouwt jezelf beter en de onzekerheid speelt geen grote rol meer, je hebt nl steun, steun van jezelf en die is noodzakelijk! Alleen jij kunt jezelf versterken.

Tot slot, bedenk dat je niet de enige bent, weet dat de grootste schreeuwers, pesters, roddelaars en oordelers  het meest onzeker zijn! Zij proberen zich beter te voelen over de rug van een ander. Ga zo maar eens naar de buitenwereld kijken, naar al die schreeuwers, betweters  en opscheppers.  En als je dan mag kiezen, wie wil jij dan zijn? 🙂

Hellen Kabel – http://www.innerzicht.nl

 

Wat doe jij? Zwijgen om de goede vrede te bewaren of uitspreken van wat er is?

Graag jouw mening!

Je mond houden om de goede vrede te bewaren, waarom doe je het en wat levert het je op?
Ben benieuwd naar je reactie onderaan het onderwerp!

Ik kom in mijn praktijk mensen tegen die het moeilijk vinden “hun” waarheid te spreken, vaak angstig voor hoe de ander zal reageren. Hij of zij zwijgt liever dan de knuppel ergens in het hoenderhok te gooien (vanuit eerlijke intentie). Ik snap dat in eerste instantie nooit, want waarom mag je niet zeggen wat je dwars zit? Binnenhouden is zeker niet gezond. Als ik er dan later over nadenk moet ik bekennen dat ik het zelf ook doe, ik kies om te zwijgen, want wat levert mij het op of wat heeft het mij in het verleden opgeleverd? Niet veel, er zijn namelijk ook weer mensen die jouw waarheid niet willen horen, niet willen weten hoe jij er over denkt, en als je dan vanuit je eigen eerlijkheid jouw waarheid zegt worden mensen boos of geïrriteerd! Er wordt zelfs gemanipuleerd of zo gedraaid dat jij uiteindelijk de gebeten hond bent, dus ja, wat levert het je dan op? Als men je niet wil horen waarom zou je die moeite dan nog doen. (jij bent vanaf dat moment ook niet meer geïnteresseerd in die ander, die ander heeft je nl nogal gekwetst)

Niet uitspreken van wat je voelt of meemaakt is dan misschien de makkelijkste weg om de goede vrede te bewaren en niet bestaande mooie plaatjes hoog te houden, maar het voelt dan voor jou ook niet goed, je vindt het oneerlijk of je voelt je niet gezien, gehoord. Iemand zegt eigenlijk, jij doet er voor mij niet toe! Ik ben niet geïnteresseerd in jouw verhaal, jouw mening, jouw beleving van een situatie. Hoe dan ook, ik kom er ook niet zo uit wat de beste keus is. Ik hou graag van benoemen wat er is, in alle eerlijkheid bezien vanuit mijzelf natuurlijk, ik kan alleen maar vanuit mezelf spreken. Wat de ander er dan mee doet is niet aan mij, je hoopt dat ze je serieus nemen, geloven in je oprechtheid, maar als ze kiezen voor iets anders is dat natuurlijk ook hun recht. Alleen is de sfeer is dan toch weg, ben je nog meer een moeilijk mens geworden of een buitenbeentje in een groep. Het oordeel is natuurlijk allang gemaakt anders zouden mensen je serieus nemen, zien en horen. Ik snap de mensen die dit doen dus wel, maar vraag me wel af of neppe vrede niet erger is. Eerlijkheid duurt het langst en vreet niet aan je, oneerlijkheid wel, dus…..
Wat vind jij?

mond dichtKies jij wel eens voor “zwijgen” om de goede vrede te bewaren en zelf maagpijn krijgen of toch altijd voor het uitspreken van wat er is?

Praat ook mee op http://www.facebook.com/InnerZicht