Zoveel om over te schrijven, zoveel ook niet…..

Ruim een jaar geleden schreef ik mijn laatste blog, misschien ben ik alle lezers kwijt, misschien ook niet. Maar schrijven ontstaat vanuit inspiratie, gaat over gevoel en ervaringen delen, met een bepaald doel natuurlijk. Voor mij was het doel altijd “persoonlijke ontwikkeling”, bewustwording van wat je doet en waarom je het zo doet, het was een verlengstuk van mijn bedrijf “InnerZicht”. Ik kon voorbeelden uit de praktijk bespreekbaar maken met een sausje van mijzelf. 12 maanden verder, 12 maanden  zoeken wat ik nog wel en niet kon delen, ik heb zoveel meegemaakt dit jaar en bij alles dacht ik, dat ga ik niet delen, daar herkennen mensen zichzelf teveel in, daar krijg ik problemen mee etc etc… Ik blokkeerde mijn eigen inspiratie, ik blokkeerde met mijn gedachten (hoofd) mijn eigen gevoel (hart). Kwam grotendeels door mijn toen nog nieuwe bijbaan, ik had bewust gekozen voor een baan bij de politie, in een 24/7 bedrijf, werken in de onregelmatigheid en ook werkelijk iets betekenen voor de medemens.  Leren plannen voor mijn klanten van InnerZicht. Na 10 jaar alleen werken zocht collega’s , kreeg er 100 op 1 afdeling, ik wilde verandering en dat heb ik gekregen! Ik kan niks delen over mijn werk, daar heb ik een belofte voor afgelegd, daar komt al een stukje blokkade vandaan. Het past niet bij mij om een rem op mijn uitspraken te hebben. Dat stuk zal ik dan ook niet aanraken maar een persoonlijk leiderschap traject was dit afgelopen jaar zeker en ik kreeg er nog voor betaald ook! Zo heeft ieder nadeel weer een voordeel. Inmiddels heb ik een vast dienstverband gekregen, het blijft dus een groot onderdeel van mijn leven en laten we eerlijk zijn, in deze tijd waar ik toch ineens minder klanten heb door Covid-19, een mooie zorgeloze basis in mijn leven. Ik hoef nergens aan te kloppen en dat is fijn. Ik werk door, vitaal beroep…. Klanten kunnen nog steeds komen omdat we ruim anderhalve meter uit elkaar kunnen zitten tijdens een gesprek, maar er is op dit moment amper vraag. Eigenwijs als ik ben vind ik video gesprekken niet te doen, ik ben een mens/mens, ik wil in contact in dezelfde ruimte of in gesprek tijdens een wandeling, in het begin zei ik ook dat een gesprek via video kon, maar ik kan er niet aan wennen het haalt voor mij te veel weg. Dus daarom misschien ook minder klanten nu, mensen hebben wel wat anders aan hun hoofd, maar ook best gek want mentaal vergt deze situatie toch wat van je, ik kan me voorstellen dat veel dingen op je af komen, dat warmte en nabijheid wordt gemist, hoofdbrekers over je baan, je gezin en je normale afleiding die je had. Er zijn mensen die echt heel veel tegelijk te verhapstukken krijgen,  we spreken straks echt van vóór 2020 en ná 2020, niets is meer wat het was, daar heb je een schakeling te maken hoor. Iemand zei laatst, we gaan de babyboom straks meemaken, maar ik denk juist dat we veel scheidingen gaan krijgen, scheiden omdat nu alles naar boven komt wat niet goed meer is. Niet alleen in relaties maar ook binnen bedrijven, politiek, natuur en milieu.  We werden gedwongen te stoppen, stil te staan en gaan nu langzaam evalueren en dat is in veel gevallen volgens mij zo gek nog niet…

Fijn dat ik dit weer even met jullie kon delen….hoop dat de inspiratie weer terug is!

Hellen

Verandering!

Verandering, was de rode draad afgelopen weken…. Soms heb je het gevoel dat juist alles stil staat, op slot zit, maar nu lijkt de energie in beweging. Hier gingen de gesprekken in de praktijk vooral over. De één wilde betere communicatie met de omgeving, heeft moeite zich uit te drukken en wil dat veranderen. De ander komt er na 36 jaar werken voor dezelfde baas achter dat hij een beetje opgebrand is, hoe moet hij dit veranderen, iemand die zakelijk een grote stap gaat maken en daar zijn weg in moet vinden en o.a. een scheiding, wat ook de nodige verandering brengt. Gesprekken gaan natuurlijk altijd over verandering, maar toch, het lijkt in de lucht te hangen. Ik heb ‘t trouwens niet over de gedwongen verandering die mensen voor de kiezen krijgen, die waren er natuurlijk ook, een lelijke diagnose, een moeder die haar kind verliest door zelfmoord, ziekte en verlies van wat dan ook… ga er maar aanstaan, gedwongen verandering, dat wat niemand wil.

Ik blijf nu bij de “vrije keus” verandering, durf je nieuwe stappen te zetten als dat van binnen leeft, durf je los te komen van het meedogenloze oordeel van anderen, zelfvertrouwen en wat gebeurt er als je dan verandering wil aanbrengen in je leven? Vragen die behoorlijk bezig houden.  Waar we vaak ook geen antwoord op krijgen omdat ze in de toekomst liggen. Waarom doe ik wat ik doe en voelt dat nog oké? Heel gezond om daar dus af en toe eens op te kauwen. Er is altijd een rode draad in iemands leven en de kunst is om deze te ontrafelen, een soort “must do”  om niet stil te blijven staan. Groei is leven toch 😉  Als je ervoor weg loopt dan trek je die rode draad juist strakker, als je hem kapot trekt ontspruit er weer een nieuwe met nog meer touwen,  maar als je hem ontrafelt krijg je er zelfinzicht voor terug en kun je nieuwe keuzes maken… (ben je er nog?) Verandering dus.

Ook mijn leven ontkomt niet aan verandering, die draad  trekt al een tijd op alle gebieden. Ik ontrafel me suf… vroeger liep ik er voor weg, tegenwoordig durf ik te ontrafelen… Het begint met interne stemmetjes die laten weten dat je eigenlijk wel dit of dat zou willen doen, maar de andere stemmen houden je dan weer op je plek (angst), al jaren vind ik bijvoorbeeld mijn werk best eenzaam, ik wil het niet missen, haal er heel veel voldoening uit, maar ik ben wel veel thuis en alleen in mijn gedachten, ik mis soms collega’s! En ben daarin niet de enige zzp-er. Collega’s geven een andere dynamiek. Ik ontrafel al een tijdje, wat wilde ik vroeger nog meer, ik wilde bij de recherche, maar die schiet ik gelijk in mijn hoofd weer af. (vast te oud, en geen politie achtergrond)  Werk graag met en voor mensen en vaak schoot 112 ook door mijn hoofd,…om lang verhaal korter te maken, ik zit al sinds november in de procedure en het ziet er goed uit, als alles in deze lijn doorgaat dan zit ik over een paar maanden, parttime bij 112 voor de  politie in Driebergen. Makkelijk te combineren, weekend, dag, avond of nachtdiensten, mijn klanten merken er niets van en nieuwe klanten krijgen altijd plek. Ik word er blij van, ik word weer onderdeel van iets groters, krijg collega’s er gratis bij. Als ik naar mijn andere stemmetje had geluisterd had ik die sollicitatie in november nooit gestuurd, had ik de gesprekken en assessments niet gehad, wist ik niet dat ik van de 90, bij de 30 genodigden zat, dat er na gesprekken nog 12 over waren (tot nu toe) en dat ik er nog steeds bij zit. Had ik naar mijn angst geluisterd (welnee die gaan mij toch niet aannemen) dan had ik dit niet meegemaakt en dat is al zo waardevol. Dat ontrafelen heeft zin mensen, en met het aangaan en de moed hebben te luisteren naar je innerlijke stem, nieuwe stappen te zetten, bepaal je zelf weer de koers van de verandering in je leven.

Hellen

http://www.innerzicht.nl

Het is niet te stoppen….

Zo! 2018 eruit en 2019 erin, of we nu willen of niet, het gaat gewoon door. Het is nu 2 januari en dit jaar is niet te stoppen. Vandaag kreeg ik de behoefte om op te ruimen en dingen weg te gooien, helaas was ik op de tweede dag van dit nieuwe jaar al een afspraak vergeten …. Begint goed dacht ik, maar na 10 minuten en al mijn sorry’s was ik klaar voor de afspraak, en kwam alles nog goed.

Na de afspraak was ik dan wel weer mijn opruimwoede kwijt, jammer natuurlijk, maar de dag is nog niet voorbij. En nu kwam ineens de behoefte een blog te schrijven, de vorige ging over kerst, dus tijd voor een nieuwe. Ik dacht aan wat er in 2018 centraal stond, dat was best veel, dus maar bedenken wat ik belangrijk wil gaan vinden in 2019…. En, ik vind daar iets van, door ervaringen in 2018 ontstaan nieuwe zaken voor de toekomst. (Als je weet wat je niet wilt, laat dat gelijk ook zien wat je wel wilt)

In 2018 wilde ik graag “echte” verbindingen, echte gevoelens, emoties, delen, openheid etc… Voor een deel is dat ook gelukt, maar tegelijkertijd ook vreselijk mislukt. Het begon goed, ik was open, maar werd ook glashard pijn gedaan. Noem het naïef maar ik ging er vanuit dat mensen net zo denken als ik, dat mensen niet moedwillig anderen pijn willen doen, dat je eerlijke communicatie hebt, alles bespreekbaar is, maar niet ieder mens staat natuurlijk zo in het leven. Het gevolg van open zijn betekent niet dat je Jan en alleman je hart in kan laten lopen.  Dat deed ik wel, de les; we zijn allemaal anders, en dat is oké (zeg ik nu), je hoeft niet met iedereen door een deur te kunnen.  Ik liep tegen sneaky, gemene, leugenachtige zaken aan waar ik zelf uiteindelijk niet meer de puf voor op kon brengen te vechten voor mijn waarheid, mensen schreeuwen, willen gelijk hebben, weten t beter, luisteren niet meer als ze al een aanname hebben gemaakt, vreselijk echt, ik heb besloten mij nooit meer te gaan verdedigen, 1x vertel ik mijn waarheid en als dat niet gehoord wil worden dan is dat wat het is. (zo grappig dat ik mijn klanten dit al jaren vertel, zelf dus ook weer de schoenmaker bleek met kapotte schoenen) Mijn reis naar Zuid-Afrika was wel “echt”, daar kon ik voelen, zo fijn om met jezelf op reis te gaan.

2019 wil ik dus zo min mogelijk vechten. Take it or leave it, maak je eigen keuzes, daar hoef ik geen deelgenoot van te zijn. Ik laat in 2019 niet meer tegen me schreeuwen, niet door de boze burger, niet door bekenden of onbekenden, niet door mensen die hun waarheid zo vasthouden, niet door kinderen, gewoon niet! Ik word minder naïef maar blijf wel open. Vechten is, als het goed is, niet nodig, vechten is angst, vechten tegen iets terwijl we eigenlijk vóór iets kunnen zijn. Vechten tegen racisme zou vechten voor gelijkheid moeten zijn. Vechten tegen ziekte zou eigenlijk vechten voor gezondheid moeten zijn, daar moet de focus op, niet op wat je niet wilt, maar op wat je wel wilt. Ik deed er zelf aan mee, daar ga ik dus mee proberen te stoppen in 2019.

2019 mag van mij zachter, eerlijker, echter, knokken voor wat je graag wil, niet wegrennen bij iets wat je diep raakt, kwetsbaar durven zijn, blijven staan en het aangaan, blijven communiceren, je gevoelens delen zonder consequenties,  zelfvertrouwen, iets voor een ander doen zonder er iets voor terug te willen, onvoorwaardelijk, en toch ook weer open staan voor anderen met het risico dat t pijn gaat doen. Uit je comfortzone, stappen zetten, groeien, niet voor de ander maar voor jezelf, en dan heeft de ander er ook iets aan want jij zit goed in je vel.

Ik gun je een mooi jaar voor jezelf 😉

 

Hellen

www.innerzicht.nl

 

Kerstborrels en ander ongemak..

En…..daar gaan we weer, december is halverwege en de kerststress komt bij sommige mensen weer naar binnen gewandeld

Als je tot de kerstlovers behoort dan kun je stoppen met lezen, dit gaat over de stress en de minder leuke zaken die rond de feestdagen kunnen hangen…. Laat me je de pret niet ontnemen, fijne dagen gewenst!

Nu heb ik zelf nooit last van kerststress overigens, ik ga vlak voor kerst naar de winkel, irriteer me aan de drukte,  haal wat ik nodig heb en klaar. Ga niet speciaal “dan” naar de kapper en ga ook niet shoppen voor kerstkleding., heb als zzp-er geen kerstborrel en helaas ook geen kerstpakketten 😉 Ik ben eigenlijk ongeschikt kerstmateriaal.

Terug naar mensen die vooral tegen de kerstdagen aanhikken, de kerstborrel, verplicht extra leuk doen met mensen die je de hele dag al om je heen hebt, de bla bla verhalen aanhoren want waar moet je het anders nog over hebben. De borrels die uitlopen op net over het randje gaan bij of met een collega, té veel van alles zeg maar…

Deze periode doet een aanslag op je aanpassingsvermogen, alles moet tip/top in orde, niet alleen voor de familie, maar ook voor schoonfamilie, vrienden of met wie jij dan ook de kerst gaat vieren. Er zijn mensen die hopen dat ze opgeroepen worden voor een spoedklus, ineens terug moeten naar kantoor omdat er crisis is ofzo. Misschien wil je liever het land verlaten, maar dat verlangen, voor je partner of familie ieder jaar weer inslikken. Misschien heb je iemand verloren, iemand die nu een lege stoel achterlaat, daar wil je liever niet zo heftig mee geconfronteerd worden. En dan heb je natuurlijk ook mensen die helemaal alleen zijn, eenzaamheid, ook niet fijn om de feestdagen in te gaan zo in je eentje. Iedereen heeft een eigen verhaal en een eigen gevoel bij deze dagen, en gek genoeg voelen ze veel zwaarder dan gewone doordeweekse dagen…

Het vervelende is alleen dat het lijkt alsof je dat allemaal niet mag voelen of vinden… daardoor wordt de druk nog hoger, vooral laten zien dat alles zo “gezellig MOET” zijn..

Bij MOETEN gaat alles mis, zo ook bij kerst en feestdagen.

De spagaat ontstaat als je in een relatie terechtkomt of vast zit in familiepatronen die zo sterk zijn dat niemand iets anders durft te doen dan de verplichting. Als je vrijgezel bent verlang je misschien juist naar deze stress, of ben je blij dat je helemaal zelf kunt bepalen hoe je deze dagen gaat invullen, het is hoe dan ook een periode waarin je uit je dagelijkse bezigheden wordt gehaald, toch een soort van “verplichting” aangaat om anderen niet voor het hoofd te stoten. Maar ook een periode waar “aardbevingen” voorkomen. (van oude familie spanningen tot scheidingen) Het kan letterlijk een trigger zijn voor veel emoties en verdriet, opgelegde sssssstttt. momentjes, oude pijn, gemis, boosheid, oude koeien etc.  (Ben benieuwd hoeveel mensen weer uitblazen, als te strakke kleding uitgetrokken wordt en denken; ” Zo! dat hebben we weer gehad…”).

Hoe dan ook, geef jezelf een beetje ruimte door minder te vechten tegen waar je voor kiest of inzit. Leg je er bij neer als het niet je ding is. Of kies iets anders,  liever met een dekbed op de bank “a la Bridget Jones” Maar…. hoe harder je vecht tegen wat er is, hoe erger het gaat worden….

Ik wens je in ieder geval fijne dagen toe en bedenk dat je nooit alleen staat in je gevoel..

Hellen

http://www.innerzicht.nl

Geen liefde zonder vrijheid…

In 2013,14,15,16,17 schreef ik het ook al en wat blijkt, er is niet veel veranderd, veel scheidingen, enorm veel mensen kampen met relatieproblemen of beginnende scheuren die nog niet volledig duidelijk zijn, maar sudderen. Veel  eenzaamheid binnen de relatie, mensen die aan het veranderen zijn, anders gaan kijken, en zo kan ik wel even doorgaan. Tijd om er weer aandacht aan te besteden, bewustzijn gaat tenslotte over de herhaling die we steeds weer voorgeschoteld krijgen tot het kwartje valt.

Liefde, het meest bezongen en beschreven onderwerp, het mooiste gevoel wat gevoeld kan worden en de drijvende kracht van het leven. Hoe kan het dan toch dat mijn praktijk gevuld is met mensen die ongelukkig zijn, het zwaar hebben met veelal relatieproblemen?

Volgens mij is liefde een levende kracht (energie) die je vol vertrouwen mag (durven) laten stromen, als het niet  stroomt kun je het ook niet voelen, is eigenlijk je leven geblokkeerd. Er gaan dan andere gevoelslagen (emoties) op liggen, we worden meer geautomatiseerd en nemen alles maar voor wat het is. We slepen ons onbewust door het leven, met leuke en minder leuke dingen, maar je voelt niet meer echt dat je leeft. Liefde is namelijk niet te manipuleren of te beperken, het laat zich niet dwingen. Als jij dat liefde noemt dan spelen andere motieven een rol die we liefde noemen, maar gaat over “nodig” hebben. Als liefde echt is, dan VOEL je dat, het stroomt door iedere vezel van je lichaam en ziel, het is er gewoon, heeft geen grenzen of deuren en liefde beperkt zich niet alleen tot de andere mens, het wordt ook gevoeld voor de natuur, kunst, tekst, muziek en dieren, alles wat ons persoonlijk blij maakt. Liefde IS…niets meer en niets minder.

Als je liefde in een relatie wilt houden zal je het dus moeten laten stromen, zonder voorwaarden, zonder kettingen, zonder emotionele chantage of schuldgevoelens. Liefde moet je laten gaan waar het heen wil. Liefde kun je niet afdwingen, niet wegstoppen,….dan wordt liefde namelijk angst. (verlatingsangst, bindingsangst, verantwoordelijkheid te groot, excuus op excuus) En dan is natuurlijk de vraag of je het er kan houden, want als het er niet is dan zul je eerlijk naar jezelf moeten kijken.

Mooi bruggetje, belangrijk ook om liefde voor jezelf te kunnen voelen, als je dat niet doet, stroomt het niet en kan t niet gevoeld en gedeeld worden. Jij groeit als je liefde toelaat, liefde praat, liefde stroomt en groeit, net als jij.  Liefde is dus niet afhankelijk van de ander, maar wel groter en voelbaarder als het mag stromen waar het stroomt, samen met de ander, in verbinding met elkaar.

Hoe vaak hoor je niet de woorden; dat mag ik niet van mijn….. of nou nee hoor dat zou hij/zij nooit goed vinden. Ik moet….van hem/haar etc… Dat is toch raar! Wie is de ander om jou leven te bepalen, dat moet toch een wederzijdse vanzelfsprekendheid zijn vanuit liefde? En wat is je eigen rol? Wat bepaal jij voor je partner? Dat heet dus controle en controle is angst om niet te laten gebeuren wat er gebeurt. “Ik voel me zo alleen want hij/zij is zo vaak weg”. Is dat dan de schuld van de ander? Kijk eens echt waarom jij je zo voelt. Wat heb je zelf nodig, een ander is niet verantwoordelijk voor jouw gevoel. De ander is een geweldige aanvulling en zal graag bij je zijn als jij in je eigen kracht staat, vol vertrouwen in jezelf en in het leven. Je controle voelt dan niet meer voor de ander als een gevangenis, het voelt vrij en prettig om bij elkaar te kunnen zijn.

Er bestaat dus geen liefde zonder vrijheid volgens mij, niet voor jezelf en ook niet voor de ander…

Hellen Kabel

http://www.innerzicht.nl / hellen_kabel op instagram voor dagelijkse tekstjes

Zooo moe van mezelf…..

Ze was een paar maanden niet geweest, nu was het kennelijk weer even nodig…

Ze komt binnen, geeft me een warme knuffel, gooit haar tas in de bekende hoek en blaast uit alsof ze de marathon heeft gerend…  Ik zeg “koffie” en loop al naar de keuken om voor haar een heerlijke cappuccino te maken… en inderdaad, ze roept “oh ja lekker…cappuccino graag met 10 korreltjes ruwe rietsuiker..” ik lach van binnen, ik ken haar inmiddels.

Terwijl ik onze koffie neerzet zeg ik “shoot”….en ze begint…

“Ik word zo moe van mijzelf! Ik doe maar mijn best en alles loopt mis… ik moet alles wat ik van jou heb geleerd van mijzelf steeds in de praktijk brengen, maar soms loop ik jankend door mijn kamer omdat ik zo moe word om steeds mijn spirit hoog te houden….. Ik ben gewoon verdrietig, ik voel me heel eenzaam ook al ben ik niet alleen, ik ben moe….doodmoe… Ik wil een stevige kerel die alleen zijn armen om me heen legt, uren in zijn armen liggen, niet praten alleen maar voelen dat ik geliefd ben, dat er iemand naast me ligt die om me geeft, geborgenheid, gewoon goed! Weten dat je thuiskomt in die armen van liefde en geborgenheid… delen, zonder woorden…..

Maar wat doe ik, ik roep de hele tijd, neeeeee ik moet eerst dit, dan dat en natuurlijk eerst van mijzelf houden, krachtig zijn, zelfstandig, heb niemand nodig en wat dan ook wat ik kennelijk wil zijn. Ik wil geen zielig typje zijn, ik wil niet afhankelijk zijn, ik wil niet als een schoothondje achter iemand aanlopen… een constante tweestrijd…eigenlijk ook nog bang voor de afwijzing, dat ik niet leuk genoeg ben of raar. Ik verpest ieder mooi contact, maak het zelf ook allemaal kapot. Het één roepen en het ander van binnen voelen!! En nu ben ik doodmoe…. Echt, ik ben op. “

Ze loopt nog even verder leeg en uiteindelijk gaan er 3 cappuccino’s in, we lachen, ze huilt, en we maken het weer helder tot ze opgelucht weer naar gaat huis gaat… ze gaat lekker met een dekentje op de bank, eerst kijken of ze in slaap valt en anders pakt ze er een romantische film op Netflix bij. Lekker uithuilen of opgaan in de romantiek waar ze zo naar verlangt. We hebben afgesproken dat de druk van de ketel kan als ze in staat is om te accepteren wat er in haar speelt. Als ze iets voelt mag dat er gewoon zijn, huil t eruit, zwem even in zelfmedelijden en voel je sterk en krachtig als dat zich weer aandient…. Niemand schrijft voor hoe het leven in elkaar zit, de enige manier om het dus dragelijk te maken is door in ieder geval te stoppen met vechten tegen jezelf, daar moet je het namelijk de hele dag mee uithouden. En als je zo moe wordt van jezelf…..ga dan lekker naar bed! Morgen weer een dag….

 

Hellen

http://www.innerzicht.nl

Hierbij verklaar ik de midlife voor geopend….

Als je midlife opzoekt komt er officieel deze verklaring bij:

“De midlife(crisis), is een psychologisch verzamelbegrip voor de psychologische ontwikkelingsfase van mensen tussen de 35 en 50 jaar. Vaak wordt men op deze leeftijd geconfronteerd met zingevingsvraagstukken en wordt men daardoor uit balans gebracht”

Als ik dat lees dan zit ik al vanaf mijn geboorte in de midlife, de pubertijd is een midlife en wanneer spreek je over “je middenleven” als je doodgaat op je 51e? Dan had je hem dus rond je 25e? Volgens mij heeft iedere leeftijd een psychologische ontwikkelingsfase. En hoezo uit balans brengen? Misschien is dat wel nodig om in balans te blijven. Het is vooral een woord om als excuus te gebruiken voor de diepste gevoelens van de mens. Oké ik vlak natuurlijk de hormonale huishouding niet uit hoor, maar als we daar nu induiken ben ik nog wel even bezig. Ik sla dus de lichamelijke processen even over. Ik wil me beperken tot de binnenwereld, mijn bedrijf heet natuurlijk niet voor niets “InnerZicht”…

Is het waarheid? Nee, het is mijn waarheid, mijn gedachtewereld, mijn ervaring in al mijn gesprekken met mensen, ieder heeft tenslotte zijn eigen waarheid en daar wil ik buiten blijven, ik wil alleen iets aanreiken om naar zaken anders te kijken om je waarheid misschien iets te nuanceren.

Even terug naar het hokje midlife, zoals ik al zei, ik zit daar volgens mij mijn hele leven al.. Als kind vroeg ik me al af wat ik hier eigenlijk deed, wat de reden was dat ik hier was, in welk toneelstuk ik zat en niet kunnen geloven dat je werd geboren om weer dood te gaan en dat was het dan. Als kind begon mijn zoektocht, kwam ook voort uit een gemis van iets, ik was altijd op zoek…. nogal een midlife dus. Op een bepaald moment in je leven kom je onbewust toch in een systeem terecht, het leven neemt t over, je doet de dingen op een soort automatische piloot. Je krijgt een baan, je hebt een relatie, je wil ergens wonen, je wilt genieten van je vrije tijd etc.. Voor je het weet duwt het leven je in een ander hokje, je moet volwassen worden, keuzes voor de toekomst maken, zorgen voor later, de vraag of je kinderen zou willen (als dat lukt want ook dat is voor veel mensen niet vanzelfsprekend) de banden van het hokje gaan steeds strakker staan. (dat zie je zelf op dat moment niet meer, je zit er middenin en het hoort bij ’t proces van onze westerse wereld, bijna iedereen loopt dezelfde route. Die route staat redelijk vast, hij gaat bijna automatisch en je diepste zijn wordt  het zwijgen opgelegd. Heel soms komt er iets omhoog (intuïtie), om snel weer weggestopt te worden, je loopt namelijk het pad van “hoe het hoort”. Dan zijn er ook nog mensen die je daar haarscherp aan blijven herinneren als je eens van je pad afwijkt. De twijfel aan jezelf en wat je voelt is geboren, je slaapt dus liever even verder. De pubertijd is een prachtig voorbeeld van niet willen slapen in de wereld van routine, uitbreken dat is wat het gevoel schreeuwt en als je de kans hebt gehad om te mogen puberen weet ik zeker dat je daar een wijzer mens van werd. De midlife is precies het zelfde, de slapende vulkaan wordt wakker gemaakt, doodeng natuurlijk, in je gevoelswereld zet het alles op scherp, maar heb je dan de ballen om daarnaar te luisteren? Wat doe je met die kolkende massa in je lijf? Ik gok dat veel mensen hoge bloeddruk pillen slikken om deze massa te laten voor wat het is. Ik gok dat veel mensen hartklachten krijgen omdat “je hart luchten of delen” niet is wat je als veilig ervaart. Het is natuurlijk ook verdomde onveilig om naar jezelf te luisteren, dit vertelt je dingen die je eigenlijk niet wilt horen, het past namelijk niet in de geplande route van wat we “leven” noemen. De te sterke “overlevers” gaan ook zeker niet luisteren, ze kijken wel uit, “dit krijgt mij niet klein”, gewoon doorgaan. Maar zou het niet zo kunnen zijn dat de innerlijke overlevers die je vroeger vanuit pijn hebt opgebouwd eindelijk met ontslag mogen? Ze hebben je gered ooit, maar je hebt ze nu niet meer nodig, je kan zelf nadenken, voelen, beslissen…. Jij gaat nu over jezelf en niemand anders. Hoe zou het zijn als je wel degelijk naar je gevoel mag luisteren en ernaar mag en kan handelen? Hoe gelukkig kun je zijn als je mag doen wat je voelt? Niet wat je denkt dat “goed” is, maar gewoon luisteren naar die stem die misschien een stuk wijzer is dan al die lessen die je van je ouders of scholing hebt geleerd? Ik heb dat altijd in de auto, als t zonnetje maar een beetje schijnt, ook in de winter, muziek aan, zonnebril op en voelen dat je door wilt rijden naar een mooie plek om daar met iemand heerlijk in de zon dagen te filosoferen over het leven. Totaal gevoel van vrijheid, liefde, leven, doen wat je hart je ingeeft. Hoe fijn zou het zijn om alles wat je voelt te mogen ontdekken en uitleven? Wie drijft dit gevoel dan? Zeker niet je hoofd, daar ben ik wel uit, je hoofd verzint allemaal excuses waarom het juist niet kan. Het is mijn diepste wijsheid, mijn ziel die spreekt, die laat me voelen dat er meer wegen zijn. Wat verwarring geeft is de keuze, of je je kop in het zand steekt, of je gevoel durft te volgen. Alsof je uit elkaar gereten wordt soms, wat een heftigheid brengt dit met zich mee, wat een innerlijke strijd, want diep van binnen weet je hoe het zit.

Ik ben er wel achter dat alle shit die je niet hebt opgeruimd hoe dan ook een keer boven komt, bij de 1 eerder dan bij de ander, maar luisteren zal je…. Je lichaam gaat zich ertegenaan bemoeien als je maar niet wilt luisteren en als we blijven slapen, kijken we alleen naar het lichaam en vergeten we die stem diep van binnen. Soms moet ik lachen om mijzelf als ik weer diep verdrietig stukken ga schrijven aan mijzelf. Soms stopt het bij 2 kantjes omdat ik word afgeleid, maar dan volgt er binnen een paar weken wel weer een diep geraakt gevalletje wat er weer voor zorgt dat je diep verdrietig weer door kunt schrijven en dan heb je er ineens 5….

De mensen of gebeurtenissen die ons diep raken zijn eigenlijk de wakkermakers, misschien onbewust, maar ze zorgen er voor dat je weer diep bij jezelf aan mag komen. Het dwingt je…. Het is pijnlijk, mooi, diep als je het wil voelen. Als je ’t niet wil voelen dan gebeuren er vast andere zaken in je leven die je dwingen, de keus is aan jou wat je ermee wilt doen, maar ik denk dat blijven slapen veel zwaarder is dan wakker zijn. Mijn advies is dan ook om met de stroom mee te gaan op de energieën die je ervaart, je ziel wil nu eenmaal groeien, anders gaat ie dood. Je komt mensen niet voor niets tegen in je leven. (mijn klanten zijn vaak ook weer mijn spiegel) Meestromen betekent niet hals over kop je leven omgooien, maar onderzoeken wat het wil, welke route je ook kan nemen, waar je wensen liggen, je kracht en je onzekerheden. Al is het maar 1 klein stapje wat je maakt, er komt altijd een antwoord op en zo groei je verder, niet onbewust chips etend voor de tv, maar bewust je plek in het leven ontdekken, en die avonturen kunnen mooier zijn dan welk tv programma dan ook!

Een lange blog, en zeker niet compleet, maar voor nu even genoeg….ik stap zo in de auto, zonnebril op, muziekje aan en kijken wat en waar de dag me brengt….. Ik ben wakker 😊

 

Hellen

www.innerzicht.nl

 

 

 

 

Laat jij je gevoel beïnvloeden door een ander?

Tegenwoordig ben ik ook te vinden op Instagram (met dank aan de kinderen),  daar plaats ik dagelijks een handgeschreven tekstje. Af en toe gooi ik er ook een poll op en vandaag was de vraag; Laat jij je gevoel beïnvloeden door anderen.

Deze kwam natuurlijk niet uit de lucht vallen, ik was daar zelf de laatste dagen aardig druk mee, ik kwam erachter dat ik me diep van binnen toch meer liet beïnvloeden dan ik zelf dacht.  Als ik betaald zou worden voor al mijn denkwerk dan zou ik nu de hele wereld kunnen voorzien van eten en drinken en ik zou zelf ook nog heel leuk kunnen leven…. Maar helaas, je wordt niet betaald voor je diepe denkvermogen 😊

Ik roep altijd dat het me geen zak uitmaakt wat een ander van me vindt, dat we allemaal voorkeuren hebben en dat niet iedereen je aardig kan vinden. En toch….. ik laat me op een diep niveau wel degelijk beïnvloeden, sommige zaken raken me dieper dan me lief is en dan wordt het voor mij hoogtijd om erin te duiken. Wat zegt dat dan over mij? Want ja mensen, het gaat altijd over jezelf, nooit over de ander of anderen.

Het mooie van anderen is dat ze vooral fungeren als spiegel van je eigen gedachten, overtuigingen en pijnlijke niet geheelde stukken. Het is niet een algemeen beeld, het is mega persoonlijk, want laten we eerlijk zijn, ik denk dat ieder mens zich laat beïnvloeden door anderen en mensen die zeggen dat het niet zo is zijn misschien wel totaal afgesloten van zichzelf, zo het vertrouwen kwijt in mensen dat bij voorbaat al heel hard geschreeuwd wordt dat niemand ze raakt met een mening, afwijzing of kritiek. Daar zit dus de meeste onverwerkte pijn durf ik wel te stellen.

Het gaat dus over mijn onverwerkte stukje, wat raakt het aan en hoe kan ik dit weer helen en dus loslaten. Bij mij ging het toch weer om “goedkeuring”, pas als een ander mij goedkeuring geeft durf ik mijzelf te zijn. Is er afwijzing (door blikken, woorden of juist stilte) dan ga ik me rot voelen, weet dan niet eens waar het vandaan komt totdat ik er even bij stil ga staan.

De oplossing is om te werken aan mijn eigen goedkeuring, ergens diep in mij keur ik mijzelf nog steeds af en laat het afhangen van de toestemming van de ander. Bizar hé dat het zo werkt, maar ook mooi, zo kun je namelijk je eigen shit inzien en opruimen….

Ik ga mijzelf de komende dagen maar weer eens bewust erkennen, het kleine meisje in mij geruststellen en vertrouwen geven. Als zij zich weer veilig voelt stopt ze met schreeuwen….het is eigenlijk zo simpel! Het heeft dus niets met anderen te maken maar alles met jezelf. En als jij het om weet te draaien is dat wat de ander of anderen je dan weer terug gaan spiegelen. Dan is het extra fijn, maar niet meer bepalend voor je gevoel.

Fijne dag! Enne…..op Instagram kun je me volgen via:  hellen_kabel

http://www.innerzicht.nl

 

 

 

Leegte en andere ongemakken….

We nippen aan onze koffie, en ze begint…..

“Ik ben nu 3 jaar alleen, goede baan voor de buitenwereld, maar ben zelf niet echt tevreden. Ik voel me leeg en alleen, een soort zinloosheid in mijn leven. Het hooghouden van de “gelukkige” mij wordt steeds moeilijker, ik merk ‘t ook op mijn werk.  Als ik ’s avonds op de bank hang omdat ik eigenlijk nergens zin in heb, open ik mijn apps van sociale media want dan voel ik me niet meer alleen. Ik vind mijn afleiding, ik merk dat ik zo op zoek ben naar aandacht en liefde. Op sociale media heb ik aan aandacht geen gebrek, het voelt echt goed, maar Deep Down weet ik ook dat ‘t niet echt is, dat ik me laat bespelen. Via mijn DM van Twitter, Instagram en Messenger lopen gesprekken met verschillende mannen. In de veiligheid van woorden, zonder dat je elkaar ooit hebt gezien, hoop ik toch misschien die ene tegen te komen. Ik trap er steeds weer in. Tinder heb ik er al uitgegooid, in het dagelijks leven kom ik geen beschikbare leuke kerels tegen, dus ja…dan laat ik me weer verleiden door de aandacht.  Het geeft een behoorlijke boost hoor, ze prijzen me de lucht in, vinden me mooi op basis van foto’s die ik natuurlijk alleen maar plaats als ik er eerst 100 heb gemaakt en afgekeurd,…. ze moesten eens weten, mijn onzekerheid is groot, mijn leegte ook en het is net alsof ze daar een neus voor hebben, het spel is begonnen, uitdagen, mooie praatjes, alsof ze helemaal voor je gaan, maar 9 van die 10 kerels is getrouwd, en die 10e is dan wel beschikbaar, maar niet leuk! ” We lachen erom, zo leuk als zij altijd praat kan ik helaas niet op papier krijgen.

Ze wil weten waarom ze dit soort mannen aantrekt. Als ze haar veroverd hebben, soms tot een stiekeme afspraak zijn gekomen, met zoenen en alles erbij, deze mannen weer langzaam van het toneel verdwijnen, ze hebben ineens geen aandacht meer voor haar, ze zijn op naar de volgende schijnbaar ongelukkige, eenzame vrouw… Daar krijgen ze nl ook nieuwe aandacht en een goed gevoel. Wat deze mannen zich niet realiseren is dat vrouwen gevoeliger zijn, echt pijn en afwijzing voelen. Terwijl deze man alleen zijn hormonen en tekorten volgt, van kick tot kick rennen om zo hun slechte huwelijk door te komen. Ze is boos op zichzelf dat ze zich zo snel laat gaan, boos omdat ze had gezworen nooit op getrouwde kerels te vallen. Ze is boos dat ze die man gaf wat ie wilde, ze voelt zich dom en gebruikt, teleurgesteld en verdrietig. Ik voel haar onmacht, we blijven even stil en nemen nog koffie……

De uitspraak “wat je uitstraalt krijg je terug” is echt van toepassing hier. Als jij je eenzaam en leeg voelt, trek je mensen aan die juist dat aan je laten zien, het is de onzichtbare energie die hier aan het werk is. Ze geven je uiteindelijk wat jij voelt, eenzaamheid en leegte, want dat is wat jij voelt en gelooft. Je valt voor de aandacht, snakkend naar een beetje liefde, je bent slachtoffer van je eigen tekort “gevoel”.  Zou het dan niet fijner zijn als je die leegte zelf gaat aanpakken, als jij jezelf weer krachtig en geliefd voelt om wie je bent, en dat gaat uitstralen! Dan komen deze kerels ook niet meer op je af, de slangen van het internet hebben geen grip meer op je. Je trekt dan andere mensen aan in je leven, ook zelfbewuste mannen die waarschijnlijk open communiceren, eerst naar zichzelf kijken en er iets aan doen. Je gaat je beter voelen en hangt niet meer op de bank snakkend naar aandacht en liefde, sterker nog, je gaat het waarschijnlijk gewoon op een dag dat je het niet verwacht, tegenkomen in de buitenwereld. Wat je uitstraalt krijg je terug….echt waar. Stop vanaf nu de tijd in jezelf, werk aan je pijnlijke stukken, doe dingen die je blij maken, stap uit die slachtofferrol en van de bank,  haal je bestaansrecht weg bij anderen (lees mannen in dit geval). Want pas als jij gelooft dat jij het waard bent, voelen anderen het ook. Aan jezelf werken is niet makkelijk, maar je eigenwaarde laten groeien wel zeer de moeite waard. Als jij weet wie je werkelijk bent, heb je wat je werkelijk wilt. Dus wat wil je? Als je blijft doen wat je doet is dat wat je hebt en zal er nooit iets veranderen. Een ander maakt je wereld niet anders, dat moet je toch zelf doen, een ander kan je wereld alleen nog mooier maken dan het al is 😊

 

Deze korte bespiegeling van een praktijkverhaal wilde ik graag weer even met je delen omdat er veel mensen rondlopen die waarschijnlijk ook in deze situatie verkeren en dit niet altijd delen met de mensen om hen heen.

 

Fijne dag!

Hellen

www.innerzicht.nl

 

 

Uitstel van executie…. doe het gewoon!

Ben jij conflict vermijdend? Een rasechte pleaser? Misschien zeg je nee, maar van binnen weet jij hoe ’t zit en daar gaat het mij om. Voel je je enigszins aangesproken lees dan ff verder. Heb je er geen last van, lees dan vooral de andere blogs, zit er vast wel ééntje voor je tussen J (PS. Als je een pester bent of gepest wordt lees dan t onderste deel)

Oké conflict vermijdend, ik kan er kort over zijn, stop er maar mee….. ga het maar gewoon aan. Niet schreeuwend, verwijtend of woedend, maar rustig uitspreken wat er aan de hand is.

Uitspreken kan lastig zijn, onveilig of ronduit eng, want je weet natuurlijk nooit wat een ander gaat doen of welke reactie er op je afkomt. De consequentie is niet duidelijk of de uitkomst staat al vanuit angst vast in je hoofd. Mond houden is dan de enige optie.

Je houdt jezelf klein als je om conflicten heen loopt of please gedrag vertoont. Ik snap de angst voor eventuele gevolgen, maar geloof mij, je stelt t uit, het conflict gaat niet weg, wordt waarschijnlijk alleen maar groter. Het blijft doorgroeien…en uiteindelijk moet het er toch een keer uit. Het is een soort vulkaan geworden, dus beter uitspreken dan dagen, weken en soms wel jaren wachten. Echt…je kunt jezelf en je gevoelens nu eenmaal niet ontlopen. Het ontploft een keer.

Soms weet je zelf niet eens waar het vandaan komt, ik geef je een voorbeeld uit de praktijk. Iemand  kwam hier omdat hij ’t niet uitspreken van dingen zo zat was, het stond hem in de weg als eigenaar van een redelijk groot bedrijf. Hij had echt geen idee waarom hij het zo moeilijk vond om sterke persoonlijkheden aan te spreken en ging er al vanuit dat hij niet was opgewassen tegen verbaal krachtige types. Om een lang verhaal kort te maken, hij was vroeger als kind gepest! Hij was t zelfs vergeten, maar door het gesprek kwamen we hierop uit. Hij werd gepest door krachtige (schijn) verbaal sterke jongens. In elkaar geslagen zelfs, opgewacht en ga zo maar door. Het inzicht was hartverscheurend….. maar de kern werd duidelijk. Natuurlijk ga je dan conflicten uit de weg, logisch toch! Maar nu niet meer nodig…. Snap je?

Mocht jij het ook doen, ga dan eens na waar de kern zou kunnen liggen. Ontken de angst niet, stop m niet weg, maar weet dat de angst bij de ervaring van toen ligt.

En dan tot slot nog even tegen alle pestkoppen (vaak ook op de werkvloer), anderen onderuithalen is een uiting van je zwakte. Je bent bang dat de ander beter of leuker is, iets doet wat jij niet kan, misschien ben je  jaloers. Deze angst zet je om door aan te vallen, door de ander te overschreeuwen of letterlijk het leven zuur te maken. Besef dat jij de lozer bent in dit verhaal, dat jij vooral aan jezelf mag gaan werken, je hebt geen idee wat je de ander aandoet, en soms zelfs voor vele jaren pijn en angst bezorgt…..pesten…stop ermee!

Hellen

http://www.innerzicht.nl – instagram hellen_kabel