Leegte en andere ongemakken….

We nippen aan onze koffie, en ze begint…..

“Ik ben nu 3 jaar alleen, goede baan voor de buitenwereld, maar ben zelf niet echt tevreden. Ik voel me leeg en alleen, een soort zinloosheid in mijn leven. Het hooghouden van de “gelukkige” mij wordt steeds moeilijker, ik merk ‘t ook op mijn werk.  Als ik ’s avonds op de bank hang omdat ik eigenlijk nergens zin in heb, open ik mijn apps van sociale media want dan voel ik me niet meer alleen. Ik vind mijn afleiding, ik merk dat ik zo op zoek ben naar aandacht en liefde. Op sociale media heb ik aan aandacht geen gebrek, het voelt echt goed, maar Deep Down weet ik ook dat ‘t niet echt is, dat ik me laat bespelen. Via mijn DM van Twitter, Instagram en Messenger lopen gesprekken met verschillende mannen. In de veiligheid van woorden, zonder dat je elkaar ooit hebt gezien, hoop ik toch misschien die ene tegen te komen. Ik trap er steeds weer in. Tinder heb ik er al uitgegooid, in het dagelijks leven kom ik geen beschikbare leuke kerels tegen, dus ja…dan laat ik me weer verleiden door de aandacht.  Het geeft een behoorlijke boost hoor, ze prijzen me de lucht in, vinden me mooi op basis van foto’s die ik natuurlijk alleen maar plaats als ik er eerst 100 heb gemaakt en afgekeurd,…. ze moesten eens weten, mijn onzekerheid is groot, mijn leegte ook en het is net alsof ze daar een neus voor hebben, het spel is begonnen, uitdagen, mooie praatjes, alsof ze helemaal voor je gaan, maar 9 van die 10 kerels is getrouwd, en die 10e is dan wel beschikbaar, maar niet leuk! ” We lachen erom, zo leuk als zij altijd praat kan ik helaas niet op papier krijgen.

Ze wil weten waarom ze dit soort mannen aantrekt. Als ze haar veroverd hebben, soms tot een stiekeme afspraak zijn gekomen, met zoenen en alles erbij, deze mannen weer langzaam van het toneel verdwijnen, ze hebben ineens geen aandacht meer voor haar, ze zijn op naar de volgende schijnbaar ongelukkige, eenzame vrouw… Daar krijgen ze nl ook nieuwe aandacht en een goed gevoel. Wat deze mannen zich niet realiseren is dat vrouwen gevoeliger zijn, echt pijn en afwijzing voelen. Terwijl deze man alleen zijn hormonen en tekorten volgt, van kick tot kick rennen om zo hun slechte huwelijk door te komen. Ze is boos op zichzelf dat ze zich zo snel laat gaan, boos omdat ze had gezworen nooit op getrouwde kerels te vallen. Ze is boos dat ze die man gaf wat ie wilde, ze voelt zich dom en gebruikt, teleurgesteld en verdrietig. Ik voel haar onmacht, we blijven even stil en nemen nog koffie……

De uitspraak “wat je uitstraalt krijg je terug” is echt van toepassing hier. Als jij je eenzaam en leeg voelt, trek je mensen aan die juist dat aan je laten zien, het is de onzichtbare energie die hier aan het werk is. Ze geven je uiteindelijk wat jij voelt, eenzaamheid en leegte, want dat is wat jij voelt en gelooft. Je valt voor de aandacht, snakkend naar een beetje liefde, je bent slachtoffer van je eigen tekort “gevoel”.  Zou het dan niet fijner zijn als je die leegte zelf gaat aanpakken, als jij jezelf weer krachtig en geliefd voelt om wie je bent, en dat gaat uitstralen! Dan komen deze kerels ook niet meer op je af, de slangen van het internet hebben geen grip meer op je. Je trekt dan andere mensen aan in je leven, ook zelfbewuste mannen die waarschijnlijk open communiceren, eerst naar zichzelf kijken en er iets aan doen. Je gaat je beter voelen en hangt niet meer op de bank snakkend naar aandacht en liefde, sterker nog, je gaat het waarschijnlijk gewoon op een dag dat je het niet verwacht, tegenkomen in de buitenwereld. Wat je uitstraalt krijg je terug….echt waar. Stop vanaf nu de tijd in jezelf, werk aan je pijnlijke stukken, doe dingen die je blij maken, stap uit die slachtofferrol en van de bank,  haal je bestaansrecht weg bij anderen (lees mannen in dit geval). Want pas als jij gelooft dat jij het waard bent, voelen anderen het ook. Aan jezelf werken is niet makkelijk, maar je eigenwaarde laten groeien wel zeer de moeite waard. Als jij weet wie je werkelijk bent, heb je wat je werkelijk wilt. Dus wat wil je? Als je blijft doen wat je doet is dat wat je hebt en zal er nooit iets veranderen. Een ander maakt je wereld niet anders, dat moet je toch zelf doen, een ander kan je wereld alleen nog mooier maken dan het al is 😊

 

Deze korte bespiegeling van een praktijkverhaal wilde ik graag weer even met je delen omdat er veel mensen rondlopen die waarschijnlijk ook in deze situatie verkeren en dit niet altijd delen met de mensen om hen heen.

 

Fijne dag!

Hellen

www.innerzicht.nl

 

 

Stel je toch eens voor……

Filosoferen…ik hou ervan! Misschien is ’t een gen waar je mee wordt geboren, ik weet het niet, maar je kan mij weken opsluiten om na te denken, te voelen, te diepzielduiken. Of gewoon avonden lang met gelijkgestemden filosoferen over het leven, heerlijk lijkt me dat. Het is misschien raar voor de één, misschien herkenbaar voor de ander.

Ik gooide net na mijn 1e afspraak de deur open omdat de zon heerlijk mijn kamer inscheen. Pakte mijn koffie … ging zitten met mijn kop in de zon, ogen dicht en dan….ja, dan ga ik los, Hellen zittend in haar eentje, ik hoorde alleen de vogels in de tuin, …en ineens bedacht ik… Stel je toch eens voor………

Dat het leven anders in elkaar zit dan we denken of doen. Dat hoe we ons gedragen ooit is opgedragen door mensen die bang waren dat iedereen gebruik maakte van zijn eigen intuïtie, denken en gevoel. Dat regels er niet altijd zijn om je te helpen maar om je klein of gevangen te houden. Dat wij ons slaapwandelend iedere dag voortbewegen, we doen wat we doen omdat het zo hoort, omdat het is afgesproken, omdat we ons moeten schikken in de regels om ons heen. Dat we vooral slaapwandelen omdat als we echt wakker zijn we alleen maar schuld, pijn of teleurstelling voelen. Dat we erachter komen dat we niet willen doen wat we nu doen of niet willen zijn waar we nu zijn. Dat geld en spullen ons in slaap moeten houden, dat het de kettingen zijn waar we onszelf aan hebben vastgelegd. Dat als we echt wakker zijn, we zien hoe we in de maling worden genomen, hoe we bestolen worden, hoe een groep mensen in de wereld profiteren van andermans ellende.  Dat we erachter komen dat alles wat we te zien en te horen krijgen over de wereld in de media helemaal niet klopt, zwaar manipulatief is. Kijk naar religie, je moet wel op een vooraf bepaald pad lopen anders straft God je, regels op schrift die geïnterpreteerd worden door wat we moeten geloven wijze mannen. Dat anders zijn, een poging van de ziel is om uit te breken, uitbreken uit situatief waarvan je voelt dat ze niet oké zijn…. Dat eenzaamheid niet eens bestaat, dat er alleen maar onvoorwaardelijke liefde regeert, dat we geen boekjes nodig hebben om uit ongelukkige gevoelens te ontsnappen. Dat iedereen een plek heeft in de wereld, dat angst alleen maar een signaal is om uit te kijken en niet meer wordt ervaren om jezelf op je plek te houden.

Stel je voor dat we kunnen leven in een wereld waar de mens alleen maar doet waar ie blij van wordt, waar geen jaloezie is, geen oordelen zijn, geen regels over hoe we ons moeten voelen, over hoe we ons moeten gedragen. Stel je voor dat alle woede van mensen verdwijnt als ze weer gewoon mogen zijn wie ze zijn, dan hoeft er namelijk niks opgekropt te worden en is er geen woede meer. Stel je voor dat daardoor kinderen niet meer liefdeloos opgroeien, dat er geen vluchtelingen meer zijn, dat er geen macht meer wordt misbruikt, dat we niet afhankelijk zijn van een paar ego’s en narcisten die de wereld regeren…. Stel je gewoon eens voor….laat af en toe je gedachten eens lekker “flowen”, wat er ook in je op komt, hoe gek ook, oordeel er niet over, laat lekker gaan……. Laat al die gedachten eens heerlijk stromen…..

Ik wens je een fijne koffiebreak toe, en hoop ook dat het zonnetje bij jou schijnt …

 

Hellen

http://www.innerzicht.nlhttp://www.instagram.com/hellen_kabel (voor dagelijkse korte schrijfsels)

Uitstel van executie…. doe het gewoon!

Ben jij conflict vermijdend? Een rasechte pleaser? Misschien zeg je nee, maar van binnen weet jij hoe ’t zit en daar gaat het mij om. Voel je je enigszins aangesproken lees dan ff verder. Heb je er geen last van, lees dan vooral de andere blogs, zit er vast wel ééntje voor je tussen J (PS. Als je een pester bent of gepest wordt lees dan t onderste deel)

Oké conflict vermijdend, ik kan er kort over zijn, stop er maar mee….. ga het maar gewoon aan. Niet schreeuwend, verwijtend of woedend, maar rustig uitspreken wat er aan de hand is.

Uitspreken kan lastig zijn, onveilig of ronduit eng, want je weet natuurlijk nooit wat een ander gaat doen of welke reactie er op je afkomt. De consequentie is niet duidelijk of de uitkomst staat al vanuit angst vast in je hoofd. Mond houden is dan de enige optie.

Je houdt jezelf klein als je om conflicten heen loopt of please gedrag vertoont. Ik snap de angst voor eventuele gevolgen, maar geloof mij, je stelt t uit, het conflict gaat niet weg, wordt waarschijnlijk alleen maar groter. Het blijft doorgroeien…en uiteindelijk moet het er toch een keer uit. Het is een soort vulkaan geworden, dus beter uitspreken dan dagen, weken en soms wel jaren wachten. Echt…je kunt jezelf en je gevoelens nu eenmaal niet ontlopen. Het ontploft een keer.

Soms weet je zelf niet eens waar het vandaan komt, ik geef je een voorbeeld uit de praktijk. Iemand  kwam hier omdat hij ’t niet uitspreken van dingen zo zat was, het stond hem in de weg als eigenaar van een redelijk groot bedrijf. Hij had echt geen idee waarom hij het zo moeilijk vond om sterke persoonlijkheden aan te spreken en ging er al vanuit dat hij niet was opgewassen tegen verbaal krachtige types. Om een lang verhaal kort te maken, hij was vroeger als kind gepest! Hij was t zelfs vergeten, maar door het gesprek kwamen we hierop uit. Hij werd gepest door krachtige (schijn) verbaal sterke jongens. In elkaar geslagen zelfs, opgewacht en ga zo maar door. Het inzicht was hartverscheurend….. maar de kern werd duidelijk. Natuurlijk ga je dan conflicten uit de weg, logisch toch! Maar nu niet meer nodig…. Snap je?

Mocht jij het ook doen, ga dan eens na waar de kern zou kunnen liggen. Ontken de angst niet, stop m niet weg, maar weet dat de angst bij de ervaring van toen ligt.

En dan tot slot nog even tegen alle pestkoppen (vaak ook op de werkvloer), anderen onderuithalen is een uiting van je zwakte. Je bent bang dat de ander beter of leuker is, iets doet wat jij niet kan, misschien ben je  jaloers. Deze angst zet je om door aan te vallen, door de ander te overschreeuwen of letterlijk het leven zuur te maken. Besef dat jij de lozer bent in dit verhaal, dat jij vooral aan jezelf mag gaan werken, je hebt geen idee wat je de ander aandoet, en soms zelfs voor vele jaren pijn en angst bezorgt…..pesten…stop ermee!

Hellen

http://www.innerzicht.nl – instagram hellen_kabel

De sleutel voor 2018…

Terugkijkend kan ik concluderen dat 2017, zeker het laatste half jaar, een pittige klus was. Niet alleen voor mijzelf, maar voor veel mensen om me heen, zowel privé als binnen mijn klantenkring. Het was vaak “even slikken en weer doorgaan”, want je moet wel. Als ’t voor jou niet zo is, dan kun je stoppen met lezen, dan schrijf ik deze blog gelukkig niet voor jou 😉

Relaties, leegte, verlangens en afscheid, waren wel de woorden die het meest voorkwamen en daar ben ik eens goed op gaan broeden. Persoonlijke leegte, niet durven uitspreken wat je werkelijk voelt en blijven doorlopen omdat verandering zo verdomde eng is. Angst voor het onbekende, mensen pijn doen, de toekomst, geld, huizen, alleen achterblijven, kinderen of bedrijven hebben, waren de grootste kettingen die angst op zijn plek hielden. Terwijl verandering, verlangen, passie, gezien, gehoord en erkend worden, vrijheid en willen delen in gelijkwaardigheid aan de deur bleven kloppen. Een borrelende vulkaan die we zo goed mogelijk onder controle bleven houden. Zo kan ik wat ik zag het beste omschrijven.

 

Waarom doen we niet gewoon wat we graag willen of voelen?

Op weg naar volwassenheid is onbewust onze “natuurlijke kracht”, ons bestaansrecht misschien wel uit handen gegeven, we misten het vertrouwen dat we oké waren door welke ervaringen dan ook. Op deze manier hoopten we op goedkeuring, erkenning, op liefde, gezien en gehoord worden, op respect, maar vooral op veiligheid, geborgenheid en liefde. We hebben ons aangepast. En deep down was er altijd weer die stem die zei; Hallo….kom eens terug, ik mis je! (de stem van je gevoel die we inmiddels goed kunnen negeren.) We hebben vanuit het verleden al heel snel geleerd dat voelen niet de fijnste weg kon zijn, voelen kan namelijk ook pijn doen en pijn wil je niet voelen omdat het ons ook laat zien wat we missen. Dus stopten we het gevoel wat pijnlijk was weg. We liepen zo weg bij wie we waren. Eigenlijk om te overleven dacht je, je deed het om jezelf te helpen onbewust. Je hoofd nam over en je maakte keuzes die minder pijnlijk leken. Alles opgelost, ik voel geen pijn en leef mijn leven volgens de regels van anderen of volgens de regels van mijn interne overlever. Er zijn mensen die daardoor juist alleen maar op zoek gaan naar geluksmomenten zonder werkelijk de verbinding met t gevoel meer aan te gaan. (seks, drugs, alcohol, snelle bevrediging die we dan verwarren met geluk en echt voelen, het is tijdelijk en heeft steeds meer nodig om je goed te blijven voelen). Maar dat is weer een ander onderwerp anders wordt t te lang 😉

Tijd om wakker te worden in 2018 en de angst in de ogen te kijken.

Gevoel heeft een functie! Het praat tegen je, kan geen denkfouten maken, gevoel is puur en echt en….het is juist je persoonlijke TomTom! De meest succesvolle mensen handelen vanuit gevoel, t hoofd gebruiken ze heel wijs erbij. Gevoel brengt je naar je werkelijke Passie, naar je doel, naar je wensen,  je vervulling, blijdschap, liefde en geluk. Het brengt je naar je diepste verlangen……het brengt je naar echte verbindingen..

Zie de mens als een kreeft, de kreeft heeft een pantser, zonder pantser gaat ie dood. Veel mensen leven als een kreeft, vastgrijpend aan zogenaamde “veiligheden”, niet in staat om echt voor zichzelf te kiezen. Met de volgende vragen aan jezelf ben je al aardig op weg naar de sleutel, neem ze eens met jezelf door en kijk of het een verschuiving teweegbrengt. De sleutel voor 2018 zit in de deur van “Bewustzijn”!

Wat zijn de herinneringen uit je verleden die bepalend zijn voor je gedrag en houding van nu? Wat bescherm je nog steeds wat eigenlijk niet meer nodig is omdat je volwassen bent? (als je vader je sloeg als je een grote mond had, durf je dan nu jezelf nog wel uit te spreken? Ik denk het niet, maar je bent nu volwassen en men slaat je niet als je zegt wat er echt in je leeft, jij moet dat inzien, jij moet de keuze maken en je beseffen dat de volwassen jij zelfs als ze wel komen, klappen aan kan, jij bent niet meer het kind van toen). Zie je de wereld vanuit je angst of vanuit de volwassen jij die echt alles aankan 😉

Beetje lange blog, valt nog zoveel over te vertellen…. Wie weet de volgende x…

Heb je vragen stuur ze gerust naar info@innerzicht.nl

Hellen

 

De Liefde als trigger (best heftig in ’t Tinder tijdperk)

Ze komt nogal geïrriteerd binnen, ik vraag of ze koffie wil, en ze gooit terwijl ze knikt, haar tas in de hoek van mijn kamer. Oké, dacht ik…en trok denkbeeldig mijn fluwelen handschoenen aan 😉

Kom maar op, zeg ik met een knipoog, en ze steekt van wal….

“Ik heb sinds kort een lief zoals je weet.” Ik knik en drink rustig mijn koffie.  (Vorige sessie was ze helemaal hyper vanwege haar nieuwe Tinderman, laten we hem “Hij” noemen). “Nou… hij heeft een tijdje zijn best moeten doen voor ik erin mee ging. Ik vond t spannend, wilde heel graag maar geloofde niet dat hij serieus was, we hebben inmiddels gezoend, echt fantastisch, wat heerlijk om dat gevoel toe te laten! Gevoel van geborgenheid, warmte, maatjes zijn, alleen nu krijg ik het benauwd! Ben er veel mee bezig, gericht op contact, hem vaak willen zien of horen, samen dingen doen,  het liefst zit ik samen vast op een berg ofzo maar als ik dan minder van hem hoor, slaat mijn denken ineens op hol. “Zie je wel, hij moet me niet”, ik ben niet leuk en goed genoeg”, “hij vond het zoenen echt te slecht en durft t niet te zeggen”, “hij wil stoppen met t contact, ik ben veel te benauwend”, “doet dit vast met meer vrouwen tot hij de beste kiest en dat zal ik niet zijn”, “ik ben gewoon waardeloos, niet om van te houden”…grrrrrrrrrrrrrrrr gek word ik van mijzelf. En weet je wat het ergste is? Ik ga hem bellen en maak t zelf vast kapot, zo bang voor de pijn die volgt als hij me afwijst! Maar dan het kromme, diep van binnen klamp ik me weer vast aan iedere strohalm die er is, een berichtje, de beelden van ons samen in mijn gedachte etc.., dan ben ik weer als de dood om dit te verliezen! Ik maak alles kapot! Ik stoot af en trek aan, lijk wel een magneet, alles door elkaar” Wat gebeurt er met me?” Ze zucht heel diep, en ik zie haar wanhoop.

Ik pak pen en papier en begin te tekenen, ik teken een grote pop. Dit ben jij, zeg ik. Jij bent de 35 jarige vrouw van NU, in jou zitten ook alle opgebouwde “ jijen”. Jij bent de optelsom van 0 tot 35. In jou zitten je ervaringen, de heftige, ook mooie, de trauma’s en alles wat je bij die gebeurtenissen hebt gedacht en vastgezet (overtuigingen). Bij té pijnlijke ervaringen komen dan je natuurlijke beschermingsmechanismen in werking, zie dit als een persoonlijkheid die de rol van “overlever” op zich neemt. Deze rollen pak je omdat de ervaring te pijnlijk of te groot is qua emoties. Dus verdriet, verwaarlozing, eenzaamheid, angst, teleurstelling en ga zo maar door. Deze emoties zitten aan de ervaring vast en zijn vaak ook nog onbewust voor jezelf. Als je als kind geen verbinding had met bijv. je ouders, dan ga je je ongezien, eenzaam, verdrietig en waardeloos voelen, heel erg je best doen om wel in verbinding te komen met alle gevolgen van dien (vaak ook steeds teleurgesteld worden omdat de verbinding nooit komt). Tel daar de emoties die je voelde bij op. Dit ben jij! Deze zijn allemaal diep verstopt, denk je nooit aan, maar helaas bepaalt dit wel je gedrag in het dagelijks leven. Nu jij bent aangeraakt op “verbinding”, ben je regelrecht geraakt in je pijn. Dat is doodeng, je hebt het nooit geleerd en nooit echt gevoeld, je wordt als het ware opengereten op je oude stuk vol verdriet en pijn. Paniek dus, want je gelooft diep van binnen dat je niet veel waard bent, nooit goed genoeg om verbinding te krijgen dus gedraag je je nu door t kapot te maken. Je ervaring is nl je herkenning en je kan niet geloven dat dit echt is (bindingsangst). Daarentegen zit er ook een diepe eenzaamheid, een diep verlangen naar verbinding, naar liefde en omdat je dat NU voelt wil je daar met alle macht aan vastklampen (verlatingsangst). Je bent getriggerd op de oude pijn…en daarom reageer je zoals je reageert. Er is ook goed nieuws, je bent wakker geworden, meer bij jezelf gekomen anders kun je het niet voelen!  “Hoe los ik dat op!” smeekt ze bijna. HOE DAN!, de meest gestelde vraag hier in deze kamer.

Een tipje van de sluier, want dit is nogal een  proces waar je doorheen gaat. Korte versie dus:

Als je gaat uitwerken wat de ervaringen, de overtuigingen, de emoties zijn die er liggen, dan kun je ze op één lijn gaan zetten. Daarmee word je bewust van je gedrag, waar het vandaan komt, of je er nog gebruik van wil maken of dat je het wil gaan loskoppelen. Dit laatste is het meest gehoopte want dan staat dit gedrag je straks niet meer in de weg. Oude pijn brengt je oud gedrag, die nu niet meer van toepassing hoeft te zijn. Je mag van overleven naar leven!. Het is bewustwording van jezelf, van je hoofd naar je hart en dan ga je als vanzelf je gedrag aanpassen. Dus mocht je een claimer zijn, kijk dan naar jezelf en vraag je af waarom je dit doet. (angst voor verlies) Als je merkt dat je dingen kapot maakt uit angst voor de afwijzing, geef dat deel dan weer ruimte en werk eraan. Het komt dus neer op MOED hebben om naar jezelf te kijken en er dan mee aan de slag te gaan. Geef de ander niet de schuld, die fungeert vooral als spiegel 😊. Het doel? Je onvoorwaardelijk wel weer kunnen verbinden!

Wat betreft deze mevrouw hierboven, ze heeft de MOED eraan te werken, haar gedrag te snappen en bij te sturen. En de liefde….  “Hij” is nog niet gevlucht zover ik weet.

Hellen Kabel

Mocht je vragen hebben over deze kijk op gedrag,  stuur me gerust een mail: info@innerzicht.nl

Rennend door het leven….

Ken je dat,  mensen die door je (het) leven rennen? Druk, druk, druk en nee, geen tijd om daar even bij stil te staan, nee daar doe ik niet aan hoor, nee ik ben met 100 dingen tegelijk bezig…NEE, nee, nee……

Vanmorgen had ik zo’n hardloper in de praktijk 😉

Overal een antwoord op, altijd weerwoord, ja maar… iedere minuut. Ik nip aan mijn koffie en luister, als de waterval even stopt voor een slok koffie begin ik…..

Waarom is dit dan het moment dat je, geheel vrijwillig, hier bij mij zit?

Eh… nou… geen idee eigenlijk, werd wel weer eens tijd, ik ben met wat dingen bezig en vraag me af waarom, wil ik dit zelf of denkt de persoon die me op deze weg heeft gezet dat ik dat kan? Eigenlijk weet ik zelf niet zo goed waar ik heen ga en wat de volgende stap moet zijn ofzo…best eng ook die nieuwe dingen.

Wat is dan eng?

Eh…nou….geen idee.. ik weet niet eens of ik het wel kan, straks maak ik fouten ofzo.. Normaal help ik mensen direct, zoek oplossingen voor ze etc.. nu moet ik het zelf doen, iets nieuws en omdat het onbekend is vind ik dat spannend.

Waarom help je graag mensen? Nog voor ze je iets vragen roep jij al, oh ik help je wel? Wat geeft je dat? En voordat er gelijk een waterval aan gebakken lucht naar buiten komt vraag ik even om de vraag echt binnen te laten komen. Waarom doe je dat? En dan ben ik ineens waar ik zijn moet. De stille kwetsbaarheid, ik zie dat er iets aangeraakt is, ook echt binnenkomt en dan volgt met bijna verstikkende stem…… “dan ben ik even waardevol voor iemand, misschien houden ze dan van me….”

De Kern is geraakt, heel kort want een sterkere kracht neemt het weer over, de bagatelliserende stem komt nu en roept, ja maar dat denk ik bijna nooit hoor…  Ik vraag terug te gaan naar de kern en daar even te blijven…tranen komen (ingehouden) en dan komt de bijna wanhopige kreet… HOE DAN!!!! Ik weet dat het er zit, maar het is gewoon te pijnlijk, ik duw het weg, ik weet niet hoe ik hier ooit vanaf moet komen…, het valt wel mee…toch?

Ja, stilstaan bij pijn valt zeker mee, echt waar, maar iets in jou gelooft dat niet en houdt vast aan weglopen, jezelf overschreeuwen, wegduwen en zorgen voor anderen, zorgen voor harmonie in je omgeving, bang om mensen tegen je in het harnas te jagen, bang om afgekeurd te worden en waarom? Omdat je zo vreselijk verlangt naar liefde, goed genoeg zijn precies zoals je bent, en waarom? Omdat je het in de basis nooit hebt gevoeld… Je kent het niet op een natuurlijke manier, je moet je aanpassen in de hoop dat je het krijgt en zo kan ik nog uren doorgaan met uitleggen, maar genoeg is nu genoeg. Er is een kwartje gevallen, praten haalt dan juist alles weer even onderuit. Ik stel daarom t volgende voor;

“Zou het een verrassend idee zijn om de komende week eens meer te gaan luisteren? Naar anderen, maar vooral naar jezelf? Even een week zonder oordeel in je hoofd of uit je mond. Niet gelijk reageren als iemand iets doet of zegt. En deze week zijn de woorden “ja maar” dan ook verboden!”.  Ga af en toe met jezelf zitten en doe even niks, al is het maar 5 minuten om het op te bouwen en kijk wat zich in je hoofd of mooier nog, vanuit je hart aandient.

Hoor de stem van jezelf, niet de stem die je normaal doet rennen en praten, die krijgt 5 minuten vrij. De stem (klein en zacht) die je langzaam laat weten waar je werkelijke verlangen ligt. De stem die door angst niet aan de oppervlakte komt en dus geen ruimte krijgt. Al is t maar even, van dat kleine beetje ruimte komt ook een klein beetje vertrouwen. En dat is wat je nodig hebt, een beetje vertrouwen voor de stem van de werkelijke (beschadigde) jij, en dat is wat we noemen, een beetje liefde voor jezelf… 😉

Fijne dag,

Hellen Kabel – www.innerzicht.nl

Ik word hier zo verdrietig van!

Ja…echt, we zijn vals voorgelicht, grootgebracht en nog steeds heeft het een verwoestend effect op mensen! Gif? Ja eigenlijk wel, ik durf zelfs te stellen dat we vergiftigd zijn, en ook al gaat het steeds beter, er worden nog steeds kinderen groot gebracht met de mededeling dat je vooral je kwetsbaarheid niet mag laten zien. “Hou op met janken, stel je niet zo aan, “watje”, “mietje”, “niet piepen, zo erg was het toch ook weer niet!” signalen dat je je dus niet mag uiten over wat je echt voelt. (verdriet, angst, onmacht, pijn, boosheid)

“ik mag niet kwetsbaar zijn”, “kwetsbaarheid is zwak”, “kinderachtig” of gewoonweg “ik heb geen idee hoe ik dat moet doen?” “ik zou mijzelf totaal verliezen”. Zomaar een paar voorbeelden die ik regelmatig hoor, herken je er één?

Je kunt nooit een krachtig mens worden zonder kwetsbaarheid hoor, kwetsbaarheid is namelijk een enorme kracht! Het is wat je nodig hebt om authentiek,  dus “echt” te zijn.  Als je deze kracht niet gebruikt ben je een “overlever”, je leeft niet, je verstopt een deel van jezelf.  Je bent aan het vechten tegen wat je voelt, altijd bezig om op je hoede te zijn. Want ja, stel je voor dat ik laat zien wat ik voel, laat staan dat ik het ga uitspreken. (burn-out staat om de hoek). Het is voor veel mensen een verstopt onderdeel van wie ze zijn. De maskers die zijn opgezet om angst, pijn, teleurstelling, boosheid en verdriet te verbergen. Alles wat we wegstoppen stapelt zich in de loop van het leven lekker op. In dit geval een giftige cocktail, ook voor je lichaam helaas.

Hoe erg is ’t nu echt? Als iemand je pijn doet, mag je gewoon boos worden! Als iets je raakt, mag je dat laten zien. Als iemand zijn macht gebruikt, (misbruikt) om jou iets te laten doen, mag (moet) je NEE zeggen. Grenzen aangeven en ophouden jezelf zo klein te maken. Jij bent net zoveel waard als een ander, het zijn gedachten die je voor “waar” hebt aangenomen. Het zijn gedachten en oordelen, de angst die zorgt dat je de echte jij niet laat zien, laat staan jezelf durft uit te spreken!

We verlangen er wel naar, vinden kwetsbare mensen eigenlijk heel mooi.., hun warmte, liefde, aandacht die ze ons geven, eerlijkheid, gezien en gehoord voelen, dat vinden we fijn. Het verlangen naar “echt” geeft aan dat je er zelf niet bijkomt,  dat je je onzeker voelt om jezelf te laten zien, bang bent om jezelf te geven, je zou jezelf weleens kunnen verliezen of pijn ervaren bij tegenslag. De angst om kwetsbaar te zijn maakt ons dus slachtoffer. We zijn geamputeerd, je bent niet compleet. Je blijft zitten waar je zit, in “schijnveiligheid”.

Raar eigenlijk dat we zijn opgegroeid met dit idee. Ik denk dat er hele grote problemen voorkomen hadden kunnen worden als we kwetsbaarheid in de wereld hadden geaccepteerd. Als mensen vertrouwd waren met het uitspreken en laten zien van hun emoties…. Helaas is dat al voor veel mensen te laat! Help dit gif de wereld uit en laat jezelf zien 😊

Liefs

Hellen

http://www.innerzicht.

Best Pittig! Baan kwijt, burn-out en scheiding…..(ingehaald door de werkelijkheid)

Het lijkt wel of alle onderste stenen boven komen drijven in deze tijd, veel mensen hebben het best pittig,  niet meer kunnen functioneren met al die maskers die je in de loop van je leven hebt opgezet. (onbewust om jezelf staande te houden of niet te voelen wat je voelde) Het is alleen best lullig dat dit opgebouwde onbewuste gedrag je nu dan naar de afgrond brengt en je soms oprecht niet meer weet hoe je daarmee om moet gaan.

Misschien raakte je je baan kwijt, ga je scheiden of heb je een heftige burn-out. Wat het ook is, het wordt hoogtijd om eens bewuster naar jezelf te kijken ipv in de slachtofferrol te stappen. (die rol is niet aan te raden, hij is namelijk veel erger dan je eigen kracht weer vinden). Ik neem de voorbeelden even met je door om een beeld te schetsen.

BAAN VERLIES….

Je hebt gestudeerd, moest en zou bv huisarts worden, de omgeving steunde je, je ouders waren trots en je begon te werken zoals van je verwacht werd. Na jaren van ploeteren, administratie, lobbyisten van de farmaceutische industrie, eeuwig niet echt ziek zijnde, vaste patiënten, tijdnood, nog meer administratie werd je er aardig zat van. Je vond ‘t niet meer leuk, maar ja, je was huisarts, daar had je voor geleerd, daarom was iedereen trots op je, daardoor kon je leuk wonen en had je partner inmiddels ’t vak van huisman/vrouw gekozen. Je gaat maar door, tegen jezelf in, niet meer luisterend naar je eigen wensen en klachten, naar die stem die het altijd goed met je voorheeft. Door en doorgaan…….tot….. ja ’t bruggetje is er al…..

BURN-OUT….

Je lazert zo een burn-out in…. Ook wel fijn dat het een naam heeft, dan heb je in ieder geval wat, je bent je baan even kwijt, je hebt rust nodig, een legitiem thuiszit verhaal. Maar we weten natuurlijk best waar dit deepdown vandaan kwam. We hebben jaren met maskers geleefd en niet naar onszelf geluisterd. Je bent het leven van anderen gaan leven met al je verantwoordelijkheden.  Je verdriet over je gevangenis niet meer gevoeld, je ongelukkig zijn weggestopt maar bovenal jezelf verloren……en of t nog niet genoeg is….je partner en jij gaan scheiden, ook jullie zijn elkaar kwijtgeraakt….

SCHEIDEN…

De partner trekt het ook niet meer.. Als je samen verliefd op elkaar wordt is dat het mooiste wat je kan overkomen, een fijner gevoel is er volgens mij niet! En hoe vaak zie je dan kleine dingen, waar je je normaal zonder de roze wolk aan zou storen, door de vingers…. Iets later in de verliefde fase kan het door je gedachten gaan dat je die storende zaken vast wel kan veranderen, of…jij doet het allemaal wel even want dat gaat sneller of je kan dat gewoon beter vind je. Het is tot nu toe allemaal nog in je voordeel. De echte gesprekken samen komen vast, echt luisteren en elkaar aanvoelen ook wel. Maar dan…..de verliefdheid wordt een echte relatie, een huwelijk, er komen misschien kinderen en voor je het weet denk je nergens meer over na en zit je in een molentje alsof je een hamster bent, op weg naar….ja…waar ga je ook alweer naar toe? Waar ben jij eigenlijk zelf nog? Wat waren je dromen, je passie, je talenten, je vrienden? Je doet nog steeds alles voor die ander, want dat ging nu eenmaal sneller, je ging zelfs nog meer doen om je niet zo te ergeren aan al die zaken die je ooit door de vingers zag…. En erger nog, de ander verwacht het nu ook van je! Maakt er misschien schandelijk misbruik van…en jij? Jij rent maar door of je verstopt je in andere zaken en doet eigenlijk niet meer mee…De verbinding met je partner is er ook allang niet meer, jullie lopen gewoon door in je eigen wereldje, gewoon omdat het nu eenmaal zo is…  Conclusie: Uitgeput, opgebrand, en huwelijk naar de kloten …

Heftig hé! Jezelf gewoon kwijtgeraakt omdat je dacht dat je alles onder controle had en het vast weer heel leuk zou worden. En nu is de vraag…hoe kan je nog verder leven zonder jezelf… Is wat ooit zo makkelijk leek, nu nog steeds oké voor mij? Nee…nee…nee… in dit bovenstaande verhaal.

Je hebt over je grenzen laten lopen, je hebt alles uit handen gegeven, de ander of anderen boven jezelf gesteld, met goede bedoelingen natuurlijk, om alles te voorkomen waar je nu middenin zit. Hoe bizar is dat? Je denkt het goed te doen, maar je grootste angsten zijn inmiddels werkelijkheid geworden.  AU….een pijnlijke conclusie…

Je gedrag om je eigen pijn te voorkomen heeft je juist veel pijn gegeven, de onderste steen komt boven. Goed voor jezelf zorgen, jezelf uitspreken, in verbinding blijven met jezelf is helaas de enige echte weg. Je hart spreekt en als je daar tegenin blijft gaan breekt ie een keer. Eerlijkheid naar jezelf en de ander waar je een verbinding mee hebt, blijft de enige weg. Communiceren vanuit wie je bent, niet vanuit wat anderen van je vinden of verwachten. Niet leven vanuit schuldgevoel of t voorkomen van pijn. Een moeilijke opgave, maar wel de beste en enige weg om weer gewoon, gelukkig met jezelf (en dus anderen) door een deur te gaan. Liefde eerst voor jezelf is essentieel voor ’t zorgen of liefhebben van de ander.

Het is gelukkig nooit te laat om jezelf weer in de armen te sluiten, soms samen, soms alleen, soms in je oude baan, soms in een nieuwe, maar het is echt nooit te laat om weer met jezelf verder te gaan en je niks meer door anderen te laten ontnemen. Blijf trouw aan jezelf….weet dat je nooit alleen staat en dat het een leerzame fase in je leven is. Niet het einde, maar misschien wel een prachtig nieuw begin! 🙂

Hellen

www.innerzicht.nl

En ineens overviel het me….

Een prachtig gesprek, wil ’t graag met je delen omdat het volgens mij voor veel mensen herkenbaar is.

Een sterke, spontane vrouw stapt de praktijk binnen, ze straalt zelfvertrouwen uit, warmte en openheid. Zo’n heerlijk mens waar je graag bij in de buurt bent, voelt goed zeg maar 😉

Als ze zit en het gesprek begint zie ik ineens haar kwetsbaarheid, alsof ik door een muur mag kijken, ik zie haar gevecht, haar pijn en verdriet en ik vraag haar hoe het “echt” met haar gaat. Ze haalt haar schouders op en zegt, “ach…gaat goed hoor, niks te klagen, maar voel me niet helemaal in mijn hum.”

Als ik doorvraag komen langzaam de tranen, ze snapt zichzelf niet, ze voelt zich leeg, eenzaam, verdrietig en eigenlijk heel klein. Ze is onzeker, alle positieve stempels die ze van iedereen krijgt voelt ze zelf niet.  Ze weet niet precies waar het vandaan kwam, maar ineens overviel het haar en ze raakt het niet kwijt. Alsof er een klein verdrietig meisje in haar zit, niet stil te krijgen, mist liefde en enorme armen om haar heen. “De sterke vrouw die iedereen normaal ziet en er is voor de buitenwereld, staat mijlenver af van wat ik zelf voel” ….. eenzaam, ongeliefd en de gedachte; Wat doe ik hier eigenlijk en voor wie?

Ons gesprek blijft natuurlijk vertrouwelijk, maar ik denk dat er heel veel mannen en vrouwen rondlopen die dit gevoel herkennen. En wat doe je ermee hé, je hele omgeving ziet je als die leuke sterkte, warme, open vrouw. De vrouw die alles aankan. Volgens mij heb ik er jaren geleden ook een blog over geschreven, het blijft actueel. Het is ’t verhaal van de “overlever”, altijd klaar staan voor anderen, lief doen, het goed willen doen, erkenning krijgen eigenlijk. Mensen die erkenning en liefde gemist hebben in hun leven blijven onbewust zoeken naar dit gevoel. Dat maakt mensen sterk en zelfverzekerd van buiten en daarom wilde ik dit met je delen. Mocht je het herkennen pak dan eens pen en papier, schrijf van je af wat er van binnen leeft, wat voel je? Wat denk je eigenlijk echt? Leef je nog wel ’t leven wat JIJ wil leven of sukkel je door omdat het zo hoort of omdat t nu eenmaal zo is? Wacht je eigenlijk nog iedere dag op die aai over je bol, onvoorwaardelijke liefde en erkenning?  Schrijf, schrijf, schrijf…laat al die emoties die van binnen leven via je vingers of pen naar buiten stromen als je niemand in je omgeving hebt met wie je dit kan of durft te delen. Neem een mooi boekje en maak dat even je beste liefste maatje. Schrijf 😉 (En als je bang bent dat iemand het leest, gooi het dan daarna weer weg, lieve mensen, laat het stromen, het moet eruit!)

Dit wilde ik even met je delen J

Hellen

www.innerzicht.nl

Vraagje: Waar ben JIJ eigenlijk naar op weg?

Ik zit op een terras en staar wat voor me uit, dan vraag ik me af waar iedereen toch naar op weg is. Mensen lopen, snel of langzaam, fietsers, auto’s, iedereen gaat ergens heen, zelfs de wolken drijven voorbij en dan besef ik ineens “waar ben ik naar op weg”, Ik leef, werk, slaap, eet, heb soms plezier, voel me goed, soms ronduit ruk, dan weer vol energie, dan weer leeg….

Raar eigenlijk dat leven, wat is t doel? Waarom ben ik hier en waar ga ik heen?  Je gaat volgens mij van A naar B, je wordt geboren en je gaat uiteindelijk dood. De één nog in de moederbuik, de ander wordt 105. We hebben er  geen invloed op, we doen wat we denken dat goed is, we leven bewust of volledig onbewust. De één leeft van vakantie naar vakantie en sleept zich in de tussentijd door het leven heen, de ander neemt een afslag, gooit zijn leven om en begint even opnieuw in de hoop dat t beter voelt. Even los van de mensen die zich moedwillig laten afglijden, ook al is dat volgens mij ook alleen maar een wanhoopsdaad….. waar gaan we heen? Deze week kwam het bericht van het overlijden van een jonge vent die ik ken, 2 kindjes, leuke vrouw, net vakantie gevierd en een infectie in zijn been maakte anno 2017 een eind aan zijn leven? Hoe dan? Waarom dan? Kon dat niet anders? En zo hebben veel mensen een eigen verhaal. We hebben er dus geen controle over, we kunnen het niet voorkomen.

We gaan van A naar B en kunnen een zijweg nemen, gaan rechtdoor, maar uiteindelijk ga je naar B. Ben je vrij in keuze? Ja, volgens mij wel, maar veel mensen zitten gevangen in hun eigen route. Hoe ouder je wordt hoe meer verantwoording je hebt, vooral naar anderen, die wil je niet teleurstellen, te vriend houden, de erkenning krijgen, geen pijn doen, geen schuldgevoel opbouwen of je bent te bang om bij jezelf te komen, egoïst te worden.

Conclusie; Je eigen weg van A naar B wordt een weg met vele draadjes naar anderen. Je eigen vrijheid zit alleen nog in je hoofd en af en toe een dag dat je het ervaart. De gesprekken met mijn klanten gaan vaak  over het “ik” in de wereld. Ervaringen en omstandigheden, verbindingen of geen verbindingen. Je niet meer gezien, gehoord en erkend voelen maar er niets aan durven doen omdat de lijntjes zo strak staan naar verantwoordelijkheden, angst, gemis aan zelfvertrouwen, oude pijn, niet goed genoeg zijn, maskers en andere zaken.

Als je naar het nieuws kijkt zijn mensen op de vlucht (waarheen?), we lopen lijkt wel allemaal naar iets toe, een beter gevoel misschien wel. Is dan de drijfveer van het bestaan een “goed gevoel” hebben?  Verslaving is ook een roes, op weg naar een goed gevoel, niet meer hoeven voelen wat je voelt, benevelen van wat er echt is. Raar hé … Volgens mij zoeken we verbinding, een gevoel dat je er mag zijn, dat je er toe doet, dat er iemand blij is dat jij er bent. Delen en erkend worden, onvoorwaardelijke liefde misschien wel. Stoppen met vechten tegen wat er is, is misschien wel de rustige weg naar bestemming B….. Je eigen wereld vullen met goede gevoelens om de weg dragelijk te maken, je verantwoordelijkheid niet bij anderen leggen maar weer bij jezelf?

Dit is geen blog met antwoorden, dit was een blog met gedachtespinsels. Als jij t wel weet waar je op weg naar toe bent dan wil ik dat graag weten, mail gerust naar hellen.kabel@innerzicht.nl en ik maak er een samenvatting van die ik weer in een volgende blog anoniem zal publiceren J

Fijne dag!