De getalenteerde schoenmaker met kapotte schoenen en een deadline…

Ik ben een rasechte deadline werker, komt nog uit mijn omroeptijd denk ik, alles op t laatste moment de uitzending in, druk op de ketel was mijn drijvende werkkracht. Als ’t af was kon ik het loslaten, op naar de volgende uitzending.

Het idiote is dat ik nu nog steeds tegen deadlines aanloop, o.a de 3 maandelijkse btw aangifte, want ik hou t niet bij,  knal alles in een la en tegen de tijd dat ik weer een aangifte moet doen bouwt de spanning zich op, ik moet alles nog in de computer zetten, terugzoeken in agenda, bonnetjes kwijt, bankafschriften uploaden etc… en plannen natuurlijk, want als ik afspraken heb kan ik niet in één keer door.  Zo was mijn plan dat ik vandaag (zondag) de dag zou pakken voor de administratie. Wat denk je wat…. het is nu bijna einde middag en ik zit deze tekst te schrijven want ja…kennelijk is de deadline nog niet dichtbij… (over drie dagen moet betaling binnen zijn)..

Ook het schrijven van een blog, niemand die me zegt wanneer ik ’t moet schrijven, als je het een echte blogger of een commercieel wonder zou vragen dan zou ik dat wekelijks of twee wekelijks moeten doen, zo bouw je een relatie met je lezers etc.. (laatst geschreven blog was 31/8) maar helaas, ik ben niet zo van het “moeten”…

Je zou zeggen dat je dingen die je niet leuk vindt, uitstelt (administratie in mijn geval) en dat je daarom een deadline werker bent, maar dat is niet zo.. mijn werk was echt leuk, ik had gewoon die druk nodig, interne druk die ervoor zorgde dat ik dan niet kon dagdromen of andere dingen kon doen. Het MOEST gewoon af!

Met een blog is dat weer anders, dat is inspiratie, ik kan ineens iets bedenken en hoppa, achter de laptop en schrijven maar.. De laatste maanden best veel inspiratie, maar de onderwerpen die ik zo graag wilde benoemen weerhielden me ook, ik zou echt zoveel willen schrijven, maar er komt steeds een stemmetje dat zegt….doe maar niet, mensen maken er weer iets van, vullen het in…ik voel me meer beperkt dan geïnspireerd de laatste tijd..

Waarop ik van deadline ineens in een ander onderwerp terecht kom, namelijk weerstand, beperkt voelen in wat ik opschrijf…Erg eigenlijk, ik liet me nooit tegenhouden, maar de ervaring leert me dat niet iedereen snapt wat je schrijft, niet aanvoelt hoe je het benoemt, niet inziet dat er onderwerpen van klanten of boeken tussen zitten en er vooral een persoonlijke invulling van maken, een oordeel over heeft, zelfs stempels zet op mijn leven, veroordeling over hoe het is, zonder de werkelijkheid te kennen. Ik ben ook moeder, partner, zus, dochter, schoonzus en schoondochter, dus ja….ook al help ik mensen om zichzelf uit te spreken, in het openbaar (blog) heb ik te maken met anderen waar ik rekening mee moet houden, als ik die verantwoordelijkheid niet zou hebben had ik zeker alles opgeschreven want het zijn onderwerpen en vragen die belangrijk zijn vind ik, waar mensen over na kunnen denken, van een andere kant kunnen belichten.

Ik wil dus van alles, maar het komt er niet direct uit… administratie (geen zin, zo lang mogelijk uitstellen), Schrijven (heel veel zin, maar de inhoud durf ik niet volledig te plaatsen), gelukkig schrijf ik nog wel dagelijks kleine tekstjes voor mijn instagram account (@hellen_kabel)

Ik ben de schoenmaker met kapotte schoenen op dit moment, ik ga blijkbaar van t één naar ’t ander, noem het afleiding, intuïtief of rommelig, angstig, te weinig discipline, lui, of niet gefocust.Ik ervaar het zelf als teveel interesses, gedachten en gevoelens, en die pak ik liever aan dan mijn belastingaangifte 🙂

Maar laten we eerlijk zijn, wat maakt het allemaal uit, niemand heeft er last van, alleen ikzelf en ik heb vandaag toch ineens weer een blog geschreven, de aangifte komt af dat WEET ik zeker, de vraag is alleen wanneer ik dan als een kip zonder kop het ga zitten doen 🙂 Ik heb nog twee dagen.

Fijne dag!

Hellen – InnerZicht

 

 

 

Geen liefde zonder vrijheid…

In 2013,14,15,16,17 schreef ik het ook al en wat blijkt, er is niet veel veranderd, veel scheidingen, enorm veel mensen kampen met relatieproblemen of beginnende scheuren die nog niet volledig duidelijk zijn, maar sudderen. Veel  eenzaamheid binnen de relatie, mensen die aan het veranderen zijn, anders gaan kijken, en zo kan ik wel even doorgaan. Tijd om er weer aandacht aan te besteden, bewustzijn gaat tenslotte over de herhaling die we steeds weer voorgeschoteld krijgen tot het kwartje valt.

Liefde, het meest bezongen en beschreven onderwerp, het mooiste gevoel wat gevoeld kan worden en de drijvende kracht van het leven. Hoe kan het dan toch dat mijn praktijk gevuld is met mensen die ongelukkig zijn, het zwaar hebben met veelal relatieproblemen?

Volgens mij is liefde een levende kracht (energie) die je vol vertrouwen mag (durven) laten stromen, als het niet  stroomt kun je het ook niet voelen, is eigenlijk je leven geblokkeerd. Er gaan dan andere gevoelslagen (emoties) op liggen, we worden meer geautomatiseerd en nemen alles maar voor wat het is. We slepen ons onbewust door het leven, met leuke en minder leuke dingen, maar je voelt niet meer echt dat je leeft. Liefde is namelijk niet te manipuleren of te beperken, het laat zich niet dwingen. Als jij dat liefde noemt dan spelen andere motieven een rol die we liefde noemen, maar gaat over “nodig” hebben. Als liefde echt is, dan VOEL je dat, het stroomt door iedere vezel van je lichaam en ziel, het is er gewoon, heeft geen grenzen of deuren en liefde beperkt zich niet alleen tot de andere mens, het wordt ook gevoeld voor de natuur, kunst, tekst, muziek en dieren, alles wat ons persoonlijk blij maakt. Liefde IS…niets meer en niets minder.

Als je liefde in een relatie wilt houden zal je het dus moeten laten stromen, zonder voorwaarden, zonder kettingen, zonder emotionele chantage of schuldgevoelens. Liefde moet je laten gaan waar het heen wil. Liefde kun je niet afdwingen, niet wegstoppen,….dan wordt liefde namelijk angst. (verlatingsangst, bindingsangst, verantwoordelijkheid te groot, excuus op excuus) En dan is natuurlijk de vraag of je het er kan houden, want als het er niet is dan zul je eerlijk naar jezelf moeten kijken.

Mooi bruggetje, belangrijk ook om liefde voor jezelf te kunnen voelen, als je dat niet doet, stroomt het niet en kan t niet gevoeld en gedeeld worden. Jij groeit als je liefde toelaat, liefde praat, liefde stroomt en groeit, net als jij.  Liefde is dus niet afhankelijk van de ander, maar wel groter en voelbaarder als het mag stromen waar het stroomt, samen met de ander, in verbinding met elkaar.

Hoe vaak hoor je niet de woorden; dat mag ik niet van mijn….. of nou nee hoor dat zou hij/zij nooit goed vinden. Ik moet….van hem/haar etc… Dat is toch raar! Wie is de ander om jou leven te bepalen, dat moet toch een wederzijdse vanzelfsprekendheid zijn vanuit liefde? En wat is je eigen rol? Wat bepaal jij voor je partner? Dat heet dus controle en controle is angst om niet te laten gebeuren wat er gebeurt. “Ik voel me zo alleen want hij/zij is zo vaak weg”. Is dat dan de schuld van de ander? Kijk eens echt waarom jij je zo voelt. Wat heb je zelf nodig, een ander is niet verantwoordelijk voor jouw gevoel. De ander is een geweldige aanvulling en zal graag bij je zijn als jij in je eigen kracht staat, vol vertrouwen in jezelf en in het leven. Je controle voelt dan niet meer voor de ander als een gevangenis, het voelt vrij en prettig om bij elkaar te kunnen zijn.

Er bestaat dus geen liefde zonder vrijheid volgens mij, niet voor jezelf en ook niet voor de ander…

Hellen Kabel

http://www.innerzicht.nl / hellen_kabel op instagram voor dagelijkse tekstjes

Zooo moe van mezelf…..

Ze was een paar maanden niet geweest, nu was het kennelijk weer even nodig…

Ze komt binnen, geeft me een warme knuffel, gooit haar tas in de bekende hoek en blaast uit alsof ze de marathon heeft gerend…  Ik zeg “koffie” en loop al naar de keuken om voor haar een heerlijke cappuccino te maken… en inderdaad, ze roept “oh ja lekker…cappuccino graag met 10 korreltjes ruwe rietsuiker..” ik lach van binnen, ik ken haar inmiddels.

Terwijl ik onze koffie neerzet zeg ik “shoot”….en ze begint…

“Ik word zo moe van mijzelf! Ik doe maar mijn best en alles loopt mis… ik moet alles wat ik van jou heb geleerd van mijzelf steeds in de praktijk brengen, maar soms loop ik jankend door mijn kamer omdat ik zo moe word om steeds mijn spirit hoog te houden….. Ik ben gewoon verdrietig, ik voel me heel eenzaam ook al ben ik niet alleen, ik ben moe….doodmoe… Ik wil een stevige kerel die alleen zijn armen om me heen legt, uren in zijn armen liggen, niet praten alleen maar voelen dat ik geliefd ben, dat er iemand naast me ligt die om me geeft, geborgenheid, gewoon goed! Weten dat je thuiskomt in die armen van liefde en geborgenheid… delen, zonder woorden…..

Maar wat doe ik, ik roep de hele tijd, neeeeee ik moet eerst dit, dan dat en natuurlijk eerst van mijzelf houden, krachtig zijn, zelfstandig, heb niemand nodig en wat dan ook wat ik kennelijk wil zijn. Ik wil geen zielig typje zijn, ik wil niet afhankelijk zijn, ik wil niet als een schoothondje achter iemand aanlopen… een constante tweestrijd…eigenlijk ook nog bang voor de afwijzing, dat ik niet leuk genoeg ben of raar. Ik verpest ieder mooi contact, maak het zelf ook allemaal kapot. Het één roepen en het ander van binnen voelen!! En nu ben ik doodmoe…. Echt, ik ben op. “

Ze loopt nog even verder leeg en uiteindelijk gaan er 3 cappuccino’s in, we lachen, ze huilt, en we maken het weer helder tot ze opgelucht weer naar gaat huis gaat… ze gaat lekker met een dekentje op de bank, eerst kijken of ze in slaap valt en anders pakt ze er een romantische film op Netflix bij. Lekker uithuilen of opgaan in de romantiek waar ze zo naar verlangt. We hebben afgesproken dat de druk van de ketel kan als ze in staat is om te accepteren wat er in haar speelt. Als ze iets voelt mag dat er gewoon zijn, huil t eruit, zwem even in zelfmedelijden en voel je sterk en krachtig als dat zich weer aandient…. Niemand schrijft voor hoe het leven in elkaar zit, de enige manier om het dus dragelijk te maken is door in ieder geval te stoppen met vechten tegen jezelf, daar moet je het namelijk de hele dag mee uithouden. En als je zo moe wordt van jezelf…..ga dan lekker naar bed! Morgen weer een dag….

 

Hellen

http://www.innerzicht.nl

Op reis met jezelf…

Tafelberg-Kaapstad Geen idee wat ik nu als titel boven deze blog moest zetten, kan er vele bedenken maar geen enkele dekt de lading. Heb net 13 dagen Zuid-Afrika achter de rug, 13 dagen met grote koffer en kleine rugzak ging ik op pad, in 2010 was ik er ook geweest, niet alleen, en  zoveel gewerkt dat ik de tafelberg zelfs had gemist….! (Om erop te gaan dus). Het land bleef trekken, ik vond het magisch, ontdekte niet alleen een klein stukje Afrika, maar kwam toen ook al een deel van mijzelf tegen dat ik nog niet kende. 8 jaar later, nu dus, de kans om weer te gaan en ik greep hem met alles wat ik had aan. Ik had dit keer een ander doel, ik wilde bij mijzelf op de koffie, mijzelf tegenkomen en even weg uit de dagelijkse setting. Dat is gelukt, ik ben mezelf tegengekomen, ik heb genoten van het magische land, mooie lokale mensen, mooie gesprekken en het vloog voorbij. Nu zit ik hier, achter mijn laptop te bedenken wat ik kan delen waar jullie ook nog iets aan zouden kunnen hebben. Het mijzelf tegenkomen is iets te persoonlijk om te delen, maar wat ik je zeker mee wil geven is dat het heel verhelderend kan zijn om uit je eigen omgeving te stappen en met jezelf eens een bak koffie te drinken, in verbinding te komen met je eigen gedachten en gevoel, waar sta je nu in je leven, waar ben je naar op weg, is er bijsturing nodig en volg je nog je eigen weg of vooral de weg van anderen? Wat doe je met de angst voor veranderingen, waarom denk je dat jij verantwoordelijk bent voor alles en iedereen om je heen? Is je eigen geluk zoeken egoïstisch, ben je raar als je niet met de meute mee wil lopen? Het leverde interessante antwoorden op, van soms zeker weten wat ik wilde, met de daarbij behorende kracht tot uren huilend op een bankje zitten omdat ik me zo eenzaam voelde, medelijden met mezelf omdat ik vast raar ben en omdat niemand me snapt, dus het zal wel aan mij liggen, en toch was het zeer de moeite waard. Ik denk dat het oprecht heel gezond is om dit te doen, alleen…alleen in een totaal andere omgeving. De grootste uitdaging is dan wel om alles wat je met jezelf hebt besproken ook een plek te geven, niet weer mee met de meute omdat het zo zou horen.  Die uitdaging ga ik natuurlijk aan, ik ben bijgetankt en kijk er naar uit echte gesprekken met mensen te voeren, blinde vlekken zichtbaar te maken, zelfvertrouwen terug geven waar ieder mens recht op heeft. Ik ben zelf weer een ervaring rijker die ik iedereen gun 😉

 

Breek jij die muur af of moet ik het even doen?

Het is best lastig als je muren ziet bij anderen, menselijke patronen die ervoor zorgen dat dit mooie mens zichzelf verstopt, de kwetsbaarheid is dieper dan diep begraven. Ze voelden iets aankomen wat eigenlijk mega fijn was, maar de angst en twijfel voor alles wat er dan misschien zou gebeuren,  bouwde ineens een mega muur eromheen.

Dan roep ik van binnen:  “Breek jij die muur af of moet ik het even doen?” Sommige geven schoorvoetend toe dat ze het fijn vinden als ik dat even doe, en er zijn er ook die vinden ‘t lastig toe te geven dat er een muur is. (in het persoonlijke gesprek wel hoor, dus niks aan de hand). En eerlijk is eerlijk, ik gebruik mijn muren ook, maar ze kunnen als een soort rolgordijn op en neer en ik weet dat ik de pijn ook moet voelen om weer verder te kunnen en te groeien.

Het is alleen zo zonde, als je beseft dat jijzelf die muur hebt gebouwd en ook in stand houdt. In eerste instantie bouwen we een muurtje als we pijn hebben ervaren. Deze pijn was nieuw en daar besloten we dat we dit nooit meer wilden voelen, de eerste beschermlaag dus. Logisch hé, heb ik ook gedaan, heb er geen oordeel over, alleen WEET ik dat het ons dan in de loop van het leven, na vele pijnervaringen, ook gaat tegenwerken. Ben je eindelijk bij je diepe gevoel gekomen staat die muur nog steeds omhoog waardoor je geen stap meer durft te zetten.

De muur zorgt er dus voor dat je blijft zitten waar je zit, dat je niet meer naar de eigen innerlijke stem kunt luisteren, en juist die stem is er om je te laten groeien en bloeien, deze helpt je op je weg naar geluk, naar liefde, naar t werk dat bij je past, naar alles wat mensen eigenlijk diep van binnen verlangen. Gezien, gehoord en erkend worden en vooral je geliefd voelen, er toe doen.

Hoe kan zich dit ontwikkelen als we alles met kettingen of muren hebben beschermd? Juist…niet!

Ook hier sta je dus weer voor een keuze….durf ik die muur te ontmantelen? Want hier is durven en moed wel op zijn plaats, je hebt namelijk niet veel ervaring met de nu nog kwetsbare jij in de wereld.. Wat zullen anderen wel niet zeggen of vinden, straks vinden ze me een zacht ei, de foute man/vrouw, de egoïst omdat ik mijn gevoel meer ga volgen, etc. etc..  Gedachten die proberen ervoor te zorgen dat je achter die muur blijft hebben het grootste woord! Je wordt alleen al bij de gedachte om eerlijk jezelf te kunnen zijn, totaal klein gemaakt. (Door jezelf) Alle normen en waarden, alles wat je geleerd hebt, alles wat iedereen vindt, het oordeel over hoe dingen moeten zijn welk pad jij volgens de ander moet lopen, die worden allemaal op je afgevuurd in je hoofd en dat zorgt er dan weer voor dat je blijft zitten waar je zit en blijft doen wat je deed. Angst voor het nieuwe, onbekende, maar waarschijnlijk oh zo bevrijdende luisteren naar jezelf en gelukkig zijn, is dus de reden waarom je terugschiet naar het oude patroon. Je loopt weg voor je gevoel, je stopt je kop in het zand, je duwt weg want het geeft GEVOEL. Het laat je voelen wat je eigenlijk echt wilt.

Raar toch, dat we onszelf dan weer in een oud patroon duwen waarin we voelen dat het niet fijn is, niet meer klopt, of niet meer werkt. Zijn het dan de omstandigheden die je gevangen houden of is het die eigen gebouwde muur? Ik denk het laatste.. en ik hoop dat er ooit een dag komt dat je de moed hebt om voor jezelf te kiezen en die muren volledig in puin durft te slaan. Mee te gaan op wat je ook voelt, en laten we nu eerlijk zijn, dat gevoel is er toch ook niet voor niets? Het geeft je de mogelijkheid om te gaan slopen, want jezelf voelen en volgen geeft ook een immense kracht, ik wens je succes en mocht het niet lukken…….. bel me, ik help je graag met het afbreken! 😊

 

Hellen

www.innerzicht.nl

Instagram :  hellen_kabel  – voor dagelijkse InnerZicht quotes

 

Mijmeringen aan zee….

Al weken voel ik dan ik naar zee wil, al weken stel ik het uit… Ik heb iets met water, geen idee waarom, water, vooral de zee dus, doet iets met mij. Het geeft rust, maar vooral de ruimte om in mijzelf te keren, te dagdromen, te mijmeren. Niemand die je stoort als je met je kont op t natte zand zit, hooguit een overenthousiaste hond die even nieuwsgierig hallo komt zeggen. Als ik in die staat verkeer krijg ik wonderlijke inzichten, beelden en aha momenten. Ik begrijp mijzelf weer, ik leef, geniet, en soms zie ik, vanuit mijn perspectief, het heel groot, moeilijk uit te leggen, alsof je ineens door hebt hoe alles werkt….

Ik vroeg me af waarom “ik” mijzelf in de weg stond als ik voelde dat ik naar de zee wilde en het dus niet deed? Wat is dat dan? In mijn werk breng ik mensen juist weer terug naar het vertrouwen vooral naar jezelf te luisteren, dat daar je antwoorden liggen, dat je meer jezelf als wegwijzer mag gebruiken, de regie weer pakken over je leven. Kijk mij nou… ik voel van alles en laat mijn hoofd toch de spelbreker zijn hierin.

Mijmerend aan zee, alleen het geluid van de golven, de rest sloot ik uit, alsof je met je ogen open in een heerlijke meditatie zit, zat ik daar dus gister, het verliep als volgt;

Als ik mijn gedachten (zelfspraak, angst, schuld, onzekerheid, denken voor anderen etc) de overhand laat nemen kom ik nooit waar ik heen wil… Ik heb mijn hoofd ook nodig natuurlijk, mijn intelligentie, mijn analytische vermogen, mijn planning etc… mijn hoofd is dus verdomde handig. Maar als dat hoofd zich met mijn gevoel gaat bemoeien dan gaat het dus mis. Het blokkeert vanuit de emotie… Iedereen heeft emoties, de basis emotie is angst…, vanuit die persoonlijke angst (de inhoud is bij ieder mens anders) ontstaan de emoties die we beter kennen, verdriet, woede, boosheid, paniek tot aan lichamelijke klachten die ons op onze plek houden… Maar de basis is hoe dan ook angst! (ook al denken we nergens bang voor te zijn). Mijn gedachten worden dus geregeerd vanuit oude patronen en de angst om dingen anders te doen dan ik gewend of geleerd heb of zoals men vindt dat het hoort. (lees hier meer over in de blog hiervoor). Je ervaringen uit het verleden dus.. gisteren is ook je verleden 😉 Daarnaast is het de angst omdat je de toekomst niet kent, je weet wat je hebt en niet wat je krijgt als je dingen anders gaat doen. Angst blijft rustig slapen in zijn vertrouwde patronen van alledag. Als dan je gevoel de overhand gaat nemen, (mijmeren helpt dicht bij je gevoel te zijn), wordt je angst wakker, het is de agressieve waakhond die niets of niemand binnenlaat. En dan ben je aangekomen bij het gevecht tussen gevoel en verstand. Angst versus gevoel, en mijn vraag was dus…. wat is de goede weg, de weg van angst (alles bij het oude) of de weg van het niet zichtbare gevoel?  Ik denk dat ik controle heb over mijn leven, maar er vinden ook dingen plaats die ik van te voren nooit had kunnen bedenken. Ik was niet iets van plan en toch gebeurde het. Ik was niet betrokken bij het ontstaan van nieuwe situaties en toch was het er. Ik zei iets wat ik niet gepland had te zeggen en toch zorgde dat er weer voor dat dingen in beweging kwamen. Niet vooropgezet, niet vanuit mijn hoofd, maar vanuit mijn hart. Conclusie heel kort door de bocht, als er dingen moeten gebeuren, gebeurt het kennelijk toch! (Volg je mijn mijmeringen nog?;-) Ik zie ineens een weg voor me, een rechte weg, ik kan het einde niet zien, wat ik wel kan zien zijn zijwegen, en die zijwegen komen uiteindelijk allemaal weer op de rechte weg uit, je kan dus een omweg nemen maar uiteindelijk moet je weer terug naar de weg die bij jou hoort. Je kunt met je controle dus nooit dingen die zo moeten zijn, ontlopen. Ik denk dat hier “controle” dus de mogelijkheid krijgt om zogenaamd zelf te beslissen, je grijpt in….(denk je).

Ik zag ook dat als je rustig dicht bij je gevoel blijft, de rechte weg, zichzelf in alle rust ontvouwt, dat wat de bedoeling is, kan zich rustig laten zien. Je spreekt bijvoorbeeld onbewust dingen uit die kennelijk gezegd moeten worden, zonder dat je het bedacht had, het gebeurt gewoon. Maar als de controle aan de macht is, heb je geen mogelijkheid om iets te zien of te voelen, kan zelfs tot totale verwarring leiden. Dan praat of handel je weer vanuit angst. De kunst is dus om te vertrouwen op het hier en nu. Om toch die waakhond eens tot rust te manen, lekker eten geven, ontdoen van zijn zware kettingen, een lief huis voor hem te zoeken waar hij vooral liefde en aandacht krijgt, want dat is wat hij nodig heeft. (wij allemaal trouwens nodig hebben). Ik prees me weer gelukkig met de mogelijkheid om diep te voelen, mijn gevoel als wegwijzer te gebruiken en mijn waakhond vrijaf te geven. Zijn daarmee alle problemen dan de wereld uit? Nee, dat zeker niet, maar we hoeven niet meer zo te vechten tegen wat er ook is, je diepste gevoel…..

Ineens begreep ik ook waarom ik het bezoekje aan de zee zo lang had uitgesteld….mijn waakhond lag ervoor :-), ik heb hem inmiddels vrij gelaten….

Hellen

http://www.innerzicht.nl

 

 

Hierbij verklaar ik de midlife voor geopend….

Als je midlife opzoekt komt er officieel deze verklaring bij:

“De midlife(crisis), is een psychologisch verzamelbegrip voor de psychologische ontwikkelingsfase van mensen tussen de 35 en 50 jaar. Vaak wordt men op deze leeftijd geconfronteerd met zingevingsvraagstukken en wordt men daardoor uit balans gebracht”

Als ik dat lees dan zit ik al vanaf mijn geboorte in de midlife, de pubertijd is een midlife en wanneer spreek je over “je middenleven” als je doodgaat op je 51e? Dan had je hem dus rond je 25e? Volgens mij heeft iedere leeftijd een psychologische ontwikkelingsfase. En hoezo uit balans brengen? Misschien is dat wel nodig om in balans te blijven. Het is vooral een woord om als excuus te gebruiken voor de diepste gevoelens van de mens. Oké ik vlak natuurlijk de hormonale huishouding niet uit hoor, maar als we daar nu induiken ben ik nog wel even bezig. Ik sla dus de lichamelijke processen even over. Ik wil me beperken tot de binnenwereld, mijn bedrijf heet natuurlijk niet voor niets “InnerZicht”…

Is het waarheid? Nee, het is mijn waarheid, mijn gedachtewereld, mijn ervaring in al mijn gesprekken met mensen, ieder heeft tenslotte zijn eigen waarheid en daar wil ik buiten blijven, ik wil alleen iets aanreiken om naar zaken anders te kijken om je waarheid misschien iets te nuanceren.

Even terug naar het hokje midlife, zoals ik al zei, ik zit daar volgens mij mijn hele leven al.. Als kind vroeg ik me al af wat ik hier eigenlijk deed, wat de reden was dat ik hier was, in welk toneelstuk ik zat en niet kunnen geloven dat je werd geboren om weer dood te gaan en dat was het dan. Als kind begon mijn zoektocht, kwam ook voort uit een gemis van iets, ik was altijd op zoek…. nogal een midlife dus. Op een bepaald moment in je leven kom je onbewust toch in een systeem terecht, het leven neemt t over, je doet de dingen op een soort automatische piloot. Je krijgt een baan, je hebt een relatie, je wil ergens wonen, je wilt genieten van je vrije tijd etc.. Voor je het weet duwt het leven je in een ander hokje, je moet volwassen worden, keuzes voor de toekomst maken, zorgen voor later, de vraag of je kinderen zou willen (als dat lukt want ook dat is voor veel mensen niet vanzelfsprekend) de banden van het hokje gaan steeds strakker staan. (dat zie je zelf op dat moment niet meer, je zit er middenin en het hoort bij ’t proces van onze westerse wereld, bijna iedereen loopt dezelfde route. Die route staat redelijk vast, hij gaat bijna automatisch en je diepste zijn wordt  het zwijgen opgelegd. Heel soms komt er iets omhoog (intuïtie), om snel weer weggestopt te worden, je loopt namelijk het pad van “hoe het hoort”. Dan zijn er ook nog mensen die je daar haarscherp aan blijven herinneren als je eens van je pad afwijkt. De twijfel aan jezelf en wat je voelt is geboren, je slaapt dus liever even verder. De pubertijd is een prachtig voorbeeld van niet willen slapen in de wereld van routine, uitbreken dat is wat het gevoel schreeuwt en als je de kans hebt gehad om te mogen puberen weet ik zeker dat je daar een wijzer mens van werd. De midlife is precies het zelfde, de slapende vulkaan wordt wakker gemaakt, doodeng natuurlijk, in je gevoelswereld zet het alles op scherp, maar heb je dan de ballen om daarnaar te luisteren? Wat doe je met die kolkende massa in je lijf? Ik gok dat veel mensen hoge bloeddruk pillen slikken om deze massa te laten voor wat het is. Ik gok dat veel mensen hartklachten krijgen omdat “je hart luchten of delen” niet is wat je als veilig ervaart. Het is natuurlijk ook verdomde onveilig om naar jezelf te luisteren, dit vertelt je dingen die je eigenlijk niet wilt horen, het past namelijk niet in de geplande route van wat we “leven” noemen. De te sterke “overlevers” gaan ook zeker niet luisteren, ze kijken wel uit, “dit krijgt mij niet klein”, gewoon doorgaan. Maar zou het niet zo kunnen zijn dat de innerlijke overlevers die je vroeger vanuit pijn hebt opgebouwd eindelijk met ontslag mogen? Ze hebben je gered ooit, maar je hebt ze nu niet meer nodig, je kan zelf nadenken, voelen, beslissen…. Jij gaat nu over jezelf en niemand anders. Hoe zou het zijn als je wel degelijk naar je gevoel mag luisteren en ernaar mag en kan handelen? Hoe gelukkig kun je zijn als je mag doen wat je voelt? Niet wat je denkt dat “goed” is, maar gewoon luisteren naar die stem die misschien een stuk wijzer is dan al die lessen die je van je ouders of scholing hebt geleerd? Ik heb dat altijd in de auto, als t zonnetje maar een beetje schijnt, ook in de winter, muziek aan, zonnebril op en voelen dat je door wilt rijden naar een mooie plek om daar met iemand heerlijk in de zon dagen te filosoferen over het leven. Totaal gevoel van vrijheid, liefde, leven, doen wat je hart je ingeeft. Hoe fijn zou het zijn om alles wat je voelt te mogen ontdekken en uitleven? Wie drijft dit gevoel dan? Zeker niet je hoofd, daar ben ik wel uit, je hoofd verzint allemaal excuses waarom het juist niet kan. Het is mijn diepste wijsheid, mijn ziel die spreekt, die laat me voelen dat er meer wegen zijn. Wat verwarring geeft is de keuze, of je je kop in het zand steekt, of je gevoel durft te volgen. Alsof je uit elkaar gereten wordt soms, wat een heftigheid brengt dit met zich mee, wat een innerlijke strijd, want diep van binnen weet je hoe het zit.

Ik ben er wel achter dat alle shit die je niet hebt opgeruimd hoe dan ook een keer boven komt, bij de 1 eerder dan bij de ander, maar luisteren zal je…. Je lichaam gaat zich ertegenaan bemoeien als je maar niet wilt luisteren en als we blijven slapen, kijken we alleen naar het lichaam en vergeten we die stem diep van binnen. Soms moet ik lachen om mijzelf als ik weer diep verdrietig stukken ga schrijven aan mijzelf. Soms stopt het bij 2 kantjes omdat ik word afgeleid, maar dan volgt er binnen een paar weken wel weer een diep geraakt gevalletje wat er weer voor zorgt dat je diep verdrietig weer door kunt schrijven en dan heb je er ineens 5….

De mensen of gebeurtenissen die ons diep raken zijn eigenlijk de wakkermakers, misschien onbewust, maar ze zorgen er voor dat je weer diep bij jezelf aan mag komen. Het dwingt je…. Het is pijnlijk, mooi, diep als je het wil voelen. Als je ’t niet wil voelen dan gebeuren er vast andere zaken in je leven die je dwingen, de keus is aan jou wat je ermee wilt doen, maar ik denk dat blijven slapen veel zwaarder is dan wakker zijn. Mijn advies is dan ook om met de stroom mee te gaan op de energieën die je ervaart, je ziel wil nu eenmaal groeien, anders gaat ie dood. Je komt mensen niet voor niets tegen in je leven. (mijn klanten zijn vaak ook weer mijn spiegel) Meestromen betekent niet hals over kop je leven omgooien, maar onderzoeken wat het wil, welke route je ook kan nemen, waar je wensen liggen, je kracht en je onzekerheden. Al is het maar 1 klein stapje wat je maakt, er komt altijd een antwoord op en zo groei je verder, niet onbewust chips etend voor de tv, maar bewust je plek in het leven ontdekken, en die avonturen kunnen mooier zijn dan welk tv programma dan ook!

Een lange blog, en zeker niet compleet, maar voor nu even genoeg….ik stap zo in de auto, zonnebril op, muziekje aan en kijken wat en waar de dag me brengt….. Ik ben wakker 😊

 

Hellen

www.innerzicht.nl

 

 

 

 

Loslaten!

Na een oproepje op Instagram (hellen_kabel) met de vraag “Wat wil jij loslaten” , en de afgelopen periode meerdere mensen gesproken te hebben over dit thema werd het weer tijd voor een blog.

Wat wilde men o.a. loslaten; een ouder (dementie), cocaïne gebruik, burn-out, drank misbruik, kind (er ging er één uit huis), en een intense liefde die ineens was gestopt.

Ga er maar aanstaan…., maar het goede nieuws is dat het kan als je de diepere laag van niet kunnen loslaten snapt. Dat ga ik je proberen uit te leggen, het maakt ’t niet minder moeilijk of minder pijnlijk, maar je bent er misschien een stuk sneller doorheen dan je gewend bent.

Het eerste wat opvalt, dat we het onderwerp benoemen, zie hierboven, en dat is gelijk de eerste valkuil. Het gaat namelijk niet om die dingen of mensen, we willen graag van het gevoel af wat het ons geeft als het er niet meer is.

Pijn….. het is vreselijk pijnlijk, een verscheurd gevoel in je lijf, zelfs misselijkheid komt voor, het voelt als een knoop in je maag, het is wat de hele dag door je hoofd gaat, het leid je af van werk en gezin, de pijn is de boosdoener, die willen we niet meer, dat willen we loslaten.

Waar komt die pijn vandaan? De persoon of ’t middel dat je niet los kan laten gaf je een gevoel…het tegenover gestelde gevoel van pijn. Als je pijn hebt en je duikt diep in je verslaving voel je iets anders dan de schreeuwende pijn, het lijkt dus de oplossing want je voelt je goed.

In de liefde gaat het ook om het gevoel maar is iets ingewikkelder, de liefde gaf je vleugels, er was iemand die om je gaf, je prettig vond, om je heen wilde hebben, erkende en zelfs nog meer…..laten we eerlijk zijn, wie wil dat niet. Het gevoel van een magnetisch trektouw tussen jou en de ander, hoe bijzonder magisch en intens is dat? Heel erg, tot één van de twee stopt. De ander blijft in verscheurde pijn, en onwetendheid van wat er is gebeurd achter en dan begint de strijd van het loslaten. Als je aan iemand gaat vastklampen komt het nooit meer goed, is beklemmend en dat wil niemand. Het laat je zien waar jouw lege plekken zitten, waar jij nog niet genoeg op jezelf vertrouwt, waar jij onverwerkte stukken hebt liggen, loslaten van pijn gaat dus over jezelf….. Als een vriendin met liefdesverdriet zit dan zeg je heel snel; Nou zeg, je wil toch geen kerel die kennelijk niet bij jou wil zijn? Laat t los, je bent meer waard dan dat, loop niet als een hondje achter hem aan, hij wil niet!! Allemaal waar, maar niet als je in diepe pijn zit. Het is de angst die grip krijgt, afwijzing, alleen zijn, niet goed genoeg zijn, liefde missen etc. …..

Je kunt twee dingen doen, de fles pakken en verdoven of kijken wat je echt mist…. Loslaten gaat dus over angst. Angst dat je kind, dat uit huis gaat, iets overkomt omdat jij er niet bij bent, angst dat er nooit meer iemand van je gaat houden, angst dat je niet goed genoeg bent, dat je alleen bent etc..

Heftig, dus  kijk waar dit gevoel van gemis je werkelijk aanraakt, welke overtuigingen er zitten die waarschijnlijk helemaal niet waar zijn, pas dan kun je ook gaan loslaten. Dan besef je ook dat je alleen maar mensen en dingen wilt die ECHT zijn, die de verbinding met je willen omdat het wederzijds is, niet afhankelijkheid, maar wederzijdse verbinding.

Loslaten is makkelijker gezegd dan gedaan, maar hoe eerder het inzicht, hoe eerder je de draad weer kunt oppakken….. ik wens iedereen die in de loslaatfase zit mooie inzichten en veel sterkte… Komt goed!

Hellen

http://www.innerzicht .nl

Is het waar dat zwijgen beter is dan uitspreken?

De laatste weken staan de meeste gesprekken die ik voer in het teken van communiceren.. niet alleen in de praktijk, maar het valt me ook in mijn eigen leven op dat mensen soms liever afhaken dan het gesprek aan gaan. Raar vind ik dat, oprecht raar…. Nu ben ik misschien geboren met een gen dat niet bang is om alles bespreekbaar te maken, inclusief mijn eigen gevoelens, maar als ik er dieper induik dan kan ik niet anders dan tot de conclusie komen dat het om (persoonlijke) angst gaat. Ik pik er een paar voor je uit.

Angst je baan te verliezen als je ergens tegenin gaat, die kom ik hier geregeld tegen. Je weet dat er zaken niet kloppen, soms zelfs met een heel team, en niemand durft er iets van te zeggen. Meestal als ik er naar vraag is het van ; ja, je kent dat wel er is hier een enorme hiërarchie, je gaat niet een stapje hoger met je verhaal. Maar als je dieper gaat is iedereen in het team bang om zijn/haar baan te verliezen. En waar zit die angst? Inderdaad, in jezelf, als je met elkaar zaken aan de orde wil stellen is er niets aan de hand, als je met goede argumenten komt, geen persoonlijke emoties meeneemt, is er niemand die niet naar jullie of je wil luisteren. Om een eerlijke mening is nog nooit iemand ontslagen en zo wel, dan wil je niet voor dit bedrijf werken toch? Vaak is het persoonlijke angst die maakt dat je niet spreekt.

Angst iemand pijn te doen, die komt veel voor, en is ook mooi natuurlijk, maar de vraag is of het waar is? Als je eerlijk bent, dan kan dat voor de ander heel hard zijn of pijnlijk, maar je gooit wel iets open, je hoeft niet voor een ander te denken, je kunt namelijk niet weten wat een ander denkt of voelt. Dus ook hier geldt, vanuit je eigen hart spreken is belangrijk en een ander leert daar ook weer van, of had het allang door maar wachtte nog steeds op de bevestiging. Je doet mensen juist pijn als je ineens stil blijft, weg loopt, niets meer deelt. Een ander is echt niet gek J Dus ook hier kun je vanaf vandaag mee stoppen. Spreek uit….

Angst voor het onbekende, je durft niet te delen omdat je zelf nog niet weet wat het gaat brengen als je het wel deelt. Je voelt dus van alles van binnen, maar spreekt het niet uit. Gewoonweg bang voor de consequenties die je nog niet kunt overzien. Twijfel aan je eigen gevoelens, bang voor afwijzing, angst om alleen te zijn in je gevoel. Angst dat als je dingen toelaat je het helemaal niet aankan. Angst, angst en nog eens angst. Maar angst is een signaal, het is niet de bedoeling dat angst je klein houdt, als je voelt dat je iets moet doen of iets wil zeggen doe het dan!! Alleen jij staat tussen jezelf en iets nieuws. Je creëert je eigen gevangenis, je kunt er echt niemand anders verantwoordelijk voor stellen. Laten we proberen vanaf vandaag angst eens los te laten, wat kan er nu werkelijk gebeuren? Vraag het jezelf steeds af…. Is het WAAR wat ik denk? Is het 100% waar? Weet ik dat zeker of denk ik dat alleen? En zo kun je stap voor stap al je excuses overboord gooien en langzaam eerlijk gaan uitspreken wat je vindt of voelt. En geloof mij…. het is een bevrijding als je van jezelf eerlijk mag uitspreken, je hebt alleen iets meer vertrouwen nodig om het te doen. Fijne dag nog 🙂

Hellen Kabel

http://www.innerzicht.nl

Laat jij je gevoel beïnvloeden door een ander?

Tegenwoordig ben ik ook te vinden op Instagram (met dank aan de kinderen),  daar plaats ik dagelijks een handgeschreven tekstje. Af en toe gooi ik er ook een poll op en vandaag was de vraag; Laat jij je gevoel beïnvloeden door anderen.

Deze kwam natuurlijk niet uit de lucht vallen, ik was daar zelf de laatste dagen aardig druk mee, ik kwam erachter dat ik me diep van binnen toch meer liet beïnvloeden dan ik zelf dacht.  Als ik betaald zou worden voor al mijn denkwerk dan zou ik nu de hele wereld kunnen voorzien van eten en drinken en ik zou zelf ook nog heel leuk kunnen leven…. Maar helaas, je wordt niet betaald voor je diepe denkvermogen 😊

Ik roep altijd dat het me geen zak uitmaakt wat een ander van me vindt, dat we allemaal voorkeuren hebben en dat niet iedereen je aardig kan vinden. En toch….. ik laat me op een diep niveau wel degelijk beïnvloeden, sommige zaken raken me dieper dan me lief is en dan wordt het voor mij hoogtijd om erin te duiken. Wat zegt dat dan over mij? Want ja mensen, het gaat altijd over jezelf, nooit over de ander of anderen.

Het mooie van anderen is dat ze vooral fungeren als spiegel van je eigen gedachten, overtuigingen en pijnlijke niet geheelde stukken. Het is niet een algemeen beeld, het is mega persoonlijk, want laten we eerlijk zijn, ik denk dat ieder mens zich laat beïnvloeden door anderen en mensen die zeggen dat het niet zo is zijn misschien wel totaal afgesloten van zichzelf, zo het vertrouwen kwijt in mensen dat bij voorbaat al heel hard geschreeuwd wordt dat niemand ze raakt met een mening, afwijzing of kritiek. Daar zit dus de meeste onverwerkte pijn durf ik wel te stellen.

Het gaat dus over mijn onverwerkte stukje, wat raakt het aan en hoe kan ik dit weer helen en dus loslaten. Bij mij ging het toch weer om “goedkeuring”, pas als een ander mij goedkeuring geeft durf ik mijzelf te zijn. Is er afwijzing (door blikken, woorden of juist stilte) dan ga ik me rot voelen, weet dan niet eens waar het vandaan komt totdat ik er even bij stil ga staan.

De oplossing is om te werken aan mijn eigen goedkeuring, ergens diep in mij keur ik mijzelf nog steeds af en laat het afhangen van de toestemming van de ander. Bizar hé dat het zo werkt, maar ook mooi, zo kun je namelijk je eigen shit inzien en opruimen….

Ik ga mijzelf de komende dagen maar weer eens bewust erkennen, het kleine meisje in mij geruststellen en vertrouwen geven. Als zij zich weer veilig voelt stopt ze met schreeuwen….het is eigenlijk zo simpel! Het heeft dus niets met anderen te maken maar alles met jezelf. En als jij het om weet te draaien is dat wat de ander of anderen je dan weer terug gaan spiegelen. Dan is het extra fijn, maar niet meer bepalend voor je gevoel.

Fijne dag! Enne…..op Instagram kun je me volgen via:  hellen_kabel

http://www.innerzicht.nl