Op reis met jezelf…

Tafelberg-Kaapstad Geen idee wat ik nu als titel boven deze blog moest zetten, kan er vele bedenken maar geen enkele dekt de lading. Heb net 13 dagen Zuid-Afrika achter de rug, 13 dagen met grote koffer en kleine rugzak ging ik op pad, in 2010 was ik er ook geweest, niet alleen, en  zoveel gewerkt dat ik de tafelberg zelfs had gemist….! (Om erop te gaan dus). Het land bleef trekken, ik vond het magisch, ontdekte niet alleen een klein stukje Afrika, maar kwam toen ook al een deel van mijzelf tegen dat ik nog niet kende. 8 jaar later, nu dus, de kans om weer te gaan en ik greep hem met alles wat ik had aan. Ik had dit keer een ander doel, ik wilde bij mijzelf op de koffie, mijzelf tegenkomen en even weg uit de dagelijkse setting. Dat is gelukt, ik ben mezelf tegengekomen, ik heb genoten van het magische land, mooie lokale mensen, mooie gesprekken en het vloog voorbij. Nu zit ik hier, achter mijn laptop te bedenken wat ik kan delen waar jullie ook nog iets aan zouden kunnen hebben. Het mijzelf tegenkomen is iets te persoonlijk om te delen, maar wat ik je zeker mee wil geven is dat het heel verhelderend kan zijn om uit je eigen omgeving te stappen en met jezelf eens een bak koffie te drinken, in verbinding te komen met je eigen gedachten en gevoel, waar sta je nu in je leven, waar ben je naar op weg, is er bijsturing nodig en volg je nog je eigen weg of vooral de weg van anderen? Wat doe je met de angst voor veranderingen, waarom denk je dat jij verantwoordelijk bent voor alles en iedereen om je heen? Is je eigen geluk zoeken egoïstisch, ben je raar als je niet met de meute mee wil lopen? Het leverde interessante antwoorden op, van soms zeker weten wat ik wilde, met de daarbij behorende kracht tot uren huilend op een bankje zitten omdat ik me zo eenzaam voelde, medelijden met mezelf omdat ik vast raar ben en omdat niemand me snapt, dus het zal wel aan mij liggen, en toch was het zeer de moeite waard. Ik denk dat het oprecht heel gezond is om dit te doen, alleen…alleen in een totaal andere omgeving. De grootste uitdaging is dan wel om alles wat je met jezelf hebt besproken ook een plek te geven, niet weer mee met de meute omdat het zo zou horen.  Die uitdaging ga ik natuurlijk aan, ik ben bijgetankt en kijk er naar uit echte gesprekken met mensen te voeren, blinde vlekken zichtbaar te maken, zelfvertrouwen terug geven waar ieder mens recht op heeft. Ik ben zelf weer een ervaring rijker die ik iedereen gun 😉

 

Breek jij die muur af of moet ik het even doen?

Het is best lastig als je muren ziet bij anderen, menselijke patronen die ervoor zorgen dat dit mooie mens zichzelf verstopt, de kwetsbaarheid is dieper dan diep begraven. Ze voelden iets aankomen wat eigenlijk mega fijn was, maar de angst en twijfel voor alles wat er dan misschien zou gebeuren,  bouwde ineens een mega muur eromheen.

Dan roep ik van binnen:  “Breek jij die muur af of moet ik het even doen?” Sommige geven schoorvoetend toe dat ze het fijn vinden als ik dat even doe, en er zijn er ook die vinden ‘t lastig toe te geven dat er een muur is. (in het persoonlijke gesprek wel hoor, dus niks aan de hand). En eerlijk is eerlijk, ik gebruik mijn muren ook, maar ze kunnen als een soort rolgordijn op en neer en ik weet dat ik de pijn ook moet voelen om weer verder te kunnen en te groeien.

Het is alleen zo zonde, als je beseft dat jijzelf die muur hebt gebouwd en ook in stand houdt. In eerste instantie bouwen we een muurtje als we pijn hebben ervaren. Deze pijn was nieuw en daar besloten we dat we dit nooit meer wilden voelen, de eerste beschermlaag dus. Logisch hé, heb ik ook gedaan, heb er geen oordeel over, alleen WEET ik dat het ons dan in de loop van het leven, na vele pijnervaringen, ook gaat tegenwerken. Ben je eindelijk bij je diepe gevoel gekomen staat die muur nog steeds omhoog waardoor je geen stap meer durft te zetten.

De muur zorgt er dus voor dat je blijft zitten waar je zit, dat je niet meer naar de eigen innerlijke stem kunt luisteren, en juist die stem is er om je te laten groeien en bloeien, deze helpt je op je weg naar geluk, naar liefde, naar t werk dat bij je past, naar alles wat mensen eigenlijk diep van binnen verlangen. Gezien, gehoord en erkend worden en vooral je geliefd voelen, er toe doen.

Hoe kan zich dit ontwikkelen als we alles met kettingen of muren hebben beschermd? Juist…niet!

Ook hier sta je dus weer voor een keuze….durf ik die muur te ontmantelen? Want hier is durven en moed wel op zijn plaats, je hebt namelijk niet veel ervaring met de nu nog kwetsbare jij in de wereld.. Wat zullen anderen wel niet zeggen of vinden, straks vinden ze me een zacht ei, de foute man/vrouw, de egoïst omdat ik mijn gevoel meer ga volgen, etc. etc..  Gedachten die proberen ervoor te zorgen dat je achter die muur blijft hebben het grootste woord! Je wordt alleen al bij de gedachte om eerlijk jezelf te kunnen zijn, totaal klein gemaakt. (Door jezelf) Alle normen en waarden, alles wat je geleerd hebt, alles wat iedereen vindt, het oordeel over hoe dingen moeten zijn welk pad jij volgens de ander moet lopen, die worden allemaal op je afgevuurd in je hoofd en dat zorgt er dan weer voor dat je blijft zitten waar je zit en blijft doen wat je deed. Angst voor het nieuwe, onbekende, maar waarschijnlijk oh zo bevrijdende luisteren naar jezelf en gelukkig zijn, is dus de reden waarom je terugschiet naar het oude patroon. Je loopt weg voor je gevoel, je stopt je kop in het zand, je duwt weg want het geeft GEVOEL. Het laat je voelen wat je eigenlijk echt wilt.

Raar toch, dat we onszelf dan weer in een oud patroon duwen waarin we voelen dat het niet fijn is, niet meer klopt, of niet meer werkt. Zijn het dan de omstandigheden die je gevangen houden of is het die eigen gebouwde muur? Ik denk het laatste.. en ik hoop dat er ooit een dag komt dat je de moed hebt om voor jezelf te kiezen en die muren volledig in puin durft te slaan. Mee te gaan op wat je ook voelt, en laten we nu eerlijk zijn, dat gevoel is er toch ook niet voor niets? Het geeft je de mogelijkheid om te gaan slopen, want jezelf voelen en volgen geeft ook een immense kracht, ik wens je succes en mocht het niet lukken…….. bel me, ik help je graag met het afbreken! 😊

 

Hellen

www.innerzicht.nl

Instagram :  hellen_kabel  – voor dagelijkse InnerZicht quotes

 

Mijmeringen aan zee….

Al weken voel ik dan ik naar zee wil, al weken stel ik het uit… Ik heb iets met water, geen idee waarom, water, vooral de zee dus, doet iets met mij. Het geeft rust, maar vooral de ruimte om in mijzelf te keren, te dagdromen, te mijmeren. Niemand die je stoort als je met je kont op t natte zand zit, hooguit een overenthousiaste hond die even nieuwsgierig hallo komt zeggen. Als ik in die staat verkeer krijg ik wonderlijke inzichten, beelden en aha momenten. Ik begrijp mijzelf weer, ik leef, geniet, en soms zie ik, vanuit mijn perspectief, het heel groot, moeilijk uit te leggen, alsof je ineens door hebt hoe alles werkt….

Ik vroeg me af waarom “ik” mijzelf in de weg stond als ik voelde dat ik naar de zee wilde en het dus niet deed? Wat is dat dan? In mijn werk breng ik mensen juist weer terug naar het vertrouwen vooral naar jezelf te luisteren, dat daar je antwoorden liggen, dat je meer jezelf als wegwijzer mag gebruiken, de regie weer pakken over je leven. Kijk mij nou… ik voel van alles en laat mijn hoofd toch de spelbreker zijn hierin.

Mijmerend aan zee, alleen het geluid van de golven, de rest sloot ik uit, alsof je met je ogen open in een heerlijke meditatie zit, zat ik daar dus gister, het verliep als volgt;

Als ik mijn gedachten (zelfspraak, angst, schuld, onzekerheid, denken voor anderen etc) de overhand laat nemen kom ik nooit waar ik heen wil… Ik heb mijn hoofd ook nodig natuurlijk, mijn intelligentie, mijn analytische vermogen, mijn planning etc… mijn hoofd is dus verdomde handig. Maar als dat hoofd zich met mijn gevoel gaat bemoeien dan gaat het dus mis. Het blokkeert vanuit de emotie… Iedereen heeft emoties, de basis emotie is angst…, vanuit die persoonlijke angst (de inhoud is bij ieder mens anders) ontstaan de emoties die we beter kennen, verdriet, woede, boosheid, paniek tot aan lichamelijke klachten die ons op onze plek houden… Maar de basis is hoe dan ook angst! (ook al denken we nergens bang voor te zijn). Mijn gedachten worden dus geregeerd vanuit oude patronen en de angst om dingen anders te doen dan ik gewend of geleerd heb of zoals men vindt dat het hoort. (lees hier meer over in de blog hiervoor). Je ervaringen uit het verleden dus.. gisteren is ook je verleden 😉 Daarnaast is het de angst omdat je de toekomst niet kent, je weet wat je hebt en niet wat je krijgt als je dingen anders gaat doen. Angst blijft rustig slapen in zijn vertrouwde patronen van alledag. Als dan je gevoel de overhand gaat nemen, (mijmeren helpt dicht bij je gevoel te zijn), wordt je angst wakker, het is de agressieve waakhond die niets of niemand binnenlaat. En dan ben je aangekomen bij het gevecht tussen gevoel en verstand. Angst versus gevoel, en mijn vraag was dus…. wat is de goede weg, de weg van angst (alles bij het oude) of de weg van het niet zichtbare gevoel?  Ik denk dat ik controle heb over mijn leven, maar er vinden ook dingen plaats die ik van te voren nooit had kunnen bedenken. Ik was niet iets van plan en toch gebeurde het. Ik was niet betrokken bij het ontstaan van nieuwe situaties en toch was het er. Ik zei iets wat ik niet gepland had te zeggen en toch zorgde dat er weer voor dat dingen in beweging kwamen. Niet vooropgezet, niet vanuit mijn hoofd, maar vanuit mijn hart. Conclusie heel kort door de bocht, als er dingen moeten gebeuren, gebeurt het kennelijk toch! (Volg je mijn mijmeringen nog?;-) Ik zie ineens een weg voor me, een rechte weg, ik kan het einde niet zien, wat ik wel kan zien zijn zijwegen, en die zijwegen komen uiteindelijk allemaal weer op de rechte weg uit, je kan dus een omweg nemen maar uiteindelijk moet je weer terug naar de weg die bij jou hoort. Je kunt met je controle dus nooit dingen die zo moeten zijn, ontlopen. Ik denk dat hier “controle” dus de mogelijkheid krijgt om zogenaamd zelf te beslissen, je grijpt in….(denk je).

Ik zag ook dat als je rustig dicht bij je gevoel blijft, de rechte weg, zichzelf in alle rust ontvouwt, dat wat de bedoeling is, kan zich rustig laten zien. Je spreekt bijvoorbeeld onbewust dingen uit die kennelijk gezegd moeten worden, zonder dat je het bedacht had, het gebeurt gewoon. Maar als de controle aan de macht is, heb je geen mogelijkheid om iets te zien of te voelen, kan zelfs tot totale verwarring leiden. Dan praat of handel je weer vanuit angst. De kunst is dus om te vertrouwen op het hier en nu. Om toch die waakhond eens tot rust te manen, lekker eten geven, ontdoen van zijn zware kettingen, een lief huis voor hem te zoeken waar hij vooral liefde en aandacht krijgt, want dat is wat hij nodig heeft. (wij allemaal trouwens nodig hebben). Ik prees me weer gelukkig met de mogelijkheid om diep te voelen, mijn gevoel als wegwijzer te gebruiken en mijn waakhond vrijaf te geven. Zijn daarmee alle problemen dan de wereld uit? Nee, dat zeker niet, maar we hoeven niet meer zo te vechten tegen wat er ook is, je diepste gevoel…..

Ineens begreep ik ook waarom ik het bezoekje aan de zee zo lang had uitgesteld….mijn waakhond lag ervoor :-), ik heb hem inmiddels vrij gelaten….

Hellen

http://www.innerzicht.nl

 

 

Hierbij verklaar ik de midlife voor geopend….

Als je midlife opzoekt komt er officieel deze verklaring bij:

“De midlife(crisis), is een psychologisch verzamelbegrip voor de psychologische ontwikkelingsfase van mensen tussen de 35 en 50 jaar. Vaak wordt men op deze leeftijd geconfronteerd met zingevingsvraagstukken en wordt men daardoor uit balans gebracht”

Als ik dat lees dan zit ik al vanaf mijn geboorte in de midlife, de pubertijd is een midlife en wanneer spreek je over “je middenleven” als je doodgaat op je 51e? Dan had je hem dus rond je 25e? Volgens mij heeft iedere leeftijd een psychologische ontwikkelingsfase. En hoezo uit balans brengen? Misschien is dat wel nodig om in balans te blijven. Het is vooral een woord om als excuus te gebruiken voor de diepste gevoelens van de mens. Oké ik vlak natuurlijk de hormonale huishouding niet uit hoor, maar als we daar nu induiken ben ik nog wel even bezig. Ik sla dus de lichamelijke processen even over. Ik wil me beperken tot de binnenwereld, mijn bedrijf heet natuurlijk niet voor niets “InnerZicht”…

Is het waarheid? Nee, het is mijn waarheid, mijn gedachtewereld, mijn ervaring in al mijn gesprekken met mensen, ieder heeft tenslotte zijn eigen waarheid en daar wil ik buiten blijven, ik wil alleen iets aanreiken om naar zaken anders te kijken om je waarheid misschien iets te nuanceren.

Even terug naar het hokje midlife, zoals ik al zei, ik zit daar volgens mij mijn hele leven al.. Als kind vroeg ik me al af wat ik hier eigenlijk deed, wat de reden was dat ik hier was, in welk toneelstuk ik zat en niet kunnen geloven dat je werd geboren om weer dood te gaan en dat was het dan. Als kind begon mijn zoektocht, kwam ook voort uit een gemis van iets, ik was altijd op zoek…. nogal een midlife dus. Op een bepaald moment in je leven kom je onbewust toch in een systeem terecht, het leven neemt t over, je doet de dingen op een soort automatische piloot. Je krijgt een baan, je hebt een relatie, je wil ergens wonen, je wilt genieten van je vrije tijd etc.. Voor je het weet duwt het leven je in een ander hokje, je moet volwassen worden, keuzes voor de toekomst maken, zorgen voor later, de vraag of je kinderen zou willen (als dat lukt want ook dat is voor veel mensen niet vanzelfsprekend) de banden van het hokje gaan steeds strakker staan. (dat zie je zelf op dat moment niet meer, je zit er middenin en het hoort bij ’t proces van onze westerse wereld, bijna iedereen loopt dezelfde route. Die route staat redelijk vast, hij gaat bijna automatisch en je diepste zijn wordt  het zwijgen opgelegd. Heel soms komt er iets omhoog (intuïtie), om snel weer weggestopt te worden, je loopt namelijk het pad van “hoe het hoort”. Dan zijn er ook nog mensen die je daar haarscherp aan blijven herinneren als je eens van je pad afwijkt. De twijfel aan jezelf en wat je voelt is geboren, je slaapt dus liever even verder. De pubertijd is een prachtig voorbeeld van niet willen slapen in de wereld van routine, uitbreken dat is wat het gevoel schreeuwt en als je de kans hebt gehad om te mogen puberen weet ik zeker dat je daar een wijzer mens van werd. De midlife is precies het zelfde, de slapende vulkaan wordt wakker gemaakt, doodeng natuurlijk, in je gevoelswereld zet het alles op scherp, maar heb je dan de ballen om daarnaar te luisteren? Wat doe je met die kolkende massa in je lijf? Ik gok dat veel mensen hoge bloeddruk pillen slikken om deze massa te laten voor wat het is. Ik gok dat veel mensen hartklachten krijgen omdat “je hart luchten of delen” niet is wat je als veilig ervaart. Het is natuurlijk ook verdomde onveilig om naar jezelf te luisteren, dit vertelt je dingen die je eigenlijk niet wilt horen, het past namelijk niet in de geplande route van wat we “leven” noemen. De te sterke “overlevers” gaan ook zeker niet luisteren, ze kijken wel uit, “dit krijgt mij niet klein”, gewoon doorgaan. Maar zou het niet zo kunnen zijn dat de innerlijke overlevers die je vroeger vanuit pijn hebt opgebouwd eindelijk met ontslag mogen? Ze hebben je gered ooit, maar je hebt ze nu niet meer nodig, je kan zelf nadenken, voelen, beslissen…. Jij gaat nu over jezelf en niemand anders. Hoe zou het zijn als je wel degelijk naar je gevoel mag luisteren en ernaar mag en kan handelen? Hoe gelukkig kun je zijn als je mag doen wat je voelt? Niet wat je denkt dat “goed” is, maar gewoon luisteren naar die stem die misschien een stuk wijzer is dan al die lessen die je van je ouders of scholing hebt geleerd? Ik heb dat altijd in de auto, als t zonnetje maar een beetje schijnt, ook in de winter, muziek aan, zonnebril op en voelen dat je door wilt rijden naar een mooie plek om daar met iemand heerlijk in de zon dagen te filosoferen over het leven. Totaal gevoel van vrijheid, liefde, leven, doen wat je hart je ingeeft. Hoe fijn zou het zijn om alles wat je voelt te mogen ontdekken en uitleven? Wie drijft dit gevoel dan? Zeker niet je hoofd, daar ben ik wel uit, je hoofd verzint allemaal excuses waarom het juist niet kan. Het is mijn diepste wijsheid, mijn ziel die spreekt, die laat me voelen dat er meer wegen zijn. Wat verwarring geeft is de keuze, of je je kop in het zand steekt, of je gevoel durft te volgen. Alsof je uit elkaar gereten wordt soms, wat een heftigheid brengt dit met zich mee, wat een innerlijke strijd, want diep van binnen weet je hoe het zit.

Ik ben er wel achter dat alle shit die je niet hebt opgeruimd hoe dan ook een keer boven komt, bij de 1 eerder dan bij de ander, maar luisteren zal je…. Je lichaam gaat zich ertegenaan bemoeien als je maar niet wilt luisteren en als we blijven slapen, kijken we alleen naar het lichaam en vergeten we die stem diep van binnen. Soms moet ik lachen om mijzelf als ik weer diep verdrietig stukken ga schrijven aan mijzelf. Soms stopt het bij 2 kantjes omdat ik word afgeleid, maar dan volgt er binnen een paar weken wel weer een diep geraakt gevalletje wat er weer voor zorgt dat je diep verdrietig weer door kunt schrijven en dan heb je er ineens 5….

De mensen of gebeurtenissen die ons diep raken zijn eigenlijk de wakkermakers, misschien onbewust, maar ze zorgen er voor dat je weer diep bij jezelf aan mag komen. Het dwingt je…. Het is pijnlijk, mooi, diep als je het wil voelen. Als je ’t niet wil voelen dan gebeuren er vast andere zaken in je leven die je dwingen, de keus is aan jou wat je ermee wilt doen, maar ik denk dat blijven slapen veel zwaarder is dan wakker zijn. Mijn advies is dan ook om met de stroom mee te gaan op de energieën die je ervaart, je ziel wil nu eenmaal groeien, anders gaat ie dood. Je komt mensen niet voor niets tegen in je leven. (mijn klanten zijn vaak ook weer mijn spiegel) Meestromen betekent niet hals over kop je leven omgooien, maar onderzoeken wat het wil, welke route je ook kan nemen, waar je wensen liggen, je kracht en je onzekerheden. Al is het maar 1 klein stapje wat je maakt, er komt altijd een antwoord op en zo groei je verder, niet onbewust chips etend voor de tv, maar bewust je plek in het leven ontdekken, en die avonturen kunnen mooier zijn dan welk tv programma dan ook!

Een lange blog, en zeker niet compleet, maar voor nu even genoeg….ik stap zo in de auto, zonnebril op, muziekje aan en kijken wat en waar de dag me brengt….. Ik ben wakker 😊

 

Hellen

www.innerzicht.nl

 

 

 

 

Loslaten!

Na een oproepje op Instagram (hellen_kabel) met de vraag “Wat wil jij loslaten” , en de afgelopen periode meerdere mensen gesproken te hebben over dit thema werd het weer tijd voor een blog.

Wat wilde men o.a. loslaten; een ouder (dementie), cocaïne gebruik, burn-out, drank misbruik, kind (er ging er één uit huis), en een intense liefde die ineens was gestopt.

Ga er maar aanstaan…., maar het goede nieuws is dat het kan als je de diepere laag van niet kunnen loslaten snapt. Dat ga ik je proberen uit te leggen, het maakt ’t niet minder moeilijk of minder pijnlijk, maar je bent er misschien een stuk sneller doorheen dan je gewend bent.

Het eerste wat opvalt, dat we het onderwerp benoemen, zie hierboven, en dat is gelijk de eerste valkuil. Het gaat namelijk niet om die dingen of mensen, we willen graag van het gevoel af wat het ons geeft als het er niet meer is.

Pijn….. het is vreselijk pijnlijk, een verscheurd gevoel in je lijf, zelfs misselijkheid komt voor, het voelt als een knoop in je maag, het is wat de hele dag door je hoofd gaat, het leid je af van werk en gezin, de pijn is de boosdoener, die willen we niet meer, dat willen we loslaten.

Waar komt die pijn vandaan? De persoon of ’t middel dat je niet los kan laten gaf je een gevoel…het tegenover gestelde gevoel van pijn. Als je pijn hebt en je duikt diep in je verslaving voel je iets anders dan de schreeuwende pijn, het lijkt dus de oplossing want je voelt je goed.

In de liefde gaat het ook om het gevoel maar is iets ingewikkelder, de liefde gaf je vleugels, er was iemand die om je gaf, je prettig vond, om je heen wilde hebben, erkende en zelfs nog meer…..laten we eerlijk zijn, wie wil dat niet. Het gevoel van een magnetisch trektouw tussen jou en de ander, hoe bijzonder magisch en intens is dat? Heel erg, tot één van de twee stopt. De ander blijft in verscheurde pijn, en onwetendheid van wat er is gebeurd achter en dan begint de strijd van het loslaten. Als je aan iemand gaat vastklampen komt het nooit meer goed, is beklemmend en dat wil niemand. Het laat je zien waar jouw lege plekken zitten, waar jij nog niet genoeg op jezelf vertrouwt, waar jij onverwerkte stukken hebt liggen, loslaten van pijn gaat dus over jezelf….. Als een vriendin met liefdesverdriet zit dan zeg je heel snel; Nou zeg, je wil toch geen kerel die kennelijk niet bij jou wil zijn? Laat t los, je bent meer waard dan dat, loop niet als een hondje achter hem aan, hij wil niet!! Allemaal waar, maar niet als je in diepe pijn zit. Het is de angst die grip krijgt, afwijzing, alleen zijn, niet goed genoeg zijn, liefde missen etc. …..

Je kunt twee dingen doen, de fles pakken en verdoven of kijken wat je echt mist…. Loslaten gaat dus over angst. Angst dat je kind, dat uit huis gaat, iets overkomt omdat jij er niet bij bent, angst dat er nooit meer iemand van je gaat houden, angst dat je niet goed genoeg bent, dat je alleen bent etc..

Heftig, dus  kijk waar dit gevoel van gemis je werkelijk aanraakt, welke overtuigingen er zitten die waarschijnlijk helemaal niet waar zijn, pas dan kun je ook gaan loslaten. Dan besef je ook dat je alleen maar mensen en dingen wilt die ECHT zijn, die de verbinding met je willen omdat het wederzijds is, niet afhankelijkheid, maar wederzijdse verbinding.

Loslaten is makkelijker gezegd dan gedaan, maar hoe eerder het inzicht, hoe eerder je de draad weer kunt oppakken….. ik wens iedereen die in de loslaatfase zit mooie inzichten en veel sterkte… Komt goed!

Hellen

http://www.innerzicht .nl

Is het waar dat zwijgen beter is dan uitspreken?

De laatste weken staan de meeste gesprekken die ik voer in het teken van communiceren.. niet alleen in de praktijk, maar het valt me ook in mijn eigen leven op dat mensen soms liever afhaken dan het gesprek aan gaan. Raar vind ik dat, oprecht raar…. Nu ben ik misschien geboren met een gen dat niet bang is om alles bespreekbaar te maken, inclusief mijn eigen gevoelens, maar als ik er dieper induik dan kan ik niet anders dan tot de conclusie komen dat het om (persoonlijke) angst gaat. Ik pik er een paar voor je uit.

Angst je baan te verliezen als je ergens tegenin gaat, die kom ik hier geregeld tegen. Je weet dat er zaken niet kloppen, soms zelfs met een heel team, en niemand durft er iets van te zeggen. Meestal als ik er naar vraag is het van ; ja, je kent dat wel er is hier een enorme hiërarchie, je gaat niet een stapje hoger met je verhaal. Maar als je dieper gaat is iedereen in het team bang om zijn/haar baan te verliezen. En waar zit die angst? Inderdaad, in jezelf, als je met elkaar zaken aan de orde wil stellen is er niets aan de hand, als je met goede argumenten komt, geen persoonlijke emoties meeneemt, is er niemand die niet naar jullie of je wil luisteren. Om een eerlijke mening is nog nooit iemand ontslagen en zo wel, dan wil je niet voor dit bedrijf werken toch? Vaak is het persoonlijke angst die maakt dat je niet spreekt.

Angst iemand pijn te doen, die komt veel voor, en is ook mooi natuurlijk, maar de vraag is of het waar is? Als je eerlijk bent, dan kan dat voor de ander heel hard zijn of pijnlijk, maar je gooit wel iets open, je hoeft niet voor een ander te denken, je kunt namelijk niet weten wat een ander denkt of voelt. Dus ook hier geldt, vanuit je eigen hart spreken is belangrijk en een ander leert daar ook weer van, of had het allang door maar wachtte nog steeds op de bevestiging. Je doet mensen juist pijn als je ineens stil blijft, weg loopt, niets meer deelt. Een ander is echt niet gek J Dus ook hier kun je vanaf vandaag mee stoppen. Spreek uit….

Angst voor het onbekende, je durft niet te delen omdat je zelf nog niet weet wat het gaat brengen als je het wel deelt. Je voelt dus van alles van binnen, maar spreekt het niet uit. Gewoonweg bang voor de consequenties die je nog niet kunt overzien. Twijfel aan je eigen gevoelens, bang voor afwijzing, angst om alleen te zijn in je gevoel. Angst dat als je dingen toelaat je het helemaal niet aankan. Angst, angst en nog eens angst. Maar angst is een signaal, het is niet de bedoeling dat angst je klein houdt, als je voelt dat je iets moet doen of iets wil zeggen doe het dan!! Alleen jij staat tussen jezelf en iets nieuws. Je creëert je eigen gevangenis, je kunt er echt niemand anders verantwoordelijk voor stellen. Laten we proberen vanaf vandaag angst eens los te laten, wat kan er nu werkelijk gebeuren? Vraag het jezelf steeds af…. Is het WAAR wat ik denk? Is het 100% waar? Weet ik dat zeker of denk ik dat alleen? En zo kun je stap voor stap al je excuses overboord gooien en langzaam eerlijk gaan uitspreken wat je vindt of voelt. En geloof mij…. het is een bevrijding als je van jezelf eerlijk mag uitspreken, je hebt alleen iets meer vertrouwen nodig om het te doen. Fijne dag nog 🙂

Hellen Kabel

http://www.innerzicht.nl

Laat jij je gevoel beïnvloeden door een ander?

Tegenwoordig ben ik ook te vinden op Instagram (met dank aan de kinderen),  daar plaats ik dagelijks een handgeschreven tekstje. Af en toe gooi ik er ook een poll op en vandaag was de vraag; Laat jij je gevoel beïnvloeden door anderen.

Deze kwam natuurlijk niet uit de lucht vallen, ik was daar zelf de laatste dagen aardig druk mee, ik kwam erachter dat ik me diep van binnen toch meer liet beïnvloeden dan ik zelf dacht.  Als ik betaald zou worden voor al mijn denkwerk dan zou ik nu de hele wereld kunnen voorzien van eten en drinken en ik zou zelf ook nog heel leuk kunnen leven…. Maar helaas, je wordt niet betaald voor je diepe denkvermogen 😊

Ik roep altijd dat het me geen zak uitmaakt wat een ander van me vindt, dat we allemaal voorkeuren hebben en dat niet iedereen je aardig kan vinden. En toch….. ik laat me op een diep niveau wel degelijk beïnvloeden, sommige zaken raken me dieper dan me lief is en dan wordt het voor mij hoogtijd om erin te duiken. Wat zegt dat dan over mij? Want ja mensen, het gaat altijd over jezelf, nooit over de ander of anderen.

Het mooie van anderen is dat ze vooral fungeren als spiegel van je eigen gedachten, overtuigingen en pijnlijke niet geheelde stukken. Het is niet een algemeen beeld, het is mega persoonlijk, want laten we eerlijk zijn, ik denk dat ieder mens zich laat beïnvloeden door anderen en mensen die zeggen dat het niet zo is zijn misschien wel totaal afgesloten van zichzelf, zo het vertrouwen kwijt in mensen dat bij voorbaat al heel hard geschreeuwd wordt dat niemand ze raakt met een mening, afwijzing of kritiek. Daar zit dus de meeste onverwerkte pijn durf ik wel te stellen.

Het gaat dus over mijn onverwerkte stukje, wat raakt het aan en hoe kan ik dit weer helen en dus loslaten. Bij mij ging het toch weer om “goedkeuring”, pas als een ander mij goedkeuring geeft durf ik mijzelf te zijn. Is er afwijzing (door blikken, woorden of juist stilte) dan ga ik me rot voelen, weet dan niet eens waar het vandaan komt totdat ik er even bij stil ga staan.

De oplossing is om te werken aan mijn eigen goedkeuring, ergens diep in mij keur ik mijzelf nog steeds af en laat het afhangen van de toestemming van de ander. Bizar hé dat het zo werkt, maar ook mooi, zo kun je namelijk je eigen shit inzien en opruimen….

Ik ga mijzelf de komende dagen maar weer eens bewust erkennen, het kleine meisje in mij geruststellen en vertrouwen geven. Als zij zich weer veilig voelt stopt ze met schreeuwen….het is eigenlijk zo simpel! Het heeft dus niets met anderen te maken maar alles met jezelf. En als jij het om weet te draaien is dat wat de ander of anderen je dan weer terug gaan spiegelen. Dan is het extra fijn, maar niet meer bepalend voor je gevoel.

Fijne dag! Enne…..op Instagram kun je me volgen via:  hellen_kabel

http://www.innerzicht.nl

 

 

 

Leegte en andere ongemakken….

We nippen aan onze koffie, en ze begint…..

“Ik ben nu 3 jaar alleen, goede baan voor de buitenwereld, maar ben zelf niet echt tevreden. Ik voel me leeg en alleen, een soort zinloosheid in mijn leven. Het hooghouden van de “gelukkige” mij wordt steeds moeilijker, ik merk ‘t ook op mijn werk.  Als ik ’s avonds op de bank hang omdat ik eigenlijk nergens zin in heb, open ik mijn apps van sociale media want dan voel ik me niet meer alleen. Ik vind mijn afleiding, ik merk dat ik zo op zoek ben naar aandacht en liefde. Op sociale media heb ik aan aandacht geen gebrek, het voelt echt goed, maar Deep Down weet ik ook dat ‘t niet echt is, dat ik me laat bespelen. Via mijn DM van Twitter, Instagram en Messenger lopen gesprekken met verschillende mannen. In de veiligheid van woorden, zonder dat je elkaar ooit hebt gezien, hoop ik toch misschien die ene tegen te komen. Ik trap er steeds weer in. Tinder heb ik er al uitgegooid, in het dagelijks leven kom ik geen beschikbare leuke kerels tegen, dus ja…dan laat ik me weer verleiden door de aandacht.  Het geeft een behoorlijke boost hoor, ze prijzen me de lucht in, vinden me mooi op basis van foto’s die ik natuurlijk alleen maar plaats als ik er eerst 100 heb gemaakt en afgekeurd,…. ze moesten eens weten, mijn onzekerheid is groot, mijn leegte ook en het is net alsof ze daar een neus voor hebben, het spel is begonnen, uitdagen, mooie praatjes, alsof ze helemaal voor je gaan, maar 9 van die 10 kerels is getrouwd, en die 10e is dan wel beschikbaar, maar niet leuk! ” We lachen erom, zo leuk als zij altijd praat kan ik helaas niet op papier krijgen.

Ze wil weten waarom ze dit soort mannen aantrekt. Als ze haar veroverd hebben, soms tot een stiekeme afspraak zijn gekomen, met zoenen en alles erbij, deze mannen weer langzaam van het toneel verdwijnen, ze hebben ineens geen aandacht meer voor haar, ze zijn op naar de volgende schijnbaar ongelukkige, eenzame vrouw… Daar krijgen ze nl ook nieuwe aandacht en een goed gevoel. Wat deze mannen zich niet realiseren is dat vrouwen gevoeliger zijn, echt pijn en afwijzing voelen. Terwijl deze man alleen zijn hormonen en tekorten volgt, van kick tot kick rennen om zo hun slechte huwelijk door te komen. Ze is boos op zichzelf dat ze zich zo snel laat gaan, boos omdat ze had gezworen nooit op getrouwde kerels te vallen. Ze is boos dat ze die man gaf wat ie wilde, ze voelt zich dom en gebruikt, teleurgesteld en verdrietig. Ik voel haar onmacht, we blijven even stil en nemen nog koffie……

De uitspraak “wat je uitstraalt krijg je terug” is echt van toepassing hier. Als jij je eenzaam en leeg voelt, trek je mensen aan die juist dat aan je laten zien, het is de onzichtbare energie die hier aan het werk is. Ze geven je uiteindelijk wat jij voelt, eenzaamheid en leegte, want dat is wat jij voelt en gelooft. Je valt voor de aandacht, snakkend naar een beetje liefde, je bent slachtoffer van je eigen tekort “gevoel”.  Zou het dan niet fijner zijn als je die leegte zelf gaat aanpakken, als jij jezelf weer krachtig en geliefd voelt om wie je bent, en dat gaat uitstralen! Dan komen deze kerels ook niet meer op je af, de slangen van het internet hebben geen grip meer op je. Je trekt dan andere mensen aan in je leven, ook zelfbewuste mannen die waarschijnlijk open communiceren, eerst naar zichzelf kijken en er iets aan doen. Je gaat je beter voelen en hangt niet meer op de bank snakkend naar aandacht en liefde, sterker nog, je gaat het waarschijnlijk gewoon op een dag dat je het niet verwacht, tegenkomen in de buitenwereld. Wat je uitstraalt krijg je terug….echt waar. Stop vanaf nu de tijd in jezelf, werk aan je pijnlijke stukken, doe dingen die je blij maken, stap uit die slachtofferrol en van de bank,  haal je bestaansrecht weg bij anderen (lees mannen in dit geval). Want pas als jij gelooft dat jij het waard bent, voelen anderen het ook. Aan jezelf werken is niet makkelijk, maar je eigenwaarde laten groeien wel zeer de moeite waard. Als jij weet wie je werkelijk bent, heb je wat je werkelijk wilt. Dus wat wil je? Als je blijft doen wat je doet is dat wat je hebt en zal er nooit iets veranderen. Een ander maakt je wereld niet anders, dat moet je toch zelf doen, een ander kan je wereld alleen nog mooier maken dan het al is 😊

 

Deze korte bespiegeling van een praktijkverhaal wilde ik graag weer even met je delen omdat er veel mensen rondlopen die waarschijnlijk ook in deze situatie verkeren en dit niet altijd delen met de mensen om hen heen.

 

Fijne dag!

Hellen

www.innerzicht.nl

 

 

Stel je toch eens voor……

Filosoferen…ik hou ervan! Misschien is ’t een gen waar je mee wordt geboren, ik weet het niet, maar je kan mij weken opsluiten om na te denken, te voelen, te diepzielduiken. Of gewoon avonden lang met gelijkgestemden filosoferen over het leven, heerlijk lijkt me dat. Het is misschien raar voor de één, misschien herkenbaar voor de ander.

Ik gooide net na mijn 1e afspraak de deur open omdat de zon heerlijk mijn kamer inscheen. Pakte mijn koffie … ging zitten met mijn kop in de zon, ogen dicht en dan….ja, dan ga ik los, Hellen zittend in haar eentje, ik hoorde alleen de vogels in de tuin, …en ineens bedacht ik… Stel je toch eens voor………

Dat het leven anders in elkaar zit dan we denken of doen. Dat hoe we ons gedragen ooit is opgedragen door mensen die bang waren dat iedereen gebruik maakte van zijn eigen intuïtie, denken en gevoel. Dat regels er niet altijd zijn om je te helpen maar om je klein of gevangen te houden. Dat wij ons slaapwandelend iedere dag voortbewegen, we doen wat we doen omdat het zo hoort, omdat het is afgesproken, omdat we ons moeten schikken in de regels om ons heen. Dat we vooral slaapwandelen omdat als we echt wakker zijn we alleen maar schuld, pijn of teleurstelling voelen. Dat we erachter komen dat we niet willen doen wat we nu doen of niet willen zijn waar we nu zijn. Dat geld en spullen ons in slaap moeten houden, dat het de kettingen zijn waar we onszelf aan hebben vastgelegd. Dat als we echt wakker zijn, we zien hoe we in de maling worden genomen, hoe we bestolen worden, hoe een groep mensen in de wereld profiteren van andermans ellende.  Dat we erachter komen dat alles wat we te zien en te horen krijgen over de wereld in de media helemaal niet klopt, zwaar manipulatief is. Kijk naar religie, je moet wel op een vooraf bepaald pad lopen anders straft God je, regels op schrift die geïnterpreteerd worden door wat we moeten geloven wijze mannen. Dat anders zijn, een poging van de ziel is om uit te breken, uitbreken uit situatief waarvan je voelt dat ze niet oké zijn…. Dat eenzaamheid niet eens bestaat, dat er alleen maar onvoorwaardelijke liefde regeert, dat we geen boekjes nodig hebben om uit ongelukkige gevoelens te ontsnappen. Dat iedereen een plek heeft in de wereld, dat angst alleen maar een signaal is om uit te kijken en niet meer wordt ervaren om jezelf op je plek te houden.

Stel je voor dat we kunnen leven in een wereld waar de mens alleen maar doet waar ie blij van wordt, waar geen jaloezie is, geen oordelen zijn, geen regels over hoe we ons moeten voelen, over hoe we ons moeten gedragen. Stel je voor dat alle woede van mensen verdwijnt als ze weer gewoon mogen zijn wie ze zijn, dan hoeft er namelijk niks opgekropt te worden en is er geen woede meer. Stel je voor dat daardoor kinderen niet meer liefdeloos opgroeien, dat er geen vluchtelingen meer zijn, dat er geen macht meer wordt misbruikt, dat we niet afhankelijk zijn van een paar ego’s en narcisten die de wereld regeren…. Stel je gewoon eens voor….laat af en toe je gedachten eens lekker “flowen”, wat er ook in je op komt, hoe gek ook, oordeel er niet over, laat lekker gaan……. Laat al die gedachten eens heerlijk stromen…..

Ik wens je een fijne koffiebreak toe, en hoop ook dat het zonnetje bij jou schijnt …

 

Hellen

http://www.innerzicht.nlhttp://www.instagram.com/hellen_kabel (voor dagelijkse korte schrijfsels)

Uitstel van executie…. doe het gewoon!

Ben jij conflict vermijdend? Een rasechte pleaser? Misschien zeg je nee, maar van binnen weet jij hoe ’t zit en daar gaat het mij om. Voel je je enigszins aangesproken lees dan ff verder. Heb je er geen last van, lees dan vooral de andere blogs, zit er vast wel ééntje voor je tussen J (PS. Als je een pester bent of gepest wordt lees dan t onderste deel)

Oké conflict vermijdend, ik kan er kort over zijn, stop er maar mee….. ga het maar gewoon aan. Niet schreeuwend, verwijtend of woedend, maar rustig uitspreken wat er aan de hand is.

Uitspreken kan lastig zijn, onveilig of ronduit eng, want je weet natuurlijk nooit wat een ander gaat doen of welke reactie er op je afkomt. De consequentie is niet duidelijk of de uitkomst staat al vanuit angst vast in je hoofd. Mond houden is dan de enige optie.

Je houdt jezelf klein als je om conflicten heen loopt of please gedrag vertoont. Ik snap de angst voor eventuele gevolgen, maar geloof mij, je stelt t uit, het conflict gaat niet weg, wordt waarschijnlijk alleen maar groter. Het blijft doorgroeien…en uiteindelijk moet het er toch een keer uit. Het is een soort vulkaan geworden, dus beter uitspreken dan dagen, weken en soms wel jaren wachten. Echt…je kunt jezelf en je gevoelens nu eenmaal niet ontlopen. Het ontploft een keer.

Soms weet je zelf niet eens waar het vandaan komt, ik geef je een voorbeeld uit de praktijk. Iemand  kwam hier omdat hij ’t niet uitspreken van dingen zo zat was, het stond hem in de weg als eigenaar van een redelijk groot bedrijf. Hij had echt geen idee waarom hij het zo moeilijk vond om sterke persoonlijkheden aan te spreken en ging er al vanuit dat hij niet was opgewassen tegen verbaal krachtige types. Om een lang verhaal kort te maken, hij was vroeger als kind gepest! Hij was t zelfs vergeten, maar door het gesprek kwamen we hierop uit. Hij werd gepest door krachtige (schijn) verbaal sterke jongens. In elkaar geslagen zelfs, opgewacht en ga zo maar door. Het inzicht was hartverscheurend….. maar de kern werd duidelijk. Natuurlijk ga je dan conflicten uit de weg, logisch toch! Maar nu niet meer nodig…. Snap je?

Mocht jij het ook doen, ga dan eens na waar de kern zou kunnen liggen. Ontken de angst niet, stop m niet weg, maar weet dat de angst bij de ervaring van toen ligt.

En dan tot slot nog even tegen alle pestkoppen (vaak ook op de werkvloer), anderen onderuithalen is een uiting van je zwakte. Je bent bang dat de ander beter of leuker is, iets doet wat jij niet kan, misschien ben je  jaloers. Deze angst zet je om door aan te vallen, door de ander te overschreeuwen of letterlijk het leven zuur te maken. Besef dat jij de lozer bent in dit verhaal, dat jij vooral aan jezelf mag gaan werken, je hebt geen idee wat je de ander aandoet, en soms zelfs voor vele jaren pijn en angst bezorgt…..pesten…stop ermee!

Hellen

http://www.innerzicht.nl – instagram hellen_kabel